ไม่รู้เวลาผ่านไปนานแค่ไหน ในที่สุดเธอก็เอ่ยกับสืออวี่ที่ยังย่องอยู่ «คุณสืออวี่ จอบไม้เหลือความทนทานอีกแค่ขีดเดียวนะ»
พอได้ยินแบบนั้น สืออวี่ก็หยุดย่อง ก่อนรับจอบไม้จากมืออีกฝ่ายมา
เรียวยังโยนหินกรวดที่ขุดได้ 45 ก้อนลงบนพื้นให้ด้วย จากนั้นสืออวี่ก็เก็บขึ้นมา
«เมื่อกี้โดนลาวาเผาหายไปส่วนหนึ่ง ก็เลยขุดได้แค่ 45 ก้อน»
สืออวี่โบกมือ «ไม่เป็นไร เธอไปพักก่อนเถอะ»
จากนั้นเขาก็หันหลังเดินไปที่โต๊ะคราฟต์ เตรียมคราฟต์เตาหลอมกับบันไดหินสักหน่อย
เรียวไม่ได้ทำตามที่เขาบอกให้ไปพัก แต่เดินตามหลังไปด้วย เผื่อจะได้เรียนรู้อะไรบ้าง
สืออวี่ไม่ได้ห้ามเธออยู่แล้ว การที่เธออยากเรียนรู้เป็นเรื่องดี จะได้ช่วยพัฒนาเกาะลอยฟ้า
หินกรวด × 8 → เตาหลอม
ได้รับความสำเร็จ: «หัวข้อร้อนแรง»
ความคืบหน้าความสำเร็จ (6/5), รางวัล: รอรับ
หินกรวด × 36 → บันไดหิน × 72
เมื่อเห็นบันไดหินกับเตาหลอมโผล่มาในมืออีกฝ่ายอย่างไร้ปี่มีขลุ่ย ยามาดะ เรียวก็ชินเสียแล้ว เพราะความสามารถในการทำใจยอมรับของเธอไม่ธรรมดาเลย
หลังจากรู้ว่าโลกนี้เป็นโลกของเกม ก็แทบไม่มีอะไรทำให้เธอแปลกใจได้อีก
สืออวี่ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงแจ้งเตือนใหม่ดังขึ้นในหัว แต่คิดแล้วก็ยังไม่สนใจมันก่อน
เพราะตอนนี้เขาต้องรีบเปลี่ยนดินใต้เท้าให้เป็นบันไดหิน ไม่อย่างนั้นพอตกกลางคืนแล้วมีอะไรแปลก ๆ เกิดขึ้นคงแย่
ถึงในเกมมอนสเตอร์จะไม่เกิดภายในระยะ 24 บล็อกจากผู้เล่นก็เถอะ แต่ก็อย่างว่า ใครจะไปรู้ล่ะ?
ระวังไว้ก่อนย่อมดีกว่า อีกอย่าง ยังไงก็ต้องเก็บดินกลับมาอยู่แล้ว
เขาวางเตาหลอมลงบนพื้น แล้วโยนท่อนไม้เข้าไปหนึ่งท่อน เป็นไม้โอ๊กนั่นเอง จากนั้นก็โยนจอบไม้เข้าไปใช้เป็นเชื้อเพลิง
จอบไม้: เผาจนหมดแล้ว
เขาตบเตาหลอมเบา ๆ เป็นสัญญาณว่ามันไม่มีความร้อน «เธอนั่งบนนี่ไปก่อนนะ ฉันจะไปซ่อมเกาะกับสะพาน»
เรียวพยักหน้า ก่อนจะลองแตะเตาหลอม พอแน่ใจว่ามันไม่ร้อนจริง ๆ ก็หย่อนก้นนั่งลงไป
เธอค่อนข้างตัวเล็ก ตอนปีนขึ้นไปนั่งจึงออกแรงมากไปหน่อย จนกระโปรงไปเกี่ยวเข้ากับขอบเตาหลอมโดยไม่ตั้งใจ
ตอนทะลุมิติมา เธอยังเรียนมหาวิทยาลัยอยู่ การใส่กระโปรงจึงเป็นเรื่องปกติ
แต่เธอเพียงเหลือบมองสืออวี่ที่เริ่มลงมือทำงาน แล้วก็จัดกระโปรงให้เรียบร้อยด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ ไม่ให้กางเกงชั้นในตัวจิ๋วโผล่ออกมา
จากนั้นเธอก็ปรับท่านั่งบนเตาหลอม แล้วแกว่งขาท่อนล่างไปมา
«ไม่ต้องให้ฉันช่วยเหรอ?»
สืออวี่ส่ายหน้า «งานละเอียดแบบนี้เธอทำไม่ไหวหรอก ถ้าพลาดทำดินหล่นไปสักก้อน พวกเราขาดทุนยับแน่!»
«ก็ได้»
เรียวพยักหน้า ไม่พูดอะไรต่อ นั่งเงียบ ๆ อยู่บนเตาหลอม มองอีกฝ่ายย่องทำงานต่อไป
————
เขาทำงานไปเรื่อย ๆ จนดวงอาทิตย์เริ่มลับขอบฟ้า สืออวี่ถึงค่อยยืดหลังตรง แล้วเช็ดเหงื่อที่ไม่มีอยู่จริงบนหน้าผาก
มองเกาะลอยฟ้าที่เปลี่ยนโฉมใหม่และขยายใหญ่ขึ้นมาก เขาก็หัวเราะลั่น «ฮ่า ๆ ๆ เสร็จแล้ว!»
«แปะ ๆ ๆ» ไม่รู้ว่าเรียวไปนอนตะแคงอยู่บนบันไดหินตั้งแต่เมื่อไร เธอมองอีกฝ่ายพลางปรบมือ «สุดยอด สุดยอดเลย ไม่น่าเชื่อจริง ๆ นะ»
ตอนนี้เกาะลอยฟ้าเปลี่ยนไปมาก นอกจากบริเวณที่ปลูกต้นไม้กับดินที่กำลังขยายออกแล้ว พื้นที่อื่น ๆ ก็ถูกเปลี่ยนเป็นบันไดหินครึ่งแผ่นทั้งหมด
แม้แต่ «สะพานไม้ท่อนเดียว» เดิมก็หายไปแล้ว เขาใช้บันไดหินครึ่งแผ่นต่อเป็นสะพานแทน
ที่สำคัญ เขาไม่ทำดินตกลงไปในความว่างเปล่าเลยสักก้อน ตอนนี้แท่นดินก็ขยายใหญ่ขึ้นมากแล้ว
เขาเหลือดินไว้ 5 ก้อนเพื่อสร้างสวนต้นไม้ ส่วนที่เหลือก็เก็บเข้าช่องเก็บของไว้ เผื่อจำเป็นต้องใช้
สืออวี่เบ้ปาก มองยามาดะ เรียวที่ยังทำหน้าตายคอยส่งอารมณ์ให้เขา แล้วถามว่า «ค่าความหิวลดไหม?»
ยามาดะ เรียวชะงัก คิดว่าอีกฝ่ายเป็นห่วงตัวเอง «ลดไปขีดหนึ่ง ไม่เป็นไรหรอก...»
เธอยังพูดไม่ทันจบ ก็เห็นอีกฝ่ายโยนจอบหินมาให้ «ถ้าไม่ได้ลดไปมาก งั้นก็ขุดหินต่อเลย»
«คุณสืออวี่» ยามาดะ เรียวพูดเหน็บด้วยสีหน้าเรียบเฉย «ถึงคุณจะหน้าตาหล่อมาก หล่อกว่านักอ่านเกือบสองในสามก็เถอะ แต่ทำตัวแบบนี้ไม่มีผู้หญิงคนไหนชอบหรอก»
«ผู้หญิงเหรอ?» สืออวี่โบกมือ «เรื่องนั้นไม่ต้องให้เธอมาห่วงหรอก ฉันเชื่อมาตลอดว่าถ้ามีวาสนา เดี๋ยวก็ได้เจอกันเอง ถ้าไม่มีวาสนาก็อย่าฝืน พวกเธอมองเห็นแต่ความหล่อภายนอกของฉัน แต่ไม่เห็นข้อดีข้างในเลยสักอย่าง»
«เฮ้อ» ยามาดะ เรียวหยิบจอบหินขึ้นมา ยอมรับชะตากรรม «หวังว่าต่อไปคุณจะมีเงินจริง ๆ มาจ่ายค่าแรงให้ฉันนะ»
เธอไม่ได้ปฏิเสธหรืออู้งานอะไร เพราะถ้าอยากมีชีวิตรอดก็ต้องพึ่งผู้ชายคนนี้ พูดได้ว่าเธอรู้สถานะตัวเองในตอนนี้ดีมาก
เหมือนเป็นกาฝากที่เกาะอีกฝ่ายสูบเลือด แต่ก็เหมือนจะช่วยเติมเลือดคืนให้อีกฝ่ายได้นิดหน่อย
สืออวี่ไม่สนใจคำบ่นของยามาดะ เรียว แต่เปิดช่องเก็บของของตัวเองขึ้นมา
เพราะเขานึกถึงเสียงแจ้งเตือนที่ดังขึ้นเมื่อครู่ เหมือนจะมีรางวัลอะไรสักอย่างนี่นา?
ช่องเก็บของของเขาไม่เหมือนเดิม ตรงมุมขวาบนมีเครื่องหมาย [รางวัล · รอรับ] อยู่ และมีจุดแดงเล็ก ๆ ใต้เครื่องหมายนั้น
เป็นอย่างที่คิด
เขาใช้ความคิดกดรับรางวัล
เสียง «ติ๊ง» ดังขึ้น ก่อนที่เขาจะเบิกตากว้าง มองเข็มชี้ที่ปรากฏขึ้นตรงหน้าอย่างกะทันหัน
ตอนนี้มีม็อดที่เขาคุ้นเคยบินผ่านเหนือเข็มชี้อย่างรวดเร็วทีละตัว!
[ฟาร์เมอร์ส ดีไลต์] [ความละโมบไร้ที่สิ้นสุด] [ขุดต่อเนื่อง] [จัดระเบียบในคลิกเดียว] [สิ่งมีชีวิตแปลงเพศ] [แลกเปลี่ยนเท่าเทียม] [สิ่งมีชีวิตไททัน] [ป่าทไวไลต์] [ดาบถอนฝัก] [ชาวบ้านน่ารำคาญ] [ชายในหมอก] [เจนนี่] [เสริมพลังขั้นสูง] [หนึ่งร้อยวันหายนะ] [ดราก้อนบอล] [ผู้บำเพ็ญเซียนธรรมดา] [กลายพันธุ์] [เวริตี]......
ม็อดเรียงรายแน่นขนัดราวกับป่านี่หว่า!
«เชี่ยเอ๊ย ๆ ๆ ๆ!»
เขาตะโกนด้วยความตกใจ จนยามาดะ เรียวที่กำลังขุดหินกรวดสะดุ้ง คิดว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น
«คุณสืออวี่» เธอถือจอบหิน มองไปรอบ ๆ อย่างสงสัย «เพิ่งผ่านไปแป๊บเดียว คุณก็จะลงมือกับฉันแล้วเหรอ?»
สืออวี่หน้าเคร่ง พยายามข่มเสียงตื่นเต้นแล้วโบกมือ «ไม่มีอะไร ๆ ขุดต่อเถอะ»
«...ก็ได้»
เขามองเข็มชี้ที่ยังหมุนไปข้างหน้าไม่หยุด แล้วประนมมืออธิษฐาน «เง็กเซียนฮ่องเต้ เหล่าจวินไท่ซ่าง เหมาจู่...ไม่ว่าใครก็ได้ ช่วยให้ฉันสุ่มได้ของดีทีเถอะ!»
«ถ้าได้ความละโมบไร้ที่สิ้นสุดก็ไม่ขาดทุน ถ้าได้สิ่งมีชีวิตแปลงเพศก็กำไรยับ ส่วนไททัน...ช่างมันเถอะ ตอนนี้อันตรายเกินไป เอาเป็นแลกเปลี่ยนเท่าเทียมดีกว่า»
สุดท้าย ภายใต้สายตาที่ไม่กะพริบของสืออวี่ เข็มชี้ก็ค่อย ๆ หยุดลงที่ [บล็อกโชคดี]
«บล็อกโชคดีเหรอ?»
เขามองม็อดนี้แล้วรู้สึกไม่ค่อยชอบขึ้นมาทันที ไม่ใช่ว่ามันไม่ดี แต่ถ้าเอาไปเทียบกับม็อดอื่นแล้ว มันก็ระดับน้องเล็กชัด ๆ!
ถึงม็อด [บล็อกโชคดี] จะช่วยเติมวัสดุที่ไม่มีบนเกาะลอยฟ้าได้บ้าง แต่ก็มีโอกาสเปิดเจอของอันตรายเหมือนกันนะ!
เพราะงั้นเมื่อเทียบกันแล้ว เขายังอยากได้ [สิ่งมีชีวิตแปลงเพศ] มากกว่า
ยิ่งไปกว่านั้น นี่เป็นม็อดแบบดั้งเดิม ใช้แท่งทองคำ 8 แท่งกับเครื่องยิงคราฟต์ได้ด้วย
«เฮ้อ» เขาถอนหายใจ แล้วก็รับม็อดนี้ไว้ อย่างน้อยมีดีกว่าไม่มี
แต่ทันทีที่รับมา ในช่องเก็บของก็มีบล็อกโชคดีเพิ่มขึ้น 3 ก้อน เป็นแบบที่ไม่มีทั้งโบนัสโชคและโบนัสโชคร้าย
«นี่มันอะไรกัน? รางวัลปลอบใจเหรอ?»
จากนั้นเขาก็มองมุมขวาบนของช่องเก็บของ ตอนนี้ [รางวัล · รอรับ] เปลี่ยนเป็น [1/5] แล้ว
เมื่อรวมกับสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ เขาลูบคางพลางคิด «ดูท่าต้องทำความสำเร็จให้สำเร็จด้วยตัวเอง ถึงจะมีโอกาสสุ่มม็อดอีกครั้งสินะ»
พูดจบ เขาก็มองยามาดะ เรียวที่ขุดหินกรวดไปด้วย ทำท่าดีดเบสด้วยมือซ้ายไปด้วย
«ไม่รู้ว่ายัยนี่จะทำได้หรือเปล่า?»
ตามหลักแล้ว ยามาดะ เรียวก็น่าจะนับเป็นผู้เล่นเหมือนกัน ในเมื่อเขาสุ่มได้ ก็แปลว่าอีกฝ่ายก็น่าจะทำได้เช่นกัน
......