「มา ๆ หยุดมือก่อน ฉันมีเรื่องจะถาม」
ยามาดะ เรียววางพลั่วหินในมือลง แล้วได้ยินอีกฝ่ายถามว่า「ในหัวเธอมีเสียงแจ้งเตือนตอนทำภารกิจสำเร็จไหม」
ในเมื่ออีกฝ่ายเป็นผู้เล่นจริง ๆ ยามาดะ เรียวก็น่าจะทำภารกิจสำเร็จแล้วสุ่มม็อดได้เหมือนกัน
แค่คิดว่ายังมีโอกาสสุ่มม็อด สืออวี่ก็เริ่มตื่นเต้นขึ้นมาอีกครั้ง
ยามาดะ เรียวยกนิ้วแตะริมฝีปากเล็ก ๆ แล้วส่ายหน้าท่ามกลางสายตาคาดหวังของอีกฝ่าย「ไม่มีนะ」
ใบหน้าหล่อ ๆ ที่เขาคาดหวังจะได้เห็นหม่นลงทันที
ไม่ใช่มั้ง?
ในเมื่ออีกฝ่ายเป็นผู้เล่น พวกเขาก็นับว่าเล่นออนไลน์ด้วยกัน...
เล่นออนไลน์!
พอคิดถึงเรื่องเล่นออนไลน์ จู่ ๆ ก็มีหลอดไฟสว่างวาบขึ้นเหนือหัวสืออวี่
จริงด้วย ในเมื่อเล่นออนไลน์กัน ก็น่าจะมีแค่เจ้าของห้องที่ติดตั้งม็อดได้
ถ้าอย่างนั้นก็แปลว่าฉันเป็นเจ้าของห้องแล้วงั้นเหรอ?
แต่ทำไมถึงชดเชยค่าเสียหายไม่ได้ล่ะ? ไม่ยอมรับหรอก
ยามาดะ เรียวไม่รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไรอยู่ จึงถามด้วยสีหน้าเรียบเฉยว่า「คุณสืออวี่ผิดหวังมากเหรอคะ」
「ก็ไม่ถึงขนาดนั้น」
เขาโบกมือ แล้วจู่ ๆ ก็ตะโกนใส่ยามาดะ เรียวว่า「เปิดสิทธิ์เจ้าของห้อง」
ทันใดนั้น แผงควบคุมเจ้าของห้องที่คุ้นตาจนแทบจำได้ขึ้นใจก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า
แต่แผงควบคุมนี้ต่างจากของเดิม ตรงที่มีหลายอย่างหายไป เช่น กฎเกมกับช่องสิทธิ์บางส่วนที่ใช้เปิดโหมดโกง
เหลือเพียงตัวเลือกที่ไม่สำคัญเท่าไร
เขาเปิดการแสดงชื่อผู้เล่นในหน้าตั้งค่า ทันใดนั้นก็มีตัวอักษร「ยามาดะ เรียว」สามตัวปรากฏเหนือหัวเรียว
ส่วนในมุมมองของเรียว ก็มีชื่อ「สืออวี่」สองตัวปรากฏเหนือหัวเขาเช่นกัน
จากนั้นเขาเปลี่ยนสิทธิ์ของยามาดะ เรียวเป็น「ผู้เยี่ยมชม」ก่อนจะพูดกับเธอว่า「ลองขุดหินกรวดดูสิ ว่ายังขุดได้ไหม」
เดิมทีเรียวกำลังจ้องชื่อที่จู่ ๆ ก็ปรากฏเหนือหัวอีกฝ่ายอย่างเหม่อลอย พอสืออวี่เรียกจึงได้สติกลับมา
เธอพยักหน้า แล้วใช้พลั่วหินขุดหินกรวด
「ตึ๊ด ๆ ๆ...」
หินกรวดที่ปกติใช้เวลาราวหนึ่งวินาทีก็ขุดแตกได้ คราวนี้กลับใช้เวลาขุดเต็มหนึ่งนาทีก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะแตก
ยามาดะ เรียวเห็นแล้วใจเสียจนต้องจับพลั่วหินด้วยสองมืออย่างร้อนรน
「ตึ๊ด ๆ ๆ...」
ผ่านไปอีก 150 วินาที หินก็ยังไม่แตกเหมือนเดิม แถมความทนทานของพลั่วหินในมือเธอก็ไม่ลดลงเลยสักนิด
「เฮ้อ...」
ยามาดะ เรียวสูดหายใจลึก พยายามบังคับตัวเองให้ใจเย็น แล้วหันไปมองสืออวี่「ฉันยังมีประโยชน์นะ อย่าทิ้งฉันไป」
สืออวี่ที่กำลังศึกษาสิทธิ์เจ้าของห้องอยู่ถึงกับชะงักเมื่อได้ยินคำพูดนั้น
สรุปว่าเจ้าตัวคิดว่าการแอบปรับค่าของเขาเป็นเพราะเธอไร้ความสามารถงั้นเหรอ?
เขาคิดพลางเปลี่ยนสิทธิ์ของอีกฝ่ายเป็น「สมาชิก」
ส่วนสิทธิ์「ผู้ควบคุม」อีกอัน เขาลองกดดูแล้วแต่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
「ไม่เป็นไร เมื่อกี้ฉันแค่ทดลองอะไรนิดหน่อยกับเธอ เธอยังมีประโยชน์อยู่」
พอได้ยินแบบนั้น ยามาดะ เรียวก็โล่งใจ แต่ในใจก็แอบน้อยใจอยู่บ้าง
น้อยใจที่อีกฝ่ายเอาเธอไปทดลองโดยไม่บอกล่วงหน้าสักคำ
「เข้าใจแล้วค่ะ คราวหน้าถ้าคุณสืออวี่อยากทำอะไรแปลก ๆ กับร่างกายฉัน อย่าลืมบอกกันก่อนนะคะ」
เธอพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย「แบบนี้มันน่ากลัวจริง ๆ เมื่อกี้ฉันเกือบช็อกตายอยู่แล้ว คุณควรชดเชยให้ฉันสักหน่อยด้วยเงินใช่ไหมคะ」
「.....คราวหน้ารับรอง」
เห็นอีกฝ่ายจ้องอากาศเหม่อ ๆ ยามาดะ เรียวก็เบ้ปาก แต่ไม่ได้พูดอะไรต่อ หยิบพลั่วหินขึ้นมาขุดต่อ
สืออวี่ได้ยินเสียง「ตึ๊ด ๆ」ดังมาจากข้างตัว จึงปิดแผงควบคุมเจ้าของห้อง แล้วหยิบถ่านไม้ที่เผาเสร็จแล้วออกจากเตาหลอม
ถ่านไม้*1+ไม้แท่ง*1→คบเพลิง*4
เขาปักคบเพลิงสองอันไว้บนบันไดหิน แล้วอีกสองอันบนบล็อกหญ้า
เกาะลอยฟ้าที่มืดลงเพราะพระอาทิตย์ตกสว่างขึ้นมาในพริบตา
จากนั้นเขามองบล็อกโชคดีสามก้อนในช่องเก็บของ แล้วลังเลว่าจะสร้างแท่นขึ้นมาเปิดมันดีไหม
ถ้าได้ของดีจากข้างใน ก็จะช่วยให้เขาพัฒนาตัวเองได้เร็วขึ้น หรืออาจข้ามช่วงเริ่มต้นไปเลยก็ได้
แต่ถ้าได้สัตว์อันตรายหรือวัตถุระเบิดขึ้นมา เขาก็คงได้ไปเฝ้ายมบาลแน่
จะเสี่ยงดีไหมนะ...
「ช่างเถอะ」สุดท้ายเขาก็ส่ายหน้าแล้วโยนบล็อกโชคดีใส่หีบ「รอมีบ้านกับโล่ก่อนค่อยเสี่ยงดีกว่า ตอนนี้ตัวเปล่าไม่มีอะไรเลย ไม่รู้สึกปลอดภัยสักนิด」
ยังไงนี่ก็เป็นโหมดฮาร์ดคอร์ มีแค่ชีวิตเดียว ใครจะไปรู้ว่าถ้าข้อมูลเกมถูกลบแล้วจะฟื้นคืนชีพได้อีกไหม?
แถมถ้าอยากได้ชุดเกราะเหล็ก ก็ต้องสร้างหอคอยล่อมอนสเตอร์ก่อน แล้วค่อยสร้างเครื่องฟาร์มเหล็ก ของพวกนี้ไม่ใช่จะทำเสร็จได้ในวันสองวัน
เขายืดร่างกายที่เริ่มเมื่อยล้า แล้วถามเรียวอีกครั้งว่า「ตอนนี้ค่าความหิวลดไปกี่ช่องแล้ว」
ยามาดะ เรียวตอบโดยไม่หันกลับมาว่า「สามช่องค่ะ」
สืออวี่มองแผงสถานะของตัวเอง เห็นว่าค่าความหิวลดไปแค่ช่องครึ่ง จึงพูดว่า「งั้นส่งหินมาให้ฉันก่อน ฉันจะเอาไปทำกำแพงล้อมบริเวณดินไว้ กลางคืนเราจะได้นอนพักบนนั้น」
เธอพยักหน้าแล้วโยนหินกรวดหนึ่งกองให้เขา มือก็ยังขุดหินต่อไม่หยุด
เขาเก็บหินกรวดแล้วนำไปคราฟต์เป็นกำแพงหินหลายชิ้น
จากนั้นก็ย้ายหีบบนดินไปไว้ที่อื่นก่อน แล้วค่อยเริ่มลงมือสร้างต่อ
————
สืออวี่ตบมือปัดฝุ่น แล้วเห็นว่าท้องฟ้ามืดสนิทแล้ว จึงตะโกนเรียกยามาดะ เรียว「เลิกขุดได้แล้ว มานี่」
พอได้ยินแบบนั้น ยามาดะ เรียวก็หยุดงานทันที วิ่งเหยาะ ๆ ขึ้นบันไดแล้วทิ้งตัวลงบนแท่นบล็อกหญ้า ถ้าไม่รู้คงนึกว่าเธอรีบจะกินดิน
「เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว」เธอซุกหน้าลงบนบล็อกหญ้าแล้วพูดเสียงอู้อี้「เกมสายชอบความเจ็บปวดแบบนี้ จะมีคนเล่นจริง ๆ เหรอ」
เธอคิดมากไปแล้ว คนเล่นเกมนี้มีตั้งเยอะ
เขาไม่ได้พูดอะไร นอนหงายลงบนบล็อกหญ้าเช่นกัน แล้วมองท้องฟ้ายามค่ำคืนที่พร่างพรายไปด้วยดวงดาวอย่างสงบนิ่ง
「นี่～」ตอนนี้ยามาดะ เรียวลุกขึ้นนั่งพิงกำแพงหิน ซุกหน้าลงระหว่างเข่าจนมิด「คุณสืออวี่คิดว่าเราจะกลับไปได้ไหม」
ดูออกเลยว่าอีกฝ่ายคงคิดถึงบ้าน
「กลับได้แน่นอน」
เดิมทีเขายังไม่แน่ใจว่าจะกลับบ้านได้หรือเปล่า แต่พอเห็นม็อดพวกนั้นก็มั่นใจแล้ว
ยังไงที่นี่ก็คือเกม「มายคราฟต์」 ขีดจำกัดขั้นต่ำต่ำมาก แต่ขีดจำกัดสูงสุดกลับเป็น「♾」
เพราะงั้นแค่ทะลุกำแพงมิติกลับบ้านอะไรแบบนั้น ไม่ใช่เรื่องยากเลย!
ยามาดะ เรียวถามเสียงอู้อี้ต่อว่า「ฟังจากน้ำเสียงของคุณสืออวี่แล้ว รู้สึกเหมือนไม่ค่อยอยากกลับบ้านเลยนะคะ」
เขาโบกมือ เอามือหนุนศีรษะแล้วพลิกตัวตะแคง「ชาติที่แล้วฉันเป็นเด็กกำพร้า ไม่มีบ้านให้กลับ แถมยังโดนผู้หญิงกลุ่มหนึ่งหั่นจนกลายเป็นกรวดด้วย จะกลับไปทำไมล่ะ」
「ถ้าอย่างนั้น...」ยามาดะ เรียวกอดเข่าแล้วเงยหน้าขึ้นอย่างใสซื่อเล็กน้อย「คุณสืออวี่มาอยู่ที่นี่หลังจากตายแล้วเหรอ」
「แล้วเธอไม่ใช่เหรอ」
ยามาดะ เรียวค่อย ๆ ส่ายหน้าภายใต้สายตาประหลาดใจของอีกฝ่าย「ฉันกำลังอยู่กับนิจิกะ...เพื่อนคนหนึ่งของฉัน ตอนที่เธอพาสาวผมชมพูหม่น ๆ คนหนึ่งมาปรากฏตัวตรงหน้า จู่ ๆ ฉันก็ถูกพามาที่นี่」
สาวผมชมพูหม่น ๆ? หมายถึงโกโต้ ฮิโตริสินะ?
นั่นไม่ใช่ช่วงเริ่มต้นเรื่อง「โบจจิเดอะร็อก」หรอกเหรอ?
สืออวี่แทบกลั้นสีหน้าไว้ไม่อยู่ คนอื่นถูกส่งมาตอนเนื้อเรื่องเริ่ม แต่ตัวเขากลับมาที่นี่หลังจากตายไปครั้งหนึ่งเนี่ยนะ?
โธ่เว้ย!
ขณะที่เขากำลังสบถด่าบริการข้ามโลกอยู่ ยามาดะ เรียวก็เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงถามว่า「คุณสืออวี่คะ เมื่อกี้ที่บอกว่าถูกผู้หญิงกลุ่มหนึ่งหั่นจนกลายเป็นกรวด หมายความว่ายังไงเหรอ」
「ก็หมายความตามนั้นแหละ」เขาตอบทันทีโดยไม่ต้องคิด「ฉันปฏิเสธผู้หญิงที่มาสารภาพรักไปตั้งเยอะ สุดท้ายก็โดนผู้หญิงราว ๆ หลายร้อยคนหั่นเป็นกรวดอย่างละเอียด」
พอนึกถึงสภาพน่าอนาถของตัวเองในชาติที่แล้ว เขาก็อดสั่นไม่ได้ ยังดีที่ผู้หญิงหัวโจกแทงมีดเข้าหัวใจเขาตั้งแต่ครั้งแรก ไม่ต้องทนเจ็บปวดนานนัก
หลังจากตาย เขาก็มองพวกเธอแบ่งร่างตัวเองในสภาพวิญญาณ...
เธอเอาไปชิ้นหนึ่ง ฉันเอาไปชิ้นหนึ่ง เธอเอาไปก้อนหนึ่ง ฉันเอาไปก้อนหนึ่ง
「พวกยัยบ้า」เขาบ่น「ไม่รู้จะเอาเนื้อเยื่อร่างกายฉันไปทำอะไรนักหนา」
ถ้าปล่อยให้ฉันมีชีวิตอยู่ แล้ววันละคนมาข่มขืนฉันยังจะดีกว่าไม่ใช่เหรอ? เศษชิ้นส่วนร่างกายแค่นั้นเอาไปทำอะไรได้วะ?
「ผู้หญิงหลายร้อยคน? เว่อร์เกินไปแล้วมั้ง」ยามาดะ เรียวได้กลิ่นข่าวเด็ด ร่างกายก็ขยับเข้าใกล้อีกฝ่ายโดยไม่รู้ตัว「เล่าละเอียด ๆ หน่อยสิ」
สืออวี่นอนอยู่บนดินแข็ง ๆ ตอนนี้ก็ยังนอนไม่หลับอยู่แล้ว เลยเล่าให้อีกฝ่ายฟังว่าเขาปฏิเสธพวกเธอยังไง ก่อนจะถูกหั่นจนกลายเป็นกรวด...
พอคุยไปถึงท้าย ๆ เขาก็ถอนหายใจอย่างรู้สึกขึ้นมาว่า「ดูท่าต่อไปคงปฏิเสธความรู้สึกของผู้หญิงส่งเดชไม่ได้แล้ว น่ากลัวชะมัด」
「คุณสืออวี่นี่น่าสนใจจริง ๆ นะ～」
「ช่างเถอะ นอน ๆ」