［เดฟรับรอง: ที่เก็บสมองอย่างปลอดภัย］
［สาวหลายคน］
［พิมพ์เลขหนึ่งเพื่อสุ่มรับม็อดไมน์คราฟต์～］
......
เกาะลอยฟ้า
เด็กหนุ่มผมขาวยาว ดวงตาสีดำ กำลังย่อตัวโก่งก้น เดินสำรวจไปทั่วบริเวณขอบเกาะลอยฟ้า
ที่น่าพิศวงคือเกาะลอยฟ้าแห่งนี้ราวกับมีขอบเขตอยู่ ไม่ว่าเด็กหนุ่มจะเดินไปทางไหน ก็ไม่มีทางตกลงไปได้
เวลานี้ ในใจของสืออวี่มีอัลปากาเป็นหมื่นตัวกำลังวิ่งพล่าน
ไม่นึกเลยว่าหลังจากถูกสาว ๆ หั่นเป็นชิ้นแล้ว เขายังจะดูโฆษณาเพื่อฟื้นคืนชีพได้ แต่ดันไปฟื้นที่ไหนไม่ไป กลับมาโผล่บนเกาะลอยฟ้าในไมน์คราฟต์เนี่ยนะ?
ชาติที่แล้วเพราะปฏิเสธสาว ๆ ไปมากเกินไป เขาจึงถูกพวกเธอหั่นเป็นกรวดทราย จากนั้นก็ถูกส่งไปอยู่ในพื้นที่ว่างเปล่าแห่งหนึ่งและต้องดูโฆษณาเครื่องกรองปัสสาวะอยู่ 25 วินาที ก่อนที่ภาพตรงหน้าจะพร่าเลือนแล้วหมดสติไป
พอลืมตาตื่นขึ้นมา เขาก็พบว่าตัวเองฟื้นคืนชีพอยู่บนเกาะลอยฟ้าในเกม［ไมน์คราฟต์］ที่เคยเล่นก่อนหน้านี้ ข้างกายยังมีเด็กสาวผมสั้นยุ่ง ๆ สีฟ้าหม่น ดวงตาตรงหางตามีไฝน้ำตา ดูท่าแล้วน่าจะเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยที่บรรลุนิติภาวะแล้ว
เพียงแต่ตอนนี้อีกฝ่ายยังหมดสติอยู่
“ช่างเถอะ ไหน ๆ ก็มาแล้ว”
เขาพึมพำกับตัวเอง ผ่านไป 2.5 วินาทีก็ยอมรับความจริงข้อนี้ได้
“แต่ว่าถ้าทะลุมิติมาอยู่บนเกาะลอยฟ้าในไมน์คราฟต์แล้ว งั้นช่องเก็บของกับโหมดคืนของก็น่าจะมีด้วยใช่ไหม?”
ระหว่างที่กำลังคิด แผงหน้าต่างบานหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า
พร้อมกันนั้นยังมีแถบไอเทมลัด ค่าพลังชีวิต และค่าความอิ่มของเขาปรากฏขึ้นมาด้วย
ปลดล็อกความสำเร็จ: เปิดช่องเก็บของ
สืออวี่ไม่ได้สนใจเสียงแจ้งความสำเร็จที่ดังขึ้นในหัว แต่หันไปสำรวจหน้าต่างข้อมูลส่วนตัวของตัวเองแทน
จะว่ายังไงดีล่ะ เป็นหน้าต่างข้อมูลส่วนตัวแบบคลาสสิกสุด ๆ มุมซ้ายบนเป็นภาพสามมิติของเขา หมุนดูได้ 360 องศา ไม่มีมุมอับอะไรทั้งนั้น เพียงแต่แทนที่ตัวละครจะเป็นเหลี่ยม ๆ เหมือนในเกมอื่น ตัวเขายังดูปกติดีทุกอย่าง นอกจากผมจะยาวขึ้นและกลายเป็นสีขาวแล้ว ก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนไป
ทางซ้ายของภาพตัวละครเป็นช่องใส่อุปกรณ์ ส่วนมุมขวาล่างเป็นช่องถือไอเทมด้วยมือซ้าย
ทางขวาของภาพตัวละครคือช่องคราฟต์แบบคลาสสิก แต่ด้านล่างกลับมีคำว่า［ฮาร์ดคอร์］อยู่
สุดท้ายคือกระเป๋าขนาดใหญ่จุ 27 ช่อง กับแถบไอเทมลัด 9 ช่องที่สลับใช้งานได้ตามใจ
“เป็นอย่างที่คิด” เขาพยักหน้า สายตาเผลอมองคำว่า［ฮาร์ดคอร์］ใต้ช่องคราฟต์บนหน้าต่างข้อมูล “แต่เดิมทีตรงนี้เป็นสองคำนี้จริงเหรอ?”
“ทำไมฉันจำได้ว่าเมื่อก่อนมันเป็นหนังสือสีเขียวเล่มหนึ่งล่ะ?”
ช่างเถอะ คิดไม่ออกก็ไม่ต้องคิด
เพราะตอนนี้เขากำลังจะบินแล้ว!
ถึงขั้นคิดไว้ในใจแล้วด้วยว่า พอบินสำเร็จเมื่อไร จะสร้างประเทศจีนขึ้นมาบนเกาะลอยฟ้าให้เหมือนของจริงแบบหนึ่งต่อหนึ่ง!
“ระบบ! เปิดโหมดสร้างสรรค์ให้ฉันที!”
เขาตะโกนใส่ท้องฟ้า ก่อนจะกระโดดดึ๋ง ๆ อยู่กับที่อย่างอดใจรอไม่ไหว......
ผลคือไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขาไม่ได้บินขึ้นไปเลยสักนิด
สืออวี่เกาหัว พลางถอนหายใจในใจว่า หรือจะเรียกใช้ผิดวิธีกันนะ?
เขาจึงตะโกนต่อว่า “เปิดหน้าต่างคำสั่ง!”
ก็ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“/gamemode creative สืออวี่!”
ไม่มีอะไร......
“เปิดโหมดโกง!”
ไม่มีอะไร......
“เปิดกล่องเครื่องมือไมน์คราฟต์!”
ไม่มีอะไร......
“เปิดหูหลูเสีย!”
ไม่มีอะไร......
ท้ายที่สุด เขาก็ตะโกนเรียกสารพัดโปรแกรมโกงไร้เทียมทานที่นึกออกจนครบ แต่สิ่งที่ตอบกลับมามีเพียงความเงียบงัน
“เวรเอ๊ย!” เขาถ่มน้ำลาย ก่อนจะก้มตัวหมอบลงกับพื้นแล้วร้องอย่างสิ้นหวังว่า “เกาะลอยฟ้าที่คืนของไม่ได้ ฉันไม่ยอมรับหรอกนะเฟ้ย!”
“ดูเหมือนคุณจะต้องการความช่วยเหลือนะคะ พี่ชายสุดหล่อ?”
ขณะที่เขาคุกเข่ากลัดกลุ้ม เสียงผู้หญิงที่ฟังดูไร้อารมณ์ก็ดังขึ้นจากด้านข้างอย่างกะทันหัน
สืออวี่ชะงัก ก้นยังหันไปทางยามาดะ เรียว ก่อนจะหันกลับไปมองอย่างเก้ ๆ กัง ๆ
เขาไม่ทันสังเกตด้วยซ้ำว่าทำไมตัวเองถึงฟังภาษาญี่ปุ่นรู้เรื่อง
“ธะ...เธอตื่นตั้งแต่เมื่อไหร่?”
ยามาดะ เรียวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ตอนที่คุณตะโกนให้เปิดโหมดอะไรสักอย่าง ฉันก็ตื่นแล้วค่ะ”
“ก็พี่ชายสุดหล่อเสียงดังเกินไป รบกวนเวลานอนฝันดีของฉันนิดหน่อยน่ะค่ะ”
ใบหน้าของสืออวี่แดงเข้มขึ้นอีกเล็กน้อย “อย่าบอกนะว่าได้ยินหมดเลย?”
ยามาดะ เรียวพยักหน้าอย่างสงบนิ่ง
“ถึงฉันจะไม่รู้ว่าสิ่งที่พี่ชายสุดหล่อพูดถึงหมายถึงอะไร แต่ฉันได้ยินหมดจริง ๆ ค่ะ”
ทันทีที่เธอพูดจบ สืออวี่ที่ก่อนหน้านี้หันก้นให้เธอก็กลายเป็นสายลมพัดวูบ มาปรากฏตัวตรงหน้าในพริบตา
“พี่ชายสุดหล่อคิดจะฆ่าปิดปากฉันเหรอคะ?”
เห็นอีกฝ่ายไม่แสดงท่าทีหวาดกลัวแม้แต่น้อย สืออวี่จึงครุ่นคิดแล้วพยักหน้าอย่างจริงจัง “ก็เธอเห็นฉากที่ไม่ควรเห็นเข้า ฆ่าทิ้งก็เป็นเรื่องปกติ”
ได้ยินอย่างนั้น คิ้วของเรียวกระตุก เธอมองอีกฝ่ายที่สูงราว 182 เซนติเมตร แล้วรีบพูดเอาใจว่า “แต่ฆ่าฉันไป คุณก็ไม่ได้ประโยชน์อะไรนะคะ”
เธอมองความว่างเปล่าที่ทอดยาวสุดสายตา ก่อนจะพูดต่อว่า “ถ้าฉันตาย พี่ชายสุดหล่อก็คงต้องติดอยู่ในที่บ้านี่คนเดียวจนเป็นบ้าแน่ ๆ ใช่ไหมคะ?”
“แต่ถ้ามีฉันอยู่ นอกจากจะช่วยงานคุณได้แล้ว ยังช่วยจัดการอารมณ์ให้คุณได้ด้วย แถมยังเป็นคู่...อุ๊บ ๆ ๆ......”
สืออวี่รีบยกมือปิดปากอีกฝ่าย ไม่ให้พูดต่อ
พออีกฝ่ายหยุดดิ้น เขาถึงปล่อยมือแล้วพูดว่า “เกาะลอยฟ้าไม่เลี้ยงคนไร้ประโยชน์ ถ้าอยากมีชีวิตต่อก็พิสูจน์คุณค่าของตัวเองซะ”
เรียวทำมือเป็นสัญลักษณ์ “โอเค” บอกว่าไม่มีปัญหา
เขาคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะถามต่อว่า “เคยเล่น［ไมน์คราฟต์］ไหม?”
เรียวส่ายหน้า “อย่าว่าแต่เคยเล่นเลยค่ะ ฉันไม่เคยได้ยินชื่อนี้ด้วยซ้ำ”
จริงดิ?
เขาขมวดคิ้ว มองใบหน้าเล็ก ๆ ที่คุ้นตาและสีหน้าไร้อารมณ์สุดคลาสสิกของอีกฝ่าย พลางรู้สึกว่าหน้าตาของเธอค่อย ๆ ซ้อนทับกับตัวละครในอนิเมะเรื่องหนึ่งที่เขาเคยดูเมื่อชาติที่แล้ว
“เธอชื่ออะไร?”
พอได้ยินคำถาม อีกฝ่ายก็ครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง ราวกับกำลังหาคำพูดที่เหมาะสม
จากนั้นเธอก็แนะนำตัวด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ “ยามาดะเป็นนามสกุลของฉัน ส่วนเรียวเป็นชื่อค่ะ ฉันชื่อยามาดะ เรียว เกิดมาก็มีชะตาต้องยืมเงิน”
แนะนำตัวเสร็จ เธอก็คุกเข่าแบบโลลิอยู่บนบล็อกหญ้า แล้วยื่นมือเล็ก ๆ ไปทางสืออวี่ “พูดมาซะยืดยาวแล้ว ให้ฉันยืมเงินหน่อยได้ไหมคะ?”
“ช่วงนี้เอาเงินค่าครองชีพไปซื้อเครื่องดนตรี จนแทบไม่มีเงินพอให้มีชีวิตอยู่แล้วค่ะ”
เห็นอีกฝ่ายพูดเรื่องพวกนี้ด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ สืออวี่ก็อดบ่นไม่ได้ว่า “ช่วยดูหน่อยได้ไหมว่าตอนนี้เราอยู่ที่ไหน? ขอเงินไปจะมีประโยชน์อะไร?”
ขณะเดียวกัน เขาก็แน่ใจแล้วว่าอีกฝ่ายคือยามาดะ เรียวจาก［โบจจิเดอะร็อก］ เพราะงั้นเธอไม่รู้จัก［ไมน์คราฟต์］ก็เป็นเรื่องปกติ
เรียวชะงักไป ก่อนจะพยักหน้า “ก็จริง อยู่ในที่บ้า ๆ แบบนี้มีเงินไปก็ไม่มีประโยชน์”
“งั้นให้ฉันยืมของกินหน่อยได้ไหมคะ?”
“ไม่มี”
ดันเจอคนจนเข้าให้แล้ว
เรียวเบะปากแล้วชักมือกลับ “แล้วคุณล่ะคะ?”
สืออวี่ชี้ตัวเอง “ฉันทำไม?”
“ชื่อของคุณค่ะ”
“แค่ก ๆ” เขากระแอม ก่อนเอ่ยด้วยเสียงทุ้มต่ำ “ฉันแซ่สือ ไม่ว่าเมื่อไรที่ได้พบเธอ ฉันก็ยินดี...”
“ชื่อหนึ่งพยางค์ว่าอวี่ วีรบุรุษปรากฏกาย ไม่เคยหวั่นไหว ต่อให้สถานการณ์พลิกผัน”
......
หลังจากเงียบกันไปพักหนึ่ง เรียวก็ยกมือปิดปาก เสียงของเธอมีอารมณ์ขึ้นมาเป็นครั้งแรก “ดูเหมือนพวกเราจะเป็นพวกเดียวกันสินะคะ?”
สืออวี่พยักหน้า “ใช่แล้ว พวกเราน่าจะเป็นตัวประหลาดเหมือนกัน”
พอได้ยินอย่างนั้น เรียวก็รีบแย้งทันที “ผิดแล้วค่ะ ในสายตาคนอื่นพวกเราอาจเป็นตัวประหลาด แต่ในสายตาฉัน จริง ๆ แล้วพวกเราคือเทพต่างหาก”
ตอนนั้นเอง สืออวี่ที่ได้ยินอีกฝ่ายพูดภาษาญี่ปุ่นก็เพิ่งนึกขึ้นได้ “ฉันฟังภาษาญี่ปุ่นที่เธอพูดรู้เรื่องด้วยเหรอ?”
ยามาดะ เรียวถามอย่างสงสัย “เพิ่งรู้ตัวเหรอคะ? จริง ๆ ตอนที่คุณบ่นเป็นภาษาจีนเมื่อกี้ ฉันก็รู้แล้วค่ะ”
“ดูท่าฉันจะฉลาดกว่าสินะ”
“อย่ามโนสิ!”
————
ตัวประหลาดสองคนคุยกันต่ออีกพักหนึ่ง จนพอจะรู้ข้อมูลของกันและกันเกือบครบ สืออวี่ถึงค่อยเอ่ยขึ้นว่า “ต่อจากนี้เธอต้องทำตามคำสั่งฉันนะ เพราะโดยพื้นฐานแล้วที่นี่คือเกม ส่วนผู้น้อยคนนี้ก็เป็นเทพแห่งเกมตัวจริงเสียงจริง!”
ยามาดะ เรียวพยักหน้าแสดงว่าเข้าใจ “งั้นมีเงินเดือนให้ไหมคะ?”
“มีสิ” เขาตอบท่ามกลางสายตาคาดหวังของอีกฝ่าย “แต่เป็นเรื่องในอนาคต ตอนนี้สิ่งที่เราต้องทำคือเอาชีวิตรอด”
พอได้ยินอย่างนั้น สีหน้าของเรียวก็ฉายแววเจ้าเล่ห์ขึ้นมาทันที “คุณสืออวี่คะ ฉันเข้าใจได้ไหมว่าคุณกำลังวาดฝันลม ๆ แล้ง ๆ ให้ฉันอยู่?”
“เป็นนายทุนใจร้ายจริง ๆ นะคะ คุณสืออวี่ทำแบบนี้ ระวังโดนแขวนบนเสาไฟฟ้าเอาล่ะ”
สืออวี่เดินตรงไปยังหีบที่อยู่บนเกาะลอยฟ้าโดยไม่หันกลับมา “งั้นที่ห่วย ๆ แบบนี้ก็ต้องมีเสาไฟฟ้าด้วยนะ”