บทที่ 6 เผยคมกริบครั้งแรก
จางอวี่เห็นว่าเหล่าทหารใหม่เริ่มฮึกเหิมกันแล้ว จึงไม่พูดพร่ำอีก โบกมือสั่งเสียงดังว่า “ตอนนี้ ทุกคนเตรียมพร้อม! วิ่งไปสถานีรถไฟ!”
เสียงฝีเท้าหนักแน่นพลันดังระงมไปทั่วสนามฝึก
ทหารใหม่หลายร้อยนายหันตัวแทบจะพร้อมกัน แล้ววิ่งออกไปทางประตูกรมทหาร
จางอวี่ โจวเว่ยกั๋ว หลี่ขุย และทหารเก่าคนอื่น ๆ วิ่งเหยาะ ๆ ประกบอยู่รอบขบวนทหารใหม่ พลางสังเกตท่าทีของแต่ละคนไปด้วย
วิ่งไปได้ไม่ถึงหนึ่งกิโลเมตร ความแตกต่างก็เริ่มปรากฏ
กลุ่มเล็ก ๆ ที่วิ่งนำหน้าเป็นพวกที่ร่างกายแข็งแรง ยังรักษาความเร็วไว้ได้ดี
ตรงกลางเป็นกลุ่มใหญ่ที่หอบหายใจ แต่ยังกัดฟันฝืนวิ่งต่อ ส่วนคนที่รั้งท้ายเริ่มมีบางคนหยุดก้มตัวหอบแล้ว
จังหวะนั้นเอง ชายหนุ่มร่างกำยำ ผิวคล้ำ ไหล่กว้างราวกับหลังเสือ ก็เร่งฝีเท้าพรวดออกมาจากกลุ่มคน วิ่งนำขบวนขึ้นไปอยู่ด้านหน้า
“ที่หนึ่งต้องเป็นของเหลยกัง!” เหลยกังตะโกนขณะวิ่ง เสียงดังราวกับฆ้องทองแดง จนทหารใหม่ที่อยู่ด้านหลังพากันเงยหน้ามอง
“นั่นเหลยกังจากโรงเรียนกีฬาเจียงเฉิง!” ทหารใหม่คนหนึ่งจำเขาได้และร้องขึ้น “เขาฝึกวิ่งระยะไกลมาตั้งแต่เรียนที่โรงเรียนกีฬา แถมเคยได้ที่สามในการแข่งขันระดับเมืองด้วย!”
“หมอนั่นเร็วจริง ๆ ตอนนี้นำอยู่เลย!”
จางอวี่วิ่งอยู่ด้านข้างขบวน พอเห็นเหลยกังพุ่งออกมา มุมปากก็ยกขึ้นเล็กน้อย เขาหันไปพูดกับโจวเว่ยกั๋วที่อยู่ข้าง ๆ ว่า “เจ้านี่มีแววดีนะ ทั้งแรงฮึดทั้งสภาพร่างกายก็เยี่ยม”