ภายในห้องโถงเงียบสงัดไร้สุ้มเสียง ทุกคนพลันกลั้นหายใจ
หากมิได้ยินกับหูตนเอง คงยากจะเชื่อว่าอ๋องผู้สำเร็จราชการผู้เย็นชาเด็ดขาด จะเอ่ยวาจาเช่นนี้ออกมา
แม้ได้ยินกับหูในยามนี้ ก็ยังอดสงสัยไม่ได้ว่าตนฟังผิดไปหรือไม่
อ๋องผู้สำเร็จราชการมีด้านอ่อนโยนเช่นนี้ด้วยหรือ?
ชีซู้เอนกายซบเข้าในอ้อมแขนอู๋ซวี้ตามจังหวะ “มีวาจานี้ของท่านอ๋อง หม่อมฉันก็พอใจแล้วเพคะ”
อู๋ซวี้ปล่อยให้นางพิงอยู่ในอ้อมแขน ก่อนเงยหน้ามองคุณนายใหญ่จ้าวแล้วถามว่า “เจ้าเกลี้ยกล่อมพระชายา ให้ช่วยเปิ่นหวังรับคนเข้าตำหนักหรือ?”
เพียงสบตาเขาแวบเดียว หนังศีรษะของคุณนายใหญ่จ้าวก็ชาวาบ ความแข็งกร้าวยามเผชิญหน้าชีซู้พลันมลายสิ้น ขาอ่อนยวบคุกเข่าลงทันที “บ่าวไม่กล้า บ่าวเป็นเพียงผู้ส่งสารเท่านั้น... ขอท่านอ๋องทรงวินิจฉัยด้วย ขอท่านอ๋องโปรดอภัยโทษด้วยเถิดเพคะ!”
นางหวาดกลัวบารมีของเขา ทว่าก็รู้ดีว่าแม้เขาจะเข้มงวดเย็นชา แต่ไม่ใช่ผู้โหดเหี้ยมเข่นฆ่าตามอำเภอใจ เขากล้าโต้แย้งองค์จักรพรรดิ ปฏิเสธไทเฮา ทว่าไม่เคยพาลลงโทษบ่าวไพร่ผู้บริสุทธิ์โดยง่าย
เป็นดังที่คิด อู๋ซวี้มิได้ลงโทษ เพียงกล่าวว่า “ส่งสารแล้ว คำตอบของเปิ่นหวังก็ได้ฟังแล้ว จงกลับวังไปรายงานเถิด”
“บ่าวไปไม่ได้ บ่าวรับบัญชาจากไทเฮาให้มาดูแลยวีรุ่นเนี่ย หากกลับวังไปตอนนี้ ก็เท่ากับขัดพระบัญชา มีความผิดร้ายแรงเพคะ!”
สีหน้าอู๋ซวี้ไม่เปลี่ยน เขากวาดตามองเจียงอวี้รุ่ยที่นั่งนิ่งงันอยู่บนลานไม้นอน ไม่กล้าเอ่ยปากแม้แต่คำเดียว “พวกเจ้ากลับไปพร้อมกัน”
เจียงอวี้รุ่ยรีบเอ่ยขึ้นว่า “อาการบาดเจ็บที่เท้าของอวี้รุ่ยยังไม่หายดี หมอบอกว่ายังเคลื่อนย้ายไม่ได้ อีกทั้งเดิมทีพี่หญิงชีเป็นผู้ขอให้ข้าอยู่รักษาตัวในจวน...”