“เอี๊ยด”
พอเปิดหีบ ตรงหน้าเขาก็ปรากฏช่องเก็บของ 27 ช่อง โดยมีของอยู่สามช่อง
น้ำแข็ง ×1
ถังลาวา ×1
ขนมปัง ×10
อา~ ชวนให้นึกถึงวันคืนที่เคยเล่นจนโต้รุ่งจริง ๆ นั่นคือตอนที่เขาวิ่งเล่นอยู่ใต้แสงอาทิตย์ยามอัสดง เป็นวัยเยาว์ที่ล่วงเลยไปแล้ว~
ถึงก่อนตายเขาเพิ่งบรรลุนิติภาวะ วัยเยาว์ก็ดูเหมือนจะเพิ่งเริ่มต้นได้ไม่นานก็เถอะ
เขาเก็บของทั้งหมดเข้าช่องเก็บของ จากนั้นก็โยนขนมปังให้ยามาดะ เรียวห้าชิ้น แล้วกำชับว่า “อย่าเพิ่งกินนะ รอให้ค่าความอิ่มลดต่ำกว่าห้าช่องค่อยกิน”
หลังจากคุยกันเมื่อครู่ สืออวี่ก็พบว่ายามาดะ เรียวมีช่องเก็บของเหมือนกับเขาเป๊ะ
เขาจึงสรุปว่าอีกฝ่ายน่าจะไม่ใช่ม็อดอะไรทำนองนั้น แต่เป็นคนจริง ๆ ที่มีชีวิตอยู่
เพราะถ้าเป็นม็อด รูปร่างหน้าตาของอีกฝ่ายก็ไม่น่าจะเป็นปกติ น่าจะเป็นเหลี่ยม ๆ เป็นบล็อกต่างหาก
ทั้งคู่ยังอยู่ในโหมดเอาชีวิตรอดแบบเล่นหลายคนด้วย
มือที่ยามาดะ เรียวยกขนมปังขึ้นเตรียมกัดชะงักไป ก่อนถามอย่างไม่เข้าใจว่า “ทำไมล่ะ?”
เขายื่นก้นออกมา ย่อตัวลง แล้วเริ่มทุบหญ้าเป็นชุดโดยไม่เงยหน้า “ถ้าไม่อยากหิวตาย ก็ทำตามที่ฉันบอกไว้จะดีกว่า”
เห็นแบบนั้น ยามาดะ เรียวก็ไม่ได้ถามอะไรต่อ เพียงเก็บขนมปังในมือเข้าช่องเก็บของอย่างระมัดระวัง
จากนั้นเธอมองสืออวี่ที่กำลังขุดบล็อกหญ้า แล้วถามว่า “มีอะไรที่ฉันช่วยได้บ้างไหม?”
สืออวี่เพิ่งขุดบล็อกหญ้าตรงขอบเกาะลอยฟ้าเสร็จ ก็ชี้ไปยังบล็อกหญ้าอีกมุมหนึ่ง “ทำตามฉันแล้วขุดไปด้วยกัน เดี๋ยวเอาดินทั้งหมดมาให้ฉัน”
จากนั้นเขาก็เตือนว่า “ขุดลงไปแค่สองบล็อกก็พอ เหลือไว้อีกบล็อกเป็นที่เหยียบ ไม่อย่างนั้นจะตกลงไป”
เรียวพยักหน้า แล้วค่อย ๆ เดินไปยังบล็อกหญ้าอีกฝั่ง เลียนแบบท่าทางของอีกฝ่าย ยื่นก้นออกมาแล้วเริ่มขุด
ไม่นานเกาะลอยฟ้าที่เคยเขียวชอุ่มก็กลายเป็นพื้นที่โล่งเตียนไปบ้าง จากความร่วมแรงร่วมใจของทั้งคู่
สืออวี่นำดินก้อนสุดท้ายในมือไปเติมรอบบล็อกหญ้าที่ยังไม่ได้ขุดเหนือศีรษะ เหลือดินไว้ในช่องเก็บของเพียงไม่กี่ก้อน
พอขยายพื้นที่ออกไปได้รอบหนึ่ง เขาก็ปัดมือ “เสร็จแล้ว”
“คุณสืออวี่” เรียวเงยหน้ามองบล็อกหญ้าสองก้อนที่ยังเขียวอยู่ใต้หีบ แล้วถามอย่างไม่เข้าใจว่า “ทำไมไม่ขุดสองก้อนนี้ไปด้วยล่ะ?”
ไม่ใช่ว่าเธอเป็นพวกย้ำคิดย้ำทำอะไรหรอก แค่พอมองแล้วรู้สึกแปลก ๆ เท่านั้นเอง
สืออวี่เหลือบมองเธอ ก่อนอธิบายว่า “ถ้าขุดเจ้าสองก้อนนี้ทิ้ง ต่อไปเราก็จะไม่มีเนื้อปกติกิน”
“เนื้อเหรอ?” หัวที่งุนงงของเรียวยิ่งงุนงงเข้าไปใหญ่ แต่เห็นอีกฝ่ายไม่มีท่าทีจะอธิบายต่อ เธอจึงไม่ถามอะไรเพิ่มอย่างว่าง่าย
ตอนนั้นสืออวี่กระโดดลงจากบันไดที่ทำจากดิน จากนั้นก็ยื่นก้นออกมา ค่อย ๆ เดินไปยัง “สะพานไม้แผ่นเดียว” ที่สร้างจากดิน
ช่วยไม่ได้ ในเกาะลอยฟ้าโหมดฮาร์ดคอร์ที่ไม่มีการชดเชยทรัพยากร ทุกอย่างต้องใช้ให้คุ้มค่า
เรียวมองสืออวี่ที่ยื่นก้นค่อย ๆ เดินไปข้างหน้า ไม่รู้ทำไม จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าอีกฝ่ายน่ารักขึ้นมา
“คุณสืออวี่ ให้ฉันช่วยไหม?”
สืออวี่ที่กำลังย่องอยู่ชะงักไป แต่ไม่ได้หันกลับมา “รอตรงนั้นแหละ ตอนนี้ทางนี้ยังไม่ต้องใช้เธอ เก็บแรงไว้หน่อย”
ระหว่างพูด ในที่สุดเขาก็มาถึงพื้นที่โล่ง ไม่พูดพร่ำทำเพลง วางบล็อกสำหรับเหยียบไว้ใต้เท้าสองก้อน แล้วก็เริ่มทุบต้นไม้
“ดูด ๆ ๆ...”
ทุบไปพลางพูดไปด้วยว่า “อยากรวยต้องเริ่มจากทุบต้นไม้ วันนี้ทุบต้นไม้อย่างลำบาก พรุ่งนี้ก็ได้ใส่ชุดเกราะเต็มยศ!”
“ตุบ (เสียงต้นไม้แตก)”
บรรลุความสำเร็จ: ได้รับไม้
ยามาดะ เรียวที่ยืนดูอยู่ไม่ไกลก็อดพูดไม่ได้ว่า “สมกับเป็นโลกของเกมจริง ๆ โลงศพของคุณนิวตันคงปิดไม่อยู่แล้วล่ะ”
สืออวี่ไม่ได้ยินเสียงพึมพำของอีกฝ่าย เขามองท่อนไม้ทรงสี่เหลี่ยมในมือ แล้วคิดว่าในที่สุดตัวเองก็ได้ก้าวแรกสู่การวิวัฒนาการแล้ว!
จากนั้นเขาก็เงยหน้าขึ้นโดยไม่หยุดพัก แล้วเริ่มทุบไม้ที่อยู่เหนือหัวต่อ
หลังทุบต้นไม้ทั้งต้นเสร็จ ในแถบลัดของเขาก็มีท่อนไม้เพิ่มขึ้นมาหกท่อน
เขาเปิดช่องเก็บของ แล้วรีบแปรรูปท่อนไม้ทั้งหมดเป็นแผ่นไม้ จากนั้นวางแผ่นไม้สี่แผ่นล้อมเป็นกรอบ แล้วสร้างโต๊ะคราฟต์ด้วยมือเปล่าได้ทันที
บรรลุความสำเร็จ: สร้างโต๊ะคราฟต์
วางโต๊ะคราฟต์ลงบนพื้นแล้ว เขาก็หันไปทุบใบไม้ การขยายพื้นที่ใต้ต้นไม้ไปสองชั้นก่อนหน้านี้ก็ทำเพื่อการนี้แหละ!
เพราะถ้าต้นไม้ต้นนี้ดันดรอปต้นกล้ามาแค่ต้นเดียว แล้วเผลอทำตกลงไปอีก เขาคงได้ร้องไห้จนไม่มีที่ให้ร้องแน่
ถึงหลังจากนี้จะยังมีวิธีหาต้นกล้าได้อยู่ แต่นั่นจะช่วยเร่งความเร็วในการบุกเบิกพื้นที่ได้มาก!
ต้นกล้าโอ๊ก ×5
แอปเปิล ×1
“โชคดีสุด ๆ ไปเลย!”
เขามองต้นกล้าในมือกับแอปเปิลหนึ่งผลในมือซ้าย ใจเต้นตื่นเต้นสุดขีด
เกร็ดความรู้: โอกาสที่ใบโอ๊กจะดรอปต้นกล้าอยู่ที่ประมาณ 5% ส่วนโอกาสดรอปแอปเปิลอยู่ที่ประมาณ 0.5%
แต่ต้นไม้ต้นนี้กลับดรอปต้นกล้ามาถึงห้าต้น แถมยังมีแอปเปิลอีกผล!
ถ้าไม่เรียกว่าโชคดีสุด ๆ แล้วจะเรียกว่าอะไร?
พอสงบใจลง เขาก็เก็บของเข้าช่องเก็บของ แล้วเริ่มใช้โต๊ะคราฟต์
แผ่นไม้ ×2 → ไม้แท่ง ×4
ไม้แท่ง ×2 + แผ่นไม้ ×3 → พลั่วไม้
บรรลุความสำเร็จ: ถึงเวลาขุดเหมืองแล้ว
ได้ยินเสียงแจ้งเตือนความสำเร็จดังขึ้นในหัวอีกครั้ง เขาก็อดสงสัยไม่ได้ว่าเจ้าสิ่งนี้มีประโยชน์อะไรไม่รู้ แถมยังดัง “ติ๊ง ๆ” ไม่หยุด น่ารำคาญชะมัด
เขาส่ายหน้า ไม่คิดต่อ แล้วเปิดช่องเก็บของ หยิบถังลาวากับน้ำแข็งออกมา จากนั้นใช้ดินที่เหลือสร้างเครื่องฟาร์มหินแบบง่าย ๆ ตรงขอบเกาะลอยฟ้า
ไม้แท่ง ×2 + หินกรวด ×3 → พลั่วหิน
บรรลุความสำเร็จ: อัปเกรดสำเร็จ
เขามองพลั่วหินที่เพิ่งคราฟต์เสร็จในมือขวา แล้วมองพลั่วไม้ในมือซ้าย
ใคร ๆ ก็รู้ว่าพลั่วไม้มีความทนทานแค่สามหน่วย ดังนั้น “พลั่วไม้ แกเป็นอิสระแล้ว!”
พลั่วไม้: %*·/︑。￥…+#
ตอนที่เขากำลังจะโยนพลั่วไม้ลงไปในความว่างเปล่า ก็พลันนึกขึ้นได้ว่าตอนนี้ไม่ได้กำลังเล่นเกม แต่กำลังเอาชีวิตรอดจริง ๆ
เขาจึงรีบเก็บพลั่วไม้กลับเข้าช่องเก็บของ แล้วตะโกนเรียกยามาดะ เรียวที่กำลังยืนดูอยู่ไม่ไกล “มานี่สิ”
เรียวที่กำลังมองอีกฝ่ายด้วยความสงสัยขานรับ “ค่ะ~”
จากนั้นเธอก็เลียนแบบท่าทางของอีกฝ่ายก่อนหน้านี้ ยื่นก้นออกมาแล้วค่อย ๆ เดินไปข้างหน้า
พอมาถึงตรงหน้าสืออวี่ เขาก็ยื่นพลั่วไม้ให้เธอทันที
จากนั้นชี้ไปยังเครื่องฟาร์มหินแบบง่าย ๆ แล้วถามว่า “เมื่อกี้เธอก็เห็นแล้วใช่ไหมว่าฉันฟาร์มหินยังไง?”
เรียวรับพลั่วไม้มาแล้วพยักหน้า “เข้าใจแล้ว ต่อจากนี้ให้ฉันจัดการเอง อย่าลืมจ่ายเงินเดือนให้ฉันด้วยนะ”
“เธอนี่จริงจังกับเงินมากเลยนะ”
เห็นอีกฝ่ายถือพลั่วไม้ทุบเครื่องฟาร์มหิน สืออวี่ก็พยักหน้าอย่างพอใจ
ถึงยัยนี่จะไม่ค่อยมีประโยชน์ แต่ก็อย่างน้อยเชื่อฟัง สั่งให้ทำอะไรก็ทำ ถ้าเจอคนที่หยิ่งทะนง เล่นเกมไม่เป็นแล้วยังไม่ยอมฟังเขาอีก เขาคงเตะอีกฝ่ายลงไปในความว่างเปล่าจริง ๆ
ระหว่างที่อีกฝ่ายขุดหินหยาบ สืออวี่ก็ไม่ได้อยู่เฉย เขาหยิบต้นกล้าห้าต้นในแถบลัดไปปลูกห่างจากลาวา โดยเว้นระยะต้นละสามช่อง
จากนั้น ท่ามกลางสายตาประหลาดใจของยามาดะ เรียวที่กำลังขุดหินอยู่ เขาก็ย่อตัวแล้วลุกซ้ำ ๆ อยู่หน้าต้นกล้าต้นหนึ่งอย่างบ้าคลั่ง
“ต้นไม้จ๋า ต้นไม้จ๋า โตไว ๆ นะ ต้นไม้จ๋า ต้นไม้จ๋า ออกแอปเปิลมา...”
ช่วยไม่ได้ ตอนนี้เขาไม่มีกระดูกป่น เลยได้แต่ลองวิธีน่าอายแบบนี้ดู ถึงจะไม่รู้เหมือนกันว่าจะได้ผลไหมก็ตาม
แต่เผื่อฟลุกล่ะ?
“เออใช่” ระหว่างย่อตัว เขายังไม่ลืมหันไปกำชับยามาดะ เรียว “พลั่วไม้ที่เธอถืออยู่ พอความทนทานเหลือหนึ่งหน่วยก็หยุดขุดนะ เก็บไว้ ฉันมีประโยชน์จะใช้”
“ค่า ๆ~”