ตึกแขก
ชีซู้จัดชายเสื้อให้เรียบร้อย แล้วก้าวเข้าไปข้างใน
แม่นมฝางคอยฟังความเคลื่อนไหวด้านนอกอยู่ตลอด ครั้นเห็นนางก้าวเข้ามาก็รีบออกมาต้อนรับและคารวะ “พระชายากลับมาเสียที คุณนายใหญ่จ้าวมาถึงตามพระบัญชาของไทเฮาตั้งแต่หลังเที่ยงไม่นาน เพื่อมาเยี่ยมยวีรุ่นเนี่ย และรอท่านอยู่ตลอดเจ้าค่ะ”
คุณนายใหญ่จ้าวลุกขึ้นคารวะ “บ่าวขอถวายคำนับพระชายา”
ชีซู้ยื่นมือประคองนางไว้พอเป็นพิธี “ช่างไม่ประจวบเหมาะ วันนี้ข้าออกไปข้างนอกกับท่านอ๋อง ทำให้แม่นมต้องรอนาน โปรดอย่าถือโทษเลย”
“พระชายาตรัสหนักไปแล้ว” คุณนายใหญ่จ้าวยืดกายขึ้น ถามด้วยสีหน้าเป็นห่วง “วันนี้พระชายาทิ้งยวีรุ่นเนี่ยไว้ในตำหนักแต่เพียงลำพัง คงออกไปจัดการธุระสำคัญกับท่านอ๋องกระมัง ไม่ทราบว่าทุกอย่างราบรื่นดีหรือไม่”
ชีซู้รู้ว่านางแสร้งแสดงความห่วงใยต่อหน้า แต่แท้จริงกำลังตำหนิที่นางทิ้งเจียงอวี้รุ่ยไว้ในตำหนักตามลำพัง
นางทำราวกับไม่รู้เรื่อง พยักหน้าตอบว่า “ใช่แล้ว ข้าไปจัดการเรื่องที่โรงเตี๊ยมหลินเฟิงเหลาเมื่อวาน เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับพระเกียรติของไทเฮา จะกล้าละเลยได้อย่างไร วันนี้ท่านอ๋องเสด็จไปกรมว่าการโทษด้วยพระองค์เอง เพื่อสอบสวนคนชั่วที่กล่าวหมิ่นประมาทไทเฮา รอให้ตรวจสอบทุกอย่างกระจ่างแล้ว จะกราบทูลไทเฮาต่อไป”
เรื่องนี้เจียงอวี้รุ่ยคงแจ้งคุณนายใหญ่จ้าวไปแล้ว อีกทั้งลู่เหิงก็พิสูจน์ความบริสุทธิ์ได้แล้ว จึงไม่มีเหตุให้ต้องปิดบัง หยิบเรื่องนี้มาโต้ตอบคำ “ซักถามเอาความ” ของคุณนายใหญ่จ้าวในยามนี้ เหมาะที่สุดแล้ว