นอกจากหยกวิญญาณลายสองแล้ว หลินเฉินยังพบแผนที่ขาดวิ่นแผ่นหนึ่งในแหวนมิติ
หลังจากพินิจดูอย่างละเอียด หลินเฉินก็พบว่าแผนที่ขาดวิ่นนี้น่าจะบันทึกตำแหน่งของสมบัติล้ำค่าเอาไว้ ซึ่งอยู่ลึกเข้าไปในภูเขาจื่อเหลียน ทว่าแผนที่สมบัตินี้ไม่สมบูรณ์ ยังขาดไปครึ่งหนึ่ง
หลินเฉินไม่ได้คิดมาก เก็บแผนที่ขาดวิ่นนั้นไว้
เมื่อได้สติกลับมาอีกครั้ง เขาก็พบว่าต้นกล้าน้อยกินหยกวิญญาณลายสองไปเจ็ดแปดสิบเม็ดจนหมดแล้ว
ความเร็วเช่นนี้… สมกับเป็นนักกินตัวยงจริง ๆ!
“เอิ้ก อิ่มแล้ว”
ต้นกล้าน้อยลูบท้อง สีหน้าเปี่ยมความพึงพอใจ
“แล้วประโยชน์เล่า? กินหยกวิญญาณเข้าไปมากมายขนาดนี้ ไม่มีผลอะไรบ้างเลยหรือ?”
หลินเฉินคว้าต้นกล้าน้อยไว้ พลางซักถาม
หยกวิญญาณมากมายถึงเพียงนี้ หากให้เขาดูดซับเอง ไม่กล้าพูดเกินไป อย่างน้อยการเลื่อนระดับขึ้นอีกหนึ่งขั้นย่อมไม่มีปัญหา!
“เจ้าจะรีบร้อนไปไหน ต้นไม้อย่างข้ายังย่อยไม่เสร็จเลย!”
ต้นกล้าน้อยดิ้นขลุกขลักอย่างขุ่นเคือง สะบัดหลุดจากมือหลินเฉิน แล้ววิ่งไปย่อยอยู่ข้างหนึ่ง
ครึ่งชั่วยามต่อมา
พร้อมกับเสียงดังสนั่น ต้นกล้าน้อยและหลินเฉินต่างก็ทะลวงขึ้นสู่ขอบเขตปฐพีวิญญาณชั้นสี่!
“ยังห่างจากจุดสูงสุดในอดีตของข้าอีกสองชั้น!”
หลินเฉินพึมพำอย่างครุ่นคิด
ครั้งนั้นเขาเข้าร่วมสำนักกระบี่วายุด้วยพลังขอบเขตปฐพีวิญญาณชั้นหก
ในการประลองบนเส้นทางวิญญาณ แม้ระดับของเฟิงอวี่จะสูงกว่า แต่หากต้องต่อสู้เอาชีวิตกับอสูรกายจริง ๆ เห็นได้ชัดว่าเขายังด้อยกว่าหลินเฉินอยู่ขั้นหนึ่ง!
คิดจะฟื้นคืนสู่จุดสูงสุดภายในเวลาอันสั้น ย่อมเป็นไปไม่ได้แล้ว