หน้าลานหลังบ้าน
“ท่านหลินมู่ นางกำลังจะแต่งงานกับคุณชายแห่งตระกูลจางนะเจ้าคะ...”
สาวใช้คนหนึ่งเอ่ยด้วยสีหน้าลำบากใจ
“เพียะ!”
หลินมู่ตบสาวใช้คนนั้นจนกระเด็นออกไป
เขาก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว พลางแสยะยิ้มกล่าวว่า “จางเสียวเป็นคนวิปริตที่เล่นกับสตรีจนหนำใจแล้วก็ฆ่าทิ้ง มันจะสนใจหรือว่าหลินหนิงเอ๋อยังบริสุทธิ์อยู่หรือไม่? บัดซบ! ตอนนั้นหลินเฉิน ไอ้เด็กสารเลวนั่นคอยสั่งสอนและข่มข้าต่อหน้าผู้คนครั้งแล้วครั้งเล่า ทำให้ข้าขายหน้าจนสิ้น วันนี้ข้าจะต้องลิ้มลองรสชาติของพี่สาวมันให้ได้!”
สาวใช้ขดตัวเป็นก้อน สั่นเทิ้มด้วยความหวาดกลัว
“เอี๊ยด...”
ประตูห้องเปิดออก หลินหนิงเอ๋อก้มหน้า เดินออกมาพร้อมกับมือทั้งสองที่ห้อยอยู่ข้างกาย
นางมีรูปโฉมงดงามยิ่ง ทว่าสีหน้ากลับซีดขาวอย่างผิดปกติ
ในมือของนางกำเศษกระเบื้องคมกริบไว้แน่น
เดิมทีหลินหนิงเอ๋อตั้งใจจะฆ่าตัวตายระหว่างทางไปแต่งงานกับตระกูลจาง ก่อนตาย อย่างน้อยนางอาจได้เห็นหน้าน้องชายอีกสักครั้ง
แต่ดูจากสถานการณ์ตอนนี้แล้ว เกรงว่านางคงรอไม่ถึงเวลานั้น
“หลินหนิงเอ๋อ ในเมื่อจะปล่อยให้คนนอกได้ประโยชน์ มิสู้ยกให้ข้าเสียเลยไม่ดีกว่าหรือ?”
หลินมู่เงยหน้าขึ้น ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความตื่นเต้นที่ยากจะควบคุม
หลินหนิงเอ๋อยิ้มอย่างขมขื่น นางรู้ดีว่าตนไร้ซึ่งพลังบำเพ็ญ หากหลินมู่สังเกตเห็นความผิดปกติ ต่อให้อยากตายก็ยังทำไม่ได้
“เสี่ยวเฉิน พี่สาวไร้ความสามารถ ไม่อาจดูแลเจ้าต่อไปได้แล้ว...”
“ขอให้เจ้าหนีรอดไปได้ วิญญาณของพี่สาวบนสวรรค์จะคอยคุ้มครองเจ้า!”
หลินหนิงเอ๋อตัดสินใจเด็ดขาด คว้าเศษกระเบื้องขึ้นมาจ่อคอระหง