เป็นหลินหงปิน!
บนบ่าของหลินหงปินมีนกแร้งตัวไม่ใหญ่นักเกาะอยู่
นี่คือสัตว์มายาระดับสี่ของเขา อินทรีเฉียบดาบ
จะงอยปากของอินทรีเฉียบดาบคมกริบดุจคมกระบี่ จึงได้ชื่อนี้
“ไอ้สารเลว! เจ้า…สังหารลูกชายข้าติดกันถึงสองคน! วันนี้ข้าจะถลกหนังเลาะกระดูกเจ้า ให้เจ้าอยู่ก็ไม่ได้ ตายก็ไม่ลง!!!”
ใบหน้าของหลินหงปินบิดเบี้ยวเหี้ยมเกรียม เสียงคำรามสะท้านฟ้าดิน
เบื้องหลังหลินหงปินยังมีเหล่ายอดฝีมือของตระกูลตามมาอีกกลุ่มหนึ่ง
เมื่อเห็นหลินเฉิน ดวงตาของพวกเขาก็แดงก่ำ ต่างอยากสังหารเขาให้ตายเสียเดี๋ยวนั้น
บนถนนมีผู้คนมามุงดูไม่น้อยแล้ว
“ซี้ด หลินเฉินสังหารหลินอีหมิงกับหลินอีหลงจริง ๆ หรือ!”
“เป็นไปไม่ได้กระมัง เขา…ไม่ได้ถูกสำนักกระบี่วายุทำลายพลังฝึกตนไปแล้วหรือ?”
“นั่นสิ สัตว์มายาถูกสังหาร ก็ไม่ต่างอะไรกับกลายเป็นคนไร้ค่า!”
“หรือว่าเขาจะประสบวาสนาบางอย่างมาอีก?”
ดวงตาของหลินเฉินเย็นชา เขาตบมือของหลินหนิงเอ๋อเบา ๆ ส่งสัญญาณให้นางวางใจ
จากนั้นจึงเอ่ยเสียงเย็น “พวกเจ้าร่วมมือกับสำนักกระบี่วายุ หลอกลวงพี่สาวข้า ให้นางยินยอมแต่งเข้าตระกูลจาง แต่สิ่งที่ได้กลับมามีเพียงโอสถพิษเม็ดหนึ่ง! พวกเจ้าคิดใช้โอสถพิษฆ่าข้า แต่กลับถูกข้าสังหารเสียเอง หลินอีหลงกับหลินอีหมิงสมควรตายทั้งคู่!”
“ไอ้สารเลว หุบปาก!”
หลินหงปินเดือดดาล เส้นเลือดฝอยแดงก่ำแผ่กระจายเต็มดวงตา
“เจ้าหนู ศึกนี้คงไม่ง่ายนัก”
ต้นกล้าน้อยแยกเขี้ยวกล่าว “แต่พี่ต้นไม้จะอยู่สู้เคียงข้างเจ้าจนถึงที่สุด!”
ภายในลานสู้ รังสีสังหารเข้มข้นกำลังพวยพุ่งขึ้น!