“หลินอีหมิง ข้าออกไปต่อสู้เสี่ยงตายเพื่อตระกูลอยู่ข้างนอก ส่วนเจ้ากับบิดาของเจ้า กลับเสวยสุขกับเกียรติยศทุกอย่างที่ข้าสร้างมา… ถึงเวลาสะสางบัญชีนี้แล้ว!”
หลินเฉินดึงคมมีดออกจากท้องน้อยของหัวหน้าทหารองครักษ์ แววตาฉายแววอำมหิตวูบไหว
น้ำเสียงของเขาแหบพร่า ทว่าแฝงไว้ด้วยเจตนาสังหาร
แต่ดาบเพลิงของหลินอีหมิงมาถึงแล้ว!
“กี้ย!”
เหนือศีรษะ นกเพลิงส่งเสียงร้องแหลมบาดหู ปีกทั้งสองข้างดุจคมมีด ฟาดฟันเข้าใส่หลินเฉิน
“คิดจริงหรือว่าพี่ต้นของเจ้าเป็นพวกกินมังสวิรัติ!”
ต้นกล้าน้อยกระโดดลงจากไหล่หลินเฉิน ใบไม้บนยอดเขียวขจีจนเปล่งประกาย
เมื่อเผชิญหน้ากับการโจมตีของนกเพลิง มันกลับแค่นเสียงเยาะเย้ย ทั่วร่างมีแสงสีเขียวปกคลุม ก่อนพุ่งปราดเข้าไป
“ปัง!”
หมัดหนักของต้นกล้าน้อยปะทะเข้ากับปีกของนกเพลิง
ประกายไฟกระจายไปทั่ว!
นกเพลิงเจ็บปวดจนร้องลั่น
ส่วนต้นกล้าน้อยหัวเราะประหลาด ก่อนพลิกตัวขึ้นไปขี่บนหัวนกเพลิง
ขาเล็ก ๆ ทั้งสองข้างหนีบเข้าหากันอย่างแรง พลันแปรเปลี่ยนเป็นเถาวัลย์พันคลุมลำคอของนกเพลิง
“ฉึก! ฉึก! ฉึก!”
เถาวัลย์มีหนามแหลมคม ยิ่งแทงลึกเข้าไปในเนื้อ
นกเพลิงเจ็บปวดจนร้องลั่น พลิกตัวไปมาบนอากาศ หวังสะบัดต้นกล้าน้อยให้ตกลงไป
แต่ขาทั้งสองข้างของต้นกล้าน้อยหยั่งรากเกี่ยวพันกันแน่น ยึดติดลึกลงไป ร่างกายมั่นคงดุจขุนเขา
มันขี่อยู่บนหลังนกเพลิง พลางร้องอย่างตื่นเต้น “ย่า! ย่า!”
ท่ามกลางหมอกหนาทึบ หลินอีหมิงกับหลินเฉินเข้าห้ำหั่นกัน
เงาร่างทั้งสองผลัดกันรุกผลัดกันรับ การต่อสู้ดุเดือดถึงขีดสุด