เฉินฝานยังคงทำท่าหมุนตัวรอบบาร์ด้วยหน้าท้อง ลมหายใจเริ่มหนักขึ้น เหงื่อซึมชุ่มแผ่นหลังของชุดฝึกจนแนบติดผิว กล้ามเนื้อแขนเริ่มล้าและตึง ทุกครั้งที่พลิกตัวต้องออกแรงมากกว่าครั้งก่อน
แต่ท่าทางของเขายังคงมั่นคง จังหวะสม่ำเสมอ มุมและระยะในการพลิกตัวแต่ละครั้งแทบไม่ต่างกันอย่างน่าเหลือเชื่อ
“180 ครั้งแล้ว!”
“200 ครั้ง!” เสียงของเหลยกังสั่นเครือ เขาตื่นเต้นจนแก้มแดงไปหมด ดูจะลุ้นยิ่งกว่าตอนลงแข่งเองเสียอีก
“ถึง 200 ครั้งแล้ว! ให้ตายสิ!” เสียงอุทานดังขึ้นจากฝูงชน
หลี่ขุยกับเซวี่ยจื้อมองหน้ากัน ต่างเห็นความคิดเดียวกันในแววตาของอีกฝ่าย: ไอ้หนูนี่คงไม่ได้คิดจะทำลายสถิติจริง ๆ หรอกนะ? 200 ครั้งถือเป็นระดับยอดฝีมือที่หาได้ยากในทั้งกรมทหารแล้ว แม้ความเร็วของเขาจะช้าลงกว่าตอนแรก แต่ก็ยังพลิกตัวต่อไปอย่างสม่ำเสมอ ไม่มีทีท่าว่าจะหยุด
“250 ครั้ง!”
“300 ครั้ง!” เสียงของเหลยกังแหบจนแทบไม่เหลือ
สีหน้าของหลี่ขุย เหลยกัง เซวี่ยจื้อ และอู๋สง รวมถึงทุกคนที่อยู่ตรงนั้น ล้วนเคร่งขรึมขึ้น
หากเมื่อครู่ยังเป็นความประหลาดใจกับชื่นชม ตอนนี้ก็กลายเป็นความตื่นตะลึงจนแทบกลั้นหายใจ
300 ครั้ง ห่างจากสถิติที่ยืนยงมาห้าปีเพียง 50 ครั้ง เฉินฝานยังคงทำต่อ แม้ท่าทางจะเห็นได้ชัดว่าเริ่มฝืน ทุกครั้งที่พลิกตัวต้องใช้เวลานานขึ้น มุมปากก็เม้มแน่นเพราะออกแรง แต่เขายังคงกัดฟันทน
310 ครั้ง!
320 ครั้ง!
……
“351 ครั้ง!”