เจียงฮาวสูดหายใจเข้าลึกๆ นึกถึงธุระสำคัญที่มาที่นี่ ต้องเก็บงำความอยากฆ่าเฉินม่อไว้ก่อน
เขายิ้มแย้มแจ่มใสจนหน้าบาน เข้าหาเวินหว่าน
“คุณเวิน ผมมีไหหยวนชิงฮวาอยู่ใบหนึ่ง ชื่อ ‘เซียวเหอตามไล่หานซิ่นใต้แสงจันทร์’ ของแท้ร้อยเปอร์เซ็นต์ ราคาอย่างน้อยสิบล้าน วันนี้ผมจะขายให้คุณในราคาถูก แค่ขอให้คุณให้เกียรติมาทานข้าวเย็นกับผมสักมื้อ”
เฉินม่อได้ยินคำพูดของเจียงฮาว เขามองดูไหหยวนชิงฮวาใบนั้น ไม่มีแสงสีทองปรากฏขึ้นมา
นั่นหมายความว่ามันเป็นของปลอม ไม่ใช่ของแท้อย่างที่เจียงฮาวพูด!
เฉินม่ออยากจะเดินจากไปทันที ไม่อยากยุ่งเรื่องชาวบ้าน
แต่มองดูสีหน้าลามกของเจียงฮาว ยิ่งเมื่อคืนเจียงฮาวข่มขู่ว่าจะทำร้ายครอบครัวเขา ตอนเช้าก็โดนรถออฟโร้ดไม่มีป้ายทะเบียนพุ่งชน เขาสงสัยอย่างมากว่าเจียงฮาวเป็นคนสั่งการให้ใครมาชนเขา!
ตอนนี้ เห็นเจียงฮาวถือของเลียนแบบมาหวังจะหลอกเวินหว่าน
เขาก็หยุดฝีเท้าอย่างไม่รู้ตัว แอบยืนดูเจียงฮาวแสดงอยู่เงียบๆ เตรียมรอจังหวะเหมาะแล้วเฉลยโฉมเจียงฮาว
เขาจะไม่ปล่อยให้เจียงฮาวสมใจ เจียงฮาวคิดจะเอาตาย เขาก็จะหักหน้าเจียงฮาวก่อน เก็บดอกเบี้ยมาบ้าง!
เวินหว่านมองไหหยวนชิงฮวาในมือเจียงฮาว ขมวดคิ้ว
ตั้งแต่ครั้งก่อนที่เจียงฮาวมาเดินเล่นในร้านเธอ เห็นเธอแล้ว ก็เริ่มไล่ตื้ออย่างหน้าม้านไม่รู้จักจบสิ้น แทบจะมาทุกวัน
แต่ละครั้งก็เปลี่ยนกลอุบายใหม่ๆ มาเอาใจเธอ
ครั้งนี้ ยิ่งกว่านั้น ยังเอาไหหยวนชิงฮวามาด้วย เธอเบื่อหน่ายเจียงฮาวจนแทบอยากอ้วก แต่ก็หาทางไล่เขาไปไม่ได้
เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ รับไหหยวนชิงฮวาที่เจียงฮาวยื่นให้ พินิจดูอย่างจริงจัง จู่ๆ ดวงตาของเธอก็เป็นประกาย
เธอเปิดร้านขายของโบราณอยู่ที่ถนนเฉียนหวัง ฝีมือการประเมินก็มีอยู่บ้าง แม้จะไม่เท่าบรรดาอาจารย์มืออาชีพ แต่ก็ไม่ใช่คนธรรมดาจะเทียบได้
เธอมองปราดเดียวก็รู้ว่าไหหยวนชิงฮวาใบนี้ดูเหมือนของแท้
ถ้าเป็นของแท้ ราคาจะประเมินค่าไม่ได้!
ถึงแม้เธอจะเกลียดเจียงฮาวจะแย่ แต่ถ้าไหหยวนชิงฮวาเป็นของแท้ เธอก็ไม่โง่ที่จะทิ้งเงิน!
แต่ไหหยวนชิงฮวาใบนี้จะแท้จริงหรือไม่ ยังต้องพิสูจน์ให้ดีๆ อีกครั้ง!
ดังนั้น เธอจึงพยักหน้าให้เจียงฮาว กอดไหหยวนชิงฮวาแล้วเดินไปอีกด้านหนึ่ง
เจียงฮาวเห็นเวินหว่านอยากจะพิสูจน์ไหใบนี้อย่างจริงจัง แววตาวาบความดีใจ
จากนั้น เขาเดินเข้าไปใกล้เวินหว่าน สายตามองสำรวจเรือนร่างงดงามของเวินหว่านอย่างแอบแฝงและละโมบ น้ำลายแทบจะไหล
เวินหว่านรู้สึกได้ว่าเจียงฮาวอยู่ใกล้เธอมาก เกือบจะแนบเนื้อตัวเธอแล้ว เธอก็ถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ ขมวดคิ้วมองเจียงฮาวด้วยความรังเกียจ
“กรุณาอยู่ห่างๆ ฉันหน่อย อย่ามารบกวนฉันตรวจดูของ”
เจียงฮาวหัวเราะแห้งๆ แล้วเดินไปนั่งอีกด้านหนึ่ง
ระหว่างที่เวินหว่านกำลังพิสูจน์ของอยู่ เขาก็มีเวลาว่างจะมาจัดการกับเฉินม่อที่อยู่ข้างๆ
เห็นเฉินม่อยืนอยู่ในร้าน ไม่ยอมไปไหน
เขาขมวดคิ้ว จ้องเฉินม่อเย็นชา
“ไอ้พนักงานส่งของเหม็นๆ อยู่นี่ทำไม? ยังไม่รีบไปส่งของอีก ที่นี่มันที่สำหรับคนอย่างแกหรือไง?”
“ฉันจะอยู่ไหนก็เรื่องของฉัน เกี่ยวไรกับแก? เรื่องมากชิบหาย นี้ร้านแกหรือไง?”
เฉินม่อสวนกลับทันทีไม่รีรอ เขาไม่กลัวเจียงฮาวอยู่แล้ว ต่อให้เจียงฮาวเป็นลูกชายมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งแล้วยังไง ตราบใดที่เขาไม่ได้ขอพึ่งเจียงฮาว เจียงฮาวก็ไม่ต่างจากหมาตัวหนึ่งข้างทางสำหรับเขา
ไม่มีใครกำหนดไว้ว่าคนจนเจอคนรวยต้องก้มหัวให้!
คำพูดของเฉินม่อทำเอาเจียงฮาวโกรธแทบระเบิด เขาลุกพรวดขึ้น กำหมัดแน่น อยากจะชกเฉินม่อ
เมื่อคืนนี้ เขาอึดอัดใจมากเหลือเกิน เขาวางแผนทุกอย่างไว้อย่างดี สุดท้ายกลับโดนเฉินม่อฉกฉวยผลประโยชน์ไปกลางคัน!
คิดถึงที่หลังจากเขาจากมาแล้ว เฉินม่อกับซูเสี่ยวเสี่ยวได้เสียกัน เขาก็โกรธจนแทบขาดใจ
ของที่เขาใส่ให้ซูเสี่ยวเสี่ยวเอง ย่อมรู้ดีว่าซูเสี่ยวเสี่ยวจะกลายเป็นอย่างไรต่อจากนั้น
คิดถึงภาพเหล่านั้น หัวใจเขาก็เลือดตาแทบกระเด็น ซูเสี่ยวเสี่ยวเป็นคู่หมั้นในนามของเขาแท้ๆ สุดท้ายเขายังไม่ได้แตะต้องแม้แต่นิ้วเดียว กลับตกเป็นของเฉินม่อ!
บนหัวเขากลายเป็นทุ่งหญ้าฮูหลุนเปียร์กว้างใหญ่ อย่าพูดถึงความโกรธเลย!
เขาโกรธมากจนในใจตัดสินโทษประหารเฉินม่อไปแล้ว!
ปกติมีแต่เขาที่ทำให้คนอื่นไว้ทุกข์อยู่บนทุ่งหญ้า ครั้งแรกเลยที่มีคนทำให้เขาได้ขึ้นทุ่งหญ้าบ้าง!
ดังนั้น ตอนเช้าวันนี้ เขาจึงให้คนขับรถไปชนเฉินม่อ
ผลปรากฏว่าเฉินม่อไม่ตาย ยังยืนอยู่ตรงหน้าอย่างดี เขาโกรธแทบบ้า!
โดยเฉพาะตอนนี้ เฉินม่อยังกล้าสวนกลับเขา เขายิ่งโกรธหนัก เดินตรงดิ่งเข้าไปหาเฉินม่อ เตรียมลงไม้ลงมือ
“เจียงฮาว แกจะทำอะไร? นี่ร้านฉัน ขอให้แกให้เกียรติลูกค้าของฉันหน่อย!”
จังหวะที่เจียงฮาวเตรียมลงมือกับเฉินม่อ เวินหว่านที่อยู่ข้างๆ ทนไม่ไหว เธอตวาดเขาอย่างเย็นชา
เจียงฮาวเห็นเวินหว่านเข้าข้างเฉินม่อ แววตาแวบความอิจฉา เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเวินหว่านต้องปกป้องเฉินม่อด้วย?
“มันก็แค่พนักงานส่งของ ทำไมแกต้องพูดแทนมันด้วย? หรือว่าสองคนมีอะไรลึกซึ้งกัน?”
ความอิจฉาทำให้เจียงฮาวเสียสติ พูดประโยคที่ไม่ผ่านสมองออกมาโดยสัญชาตญาณ
เวินหว่านได้ยินเจียงฮาวพูดแบบนั้น เธอก็โกรธเช่นกัน
“เจียงฮาว ขอให้แกพูดจาให้สะอาดหน่อย ถ้าแกยังพูดจาเหลวไหลอีก ก็ออกไปจากร้านฉันซะ อย่ามาอีกเลย!”
เจียงฮาวเห็นเวินหว่านโกรธจริงๆ เขาอ้าปากจะพูด แต่ก็ไม่กล้าพูดเหลวไหลอีก
เขาจ้องเฉินม่ออย่างอาฆาต จำเรื่องนี้ไว้ในใจ คิดว่าช่างเถอะ ยังไม่ต้องไปยุ่งกับเฉินม่อตอนนี้ เอาเวินหว่านให้ได้ก่อน ที่เหลือค่อยจัดการเฉินม่อทีหลัง
ยังไงในใจเขา เฉินม่อก็เป็นคนตายแล้ว ยังไงก็ต้องตายด้วยฝีมือเขาไม่ช้าก็เร็ว!
“เห็นแก่หน้าหวานเอ่อร์ ครั้งนี้ฉันจะไว้แกก่อน แต่แกคอยดูเถอะ อีกไม่นานแกจะไม่ได้เห็นตะวันขึ้นอีก!”
เจียงฮาวพูดกับเฉินม่อเสียงเย็นชา แววตาวาบความสังหาร จากนั้นเขาเดินไปนั่งอีกด้าน สายตากลับไปจับจ้องที่เวินหว่าน
เฉินม่อสัมผัสได้ถึงความสังหารในแววตาเจียงฮาว ตั้งแต่ได้ความสามารถพิเศษสามอย่างมา การรับรู้ของเขาก็เฉียบแหลมขึ้นมาก สามารถสัมผัสได้ถึงความไม่เป็นมิตรของคนอื่นอย่างชัดเจน
เขารู้ดี เจียงฮาวจะหาเรื่องเขาแน่ๆ แต่เขาไม่กลัว!
มีความสามารถพิเศษติดตัว เขาไม่ใช่คนธรรมดาอีกต่อไป ดังนั้น เขาจึงยืนดูอยู่ข้างๆ อย่างใจเย็น
เวินหว่านเห็นเจียงฮาวเงียบลงในที่สุด เธอก็โล่งใจ
จากนั้น เธอก็ตรวจดูไหหยวนชิงฮวาต่อ
ไม่นาน เธอก็ได้ผลการพิสูจน์
เธอเงยหน้ามองเจียงฮาว ตื่นเต้นมาก
“ไหหยวนชิงฮวาใบนี้เป็นของแท้ ราคาอย่างน้อยหลายสิบล้าน นายแน่ใจนะว่าจะขายให้ฉัน?”