หัวหน้าทหารองครักษ์ที่ถูกลากเข้ามาตกใจสุดขีด คิดจะตะโกนขอความช่วยเหลือ แต่กลับรู้สึกว่าปากถูกเถาวัลย์ปิดสนิท
ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมาแม้แต่น้อย
หัวหน้าทหารองครักษ์ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น นึกว่าตนถูกอสูรกายลอบโจมตี
เมื่อเขาพยายามเบิกตาขึ้นอย่างสุดกำลัง ก็สบเข้ากับดวงตาสีเลือดคู่หนึ่งที่เต็มไปด้วยเจตนาสังหารพอดี
“อือ... อือ...”
หัวหน้าทหารองครักษ์คิดจะอัญเชิญสัตว์มายาของตนออกมาตอบโต้ แต่ยังไม่ทันได้ขยับ ก็รู้สึกเจ็บแปลบที่ท้องน้อย
คมมีดแทงทะลุร่าง!
“ฉึก!”
เจตนาสังหารของหลินเฉินเข้มข้น ใบหน้าคุ้นเคยตรงหน้ากำลังบิดเบี้ยวลงทีละน้อย
ภายในใจเขาเต็มไปด้วยความสะใจจากการแก้แค้น!
หลินหงปิน เป็นเจ้านั่นแหละที่บีบให้ข้าต้องเดินมาถึงจุดนี้
“กุกกัก กุกกัก!”
คมมีดที่ก่อรูปจากเถาวัลย์กลืนกินพลังวิญญาณและแก่นชีวิตในร่างหัวหน้าทหารองครักษ์อย่างบ้าคลั่ง
เพียงไม่กี่ลมหายใจ ชีวิตของเขาก็เหือดแห้งจนสิ้นใจ
จนตายก็ยังไม่อาจส่งเสียงออกมาได้แม้แต่น้อย!
เหตุที่หลินเฉินเลือกกระโดดลงหน้าผา ก็เพราะเขารู้ว่าหมอกและไอพิษในส่วนลึกของภูเขาจื่อเหลียนหนาทึบยิ่งกว่า อีกทั้งยังส่งผลต่อประสาทรับกลิ่นของหนูขนขาวด้วย การซ่อนตัวและย้อนกลับมาสังหารที่นี่จึงมีโอกาสสำเร็จสูงกว่า!
การพลิกจากเหยื่อกลายเป็นนักล่าเป็นไปอย่างราบรื่นและเป็นธรรมชาติ
หลินเฉินแตกต่างจากอัจฉริยะคนอื่น เขาผ่านทะเลเลือดและภูเขาศพมาตลอดเส้นทาง เคยเผชิญความเป็นความตายมานับไม่ถ้วน
เพราะเช่นนี้เอง จึงหล่อหลอมให้เขามีจิตใจแน่วแน่เด็ดเดี่ยว!
แม้ตกอยู่ในสถานการณ์สิ้นหวัง ก็ไม่มีวันยอมแพ้จนหมดสิ้น