ยามตะวันคล้อยไปทางตะวันตก ชีซู้ก็กล่าวลาเพื่อกลับจวน
ระยะนี้นางกลับไปตระกูลลู่บ่อยครั้ง ทั้งยังกำชับซ่งหมิ่นว่าไม่ต้องมาส่ง ล้วนเป็นคนในครอบครัวเดียวกัน ไม่จำเป็นต้องถือธรรมเนียมจอมปลอมเหล่านี้
ใกล้จะออกจากเรือนชั้นใน นางได้ยินเสียงฝีเท้าไล่ตามมาจากด้านหลัง จึงหยุดหันกลับไป เห็นฉินซูเหอกำลังเดินเข้ามาหา ในมือถือสิ่งของชิ้นหนึ่งขนาดเท่าฝ่ามือ
ชีซู้เอ่ยถามว่า “มีเรื่องสำคัญอันใดหรือ?”
ฉินซูเหอเดินมาหยุดตรงหน้า แล้วยื่นของในมือให้นาง
ชีซู้ก้มมอง เป็นถุงผ้าสีม่วงแดง ปากถุงรูดด้วยเชือกเส้นเล็ก ฝีเข็มหยาบห่าง ดูคล้ายเย็บด้วยมือ
นางรับมา พลิกดูอยู่ครู่หนึ่งก็ยังนึกไม่ออก จึงถามอย่างระมัดระวังว่า “นี่คือ...?”
นางยังนึกไม่ออกด้วยซ้ำว่าตนเคยรับปากเขาเรื่องใดไว้ หรือจะมีหลักฐานเรื่อง “ความทรงจำเสื่อม” โผล่มาอีกแล้วหรือ?
“ถุงอุ่นมือ” ฉินซูเหอมองถุงผ้าใบเล็กในฝ่ามือนาง “ข้างในเป็นขนของฝูฝู เจ้าเก็บไว้ในแขนเสื้อยามฤดูหนาว ใช้อุ่นมือได้”
ชีซู้รู้สึกซาบซึ้งใจอยู่บ้าง
บัดนี้นางเป็นพระชายาแล้ว ย่อมไม่ต้องทนหนาวอีก
เขานำขนของฝูฝูมาทำถุงอุ่นมือนี้ คงเพียงอยากทิ้งสิ่งไว้ให้นางระลึกถึงกระมัง
คิดดูแล้ว เมื่อครั้งยังเยาว์วัย นางไม่เคยเอ่ยสักคำว่าเสียดายที่ต้องจากฝูฝูไป แต่เขากลับมองเห็นทุกอย่าง
นับว่าใส่ใจยิ่งนัก
ชีซู้กำมือเข้าหากัน น้ำเสียงจริงใจขึ้นหลายส่วน “ขอบคุณท่านหมอฉิน”
“เจ้าไม่ใช่คนไข้ของข้า ไม่จำเป็นต้องเรียกข้าว่า ‘ท่านหมอ’” ฉินซูเหอมองนาง น้ำเสียงจริงจัง “เจ้าจำฝูฝูได้ ทั้งยังจำเรื่องในวัยเยาว์ของพวกเราได้ อาจารย์กับอาจารย์หญิงก็ยังเรียกข้าเหมือนแต่ก่อน เหตุใดเจ้าจึงไม่เรียกเช่นนั้น?”
คำว่า “ท่านหมอฉิน” ฟังราวกับทั้งสองไม่เคยรู้จักกันในวัยเยาว์