วันจันทร์
เจียงเฉียวไปส่งฉินคางสวินที่โรงเรียนอนุบาลก่อน กลับมาถึงก็เตรียมเอกสารหย่า
เธอร่างข้อตกลงการหย่าฉบับหนึ่ง ระบุชัดว่าไม่ขอทรัพย์สินแม้แต่บาทเดียวและไม่ขอสิทธิ์เลี้ยงดูบุตร
เจียงเฉียวเรียนเก่งมาตั้งแต่เด็ก จบปริญญาตรีต่อโทสาขาวิทยาการคอมพิวเตอร์จากมหาวิทยาลัยชิงหัว สถาบันชั้นนำระดับประเทศ
ความใจเย็นและสุขุมเป็นข้อดีติดตัวเธอมาแต่กำเนิด สิ่งเดียวที่ทำให้เธอสะดุดในชีวิตก็คือฉินมั่ว
คนในตระกูลฉินต่างคิดว่าเธอแต่งกับฉินมั่วเพราะเงินของเขา เธอจึงอยากพิสูจน์ตัวเองว่าจะไม่ขอเงินฉินมั่วสักบาท
ส่วนสิทธิ์เลี้ยงดูบุตร เธอไม่มีความได้เปรียบ
อีกอย่างฉินคางสวินอยู่ตระกูลฉินต่อไป ก็จะมีอนาคตที่ดีกว่า
ต่อให้เธอพยายามอย่างหนักแย่งสิทธิ์มาได้ พอลูกโตขึ้นอาจกลับมาต่อว่าเธอก็ได้
สู้ปล่อยวางเสียดีกว่า
เก้าโมงสี่สิบ เธอมาถึงตึกบริษัทฉินซื่อเทคโนโลยี
เพราะไม่ได้นัดหมาย พนักงานไม่รู้จักเธอ แผนกต้อนรับเลยกักตัวเธอไว้
เธอทำได้แค่โทรศัพท์ไป ไม่นานเนี่ยจื้อซิน ผู้ช่วยคนสนิทของฉินมั่วก็ปรากฏตัวต่อหน้า
เนี่ยจื้อซินเป็นพนักงานคนเดียวในบริษัทที่รู้ฐานะเธอ
"ประธานฉินกำลังจัดการงานอยู่ คุณอาจต้องรอสักครู่"
"ไม่เป็นไร ฉันรอได้"
ทั้งสองนั่งลิฟต์ขึ้นไปข้างบน เนี่ยจื้อซินพาเธอเข้าไปในห้องรับรองห้องหนึ่ง แล้วตัวเขาก็หายไป
เจียงเฉียวรอประมาณสองชั่วโมง
ในสองชั่วโมงนี้ ไม่มีใครแวะมาดูสักคน ไม่มีใครเอาน้ำมาให้เธอสักแก้ว
เจียงเฉียวเริ่มนั่งไม่ติด จู่ๆ ประตูก็ถูกผลักจากข้างนอก คนที่เข้ามาคือชายแปลกหน้าในชุดสูท
เขาเอียงหัวกำลังจะจุดบุหรี่
เจียงเฉียวรีบส่งเสียงห้าม "ขอโทษนะคะคุณ ที่นี่ห้ามสูบบุหรี่"
"อะไรกัน?" ชายคนนั้นบ่นพึมพำ กวาดสายตามองเจียงเฉียวตั้งแต่หัวจรดเท้า เห็นเธอแต่งตัวธรรมดาไม่มีเค้าคนมีฐานะ ก็ตะเบ็งเสียงลั่น
"คุณบ้านี่ ห้องสูบบุหรี่นะ! ยังจะไม่ให้สูบอีก มือยาวสาวได้สาวเอาเหรอ?"
เจียงเฉียวหน้าตาเก้อ "ขอโทษค่ะ"
เธอหันตัวเดินออกมา
ที่ประตูมีป้ายห้ามสูบบุหรี่จริงๆ เธอเดินตามผู้ช่วยเนี่ยมา ไม่ได้ดูให้ดี
เนี่ยจื้อซินไม่ได้มีความแค้นอะไรกับเธอ คงไม่ต้องมาแกล้งเธอแบบนี้
แต่เขาเป็นผู้ช่วยคนสนิทของฉินมั่ว สิ่งที่เขาทำย่อมแทนความต้องการของฉินมั่ว
หัวใจเจียงเฉียวบีบรัดอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
ฉินมั่วรังเกียจเธอจริงๆ
ใกล้ถึงเวลาอาหารเที่ยง แผนกเลขาฯ กลับเงียบไม่มีใคร
เจียงเฉียวยืนหน้าประตูลังเลครู่หนึ่ง ก่อนผลักประตูเข้าไป
หญิงสาวผมยาวหยักศกสีน้ำตาลสวมกระโปรงทรงเอแบรนด์เนมกับเสื้อเชิ้ตคอปกผ้าซาตินสีครีมนวลกำลังยืนหันหลังให้ตัวเอง แหงนหน้าเข้าหาฉินมั่ว
ฉินมั่วสองมือจับแขนหญิงสาว เอียงศีรษะเล็กน้อย
ท่าทางทั้งสองกำลังจูบกัน
วินาทีที่ประตูเปิด หญิงสาวเขินอายผละออกจากฉินมั่ว ซบหน้าลงบนไหล่เขา
ฉินมั่วหน้าตาเย็นชา ดวงตาสีดำสนิทเหมือนจะกลืนกินเจียงเฉียวเข้าไป
"ใครให้คุณเข้ามา?" เขาถาม
หญิงสาวแนบข้างหูฉินมั่ว กระซิบเบาๆ "ฉันไปรอที่ห้องรับรองก่อนนะ"
"อืม" ฉินมั่วตอบเสียงนุ่มนวลขึ้นมาก
หญิงสาวคลายมือจากฉินมั่ว เดินตรงไปยังห้องรับรอง
เจียงเฉียวจ้องมองการเคลื่อนไหวของหญิงสาวตลอด จนประตูห้องรับรองปิดลง
เก็บสายตากลับมาถึงรู้ว่าฉินมั่วจ้องเธอมาตลอด เหมือนกับว่าขอแค่เธอทำอะไรให้หญิงสาวบาดเจ็บสักนิด ฉินมั่วก็พร้อมจะพุ่งเข้าไปขวางทันที
ก็ต่อเมื่อรักใครสักคนอย่างลึกซึ้งถึงจะห่วงขนาดนั้น
หัวใจเจียงเฉียวเจ็บปวด คล้ายถูกเข็มไร้จำนวนนับเล่มทิ่มแทง
เธอเดินไปที่โต๊ะทำงาน ควักข้อตกลงการหย่าจากกระเป่ายื่นวางบนโต๊ะ ค่อยๆ เลื่อนไปให้
ฉินมั่วยื่นมือหยิบขึ้นมา มองผ่านแค่ปราดเดียว
จากนั้นกระดาษแผ่นนั้นก็ถูกปาใส่หน้าเจียงเฉียว
กระดาษแผ่นเดียวเบามาก แต่แรงปาของฉินมั่วหนักหน่วง ขอบกระดาษคมบาดหางตาเธอเป็นรอย แสบแปลบ มีเลือดซึมออกมา
เจียงเฉียวอับอายขายหน้า กำหมัดแน่น เล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือ
"คุณบอกให้ฉันมาหาคุณนี่คะ" เจียงเฉียวว่า
"เรื่องแบบนี้ คุณคิดว่าคุณมีสิทธิ์ตัดสินใจ?"
เจียงเฉียวชะงัก ถึงได้กระจ่าง
ไม่ใช่ว่าฉินมั่วรังเกียจที่เธอมาหย่า แต่รังเกียจที่เธอเป็นฝ่ายยกร่างข้อตกลงการหย่าก่อน
คนที่อยู่เหนือกว่า เฉียบขาด ดุดัน ไร้เยื่อใยอย่างฉินมั่ว ไม่ว่าเรื่องอะไรก็ต้องคุมเกมไว้หมด ถึงจะเป็นเรื่องหย่าก็ต้องให้เขาจัดการทุกอย่าง
"ถ้าอย่างนั้นประธานฉินคิดว่าเมื่อไหร่ถึงจะเหมาะสมคะ?"
ฉินมั่วจ้องเธอ ดวงตาสีดำสนิทลึกล้ำ
"ไสหัวไป คอยฟังข่าว!" เนิ่นนาน เขาถึงเอ่ยคำนี้ออกมาอย่างเย็นชา
เจียงเฉียวหันหลังเดินออกไป น้ำตาเอ่อล้นออกจากเบ้าตา
"เอาข้าวของของคุณไปด้วย"
เจียงเฉียวสูดลมหายใจเข้าลึกๆ หันหลังกลับ นั่งยองลง เก็บข้อตกลงการหย่าบนพื้นขึ้นมา
หยดน้ำตาหยดหนึ่งร่วง
เปาะ ลงบนกระดาษ
ฉินมั่วขมวดคิ้วด้วยความรังเกียจ
ออกจากห้องทำงานมา เจียงเฉียวก็ควบคุมตัวเองไม่อยู่ น้ำตาไหลร่วงพรูเหมือนลูกปัดขาดสาย
พื้นที่ส่วนกลางคนเดินไปมา ทุกคนมองเธอด้วยความอยากรู้
"ใครน่ะ?"
"ไม่รู้จัก"
"แต่งตัวแบบนี้ มาสมัครแม่บ้านเหรอ?"
"ฮ่าๆๆ"
คำพูดถากถางของคนรอบข้างบาดหู แววตาที่มองเธอเต็มไปด้วยความเยาะเย้ย
เจียงเฉียวทนไม่ไหว เอามือปิดปากแล้ววิ่งเข้าไปในช่องบันได
ฉินมั่วเรียกให้เธอมาที่นี่ เหมือนจงใจให้มาอับอาย
เพราะเขาไม่ได้รักเธอ ดังนั้นไม่ว่าเธอทำอะไรก็ผิดไปหมด
เนี่ยจื้อซินตามมา ยื่นกระดาษทิชชู่ให้ห่อหนึ่ง "ขอโทษนะครับคุณผู้หญิง คุณหนูเซี่ยงมาตั้งแต่เช้า อยู่ในห้องทำงานประธานฉินตลอด ประธานฉินบอกว่าถ้าเขาไม่อนุญาต ใครก็ห้ามเข้า"
ถึงได้ทำให้เธอรอนานขนาดนั้นน่ะเหรอ?
เจียงเฉียวไม่ได้รับทิชชู่ เช็ดน้ำตาตัวเอง "ฉันไม่เป็นไร"
เนี่ยจื้อซินพยักหน้าแล้วเดินจากไป
เจียงเฉียวสูดลมหายใจเข้าลึกๆ คว้ากระจกจากกระเป๋าออกมาส่อง จมูกบานแดงเพราะร้องไห้ หน้าเลอะคราบน้ำตา เครื่องสำอางบางๆ ที่แต่งออกจากบ้านตอนเช้าก็เลอะเพราะร้องไห้หมด
อย่าว่าแต่ผู้ชายเลย แม้แต่ตัวเธอก็ยังรังเกียจตัวเองแบบนี้
โอ้เอ้แบบนี้ จนบ่ายโมงแล้ว
เจียงเฉียวไม่ได้กินน้ำเลยแม้แต่หยดช่วงสาย เธอลงมาร้านกาแฟชั้นล่าง สั่งกาแฟแก้วหนึ่งกับเค้กชิ้นหนึ่ง
เพิ่งนั่งลง ก็เห็นหญิงสาวคนหนึ่งใส่กระโปรงทรงเอเสื้อเชิ้ตสีครีม สะพายกระเป๋าเลดี้ ดีออร์ คลาสสิกเดินเข้ามา มาสั่งเครื่องดื่มที่เคาน์เตอร์
เจียงเฉียวกำช้อนในมือแน่น ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมองหน้าหญิงสาว
เธอไม่เข้าใจ ตัวเองเป็นภรรยาหลวงแท้ๆ อีกฝ่ายเป็นมือที่สาม แต่เธอกลับไม่กล้ามองหน้า
"เจียงเฉียว?" หญิงสาวร้องเรียกด้วยความดีใจ
เจียงเฉียวเงยหน้าขึ้น จ้องใบหน้าที่ดูเหมือนจะคุ้นเคยอยู่บ้าง อยู่นานจึงมีชื่อหนึ่งผุดขึ้นในความทรงจำ
"เซี่ยงหว่านเยว่?"
"ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ สองสามปีมานี้สบายดีไหม?"
เซี่ยงหว่านเยว่นั่งลงตรงข้ามเธอ ใบหน้าอ่อนหวานน่ารักมีดวงตากลมโตดำขลับเป็นประกาย ผมหยักศกสีน้ำตาลช่วยเสริมเสน่ห์ยั่วยวน
เล็บสวยงาม แต่งหน้าปราณีต กระเป๋าลิมิเต็ดอิดิชั่น แสดงถึงฐานะคุณหนูสูงศักดิ์
ส่วนเจียงเฉียวใส่เสื้อเชิ้ตลายทางสีฟ้าขาว กางเกงดำ นั่งตรงข้ามราวกับเป็นเด็กยกกระเป๋าให้เธอ
เจียงเฉียวกับเซี่ยงหว่านเยว่เป็นเพื่อนร่วมสถาบัน
ตอนพึ่งเข้ามหาวิทยาลัย เจียงเฉียวปิ๊งฉินมั่วตั้งแต่แรกเห็น
แต่ฉินมั่วเป็นคุณชายผู้ดีสูงศักดิ์ ส่วนเธอเป็นแค่เด็กผู้หญิงครอบครัวสามัญ ในชีวิตประจำวันพวกเขาไม่มีทางได้มาเจอกัน เธอคิดจะเข้าใกล้เขายากยิ่งกว่าขึ้นสวรรค์
เซี่ยงหว่านเยว่กับฉินมั่วรู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก
เจียงเฉียวเองก็มีเล่ห์เหลี่ยมเล็กน้อย เธอสืบรู้ว่าเซี่ยงหว่านเยว่กับฉินมั่วอยู่แวดวงเดียวกัน ทั้งสองรู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก
ดังนั้นเธอเลยคิดจะเข้าใกล้เซี่ยงหว่านเยว่ก่อน แล้วผ่านเธอไปทำความรู้จักฉินมั่ว
เธอกับเซี่ยงหว่านเยว่ลงชมรมเดียวกัน
กิจกรรมรวมกลุ่มครั้งหนึ่ง เธอออกไปเข้าห้องน้ำ กลับมาก็เห็นกระเป๋าหนังสือตัวเองถูกคนอื่นสาดกาแฟใส่
เซี่ยงหว่านเยว่เป็นฝ่ายมาหาเธอก่อน บอกว่าเผลอทำกระเป๋าเธอเปื้อน ขอชดใช้ให้ใบหนึ่ง
ไปๆ มาๆ ทั้งสองก็รู้จักกัน
แต่พวกเธอไม่ได้เป็นเพื่อนสนิทกัน แค่ในระดับรู้จัก
ถึงขั้นที่เจียงเฉียวเองก็ลืมไปแล้วว่าตัวเองรู้จักคนแซ่เซี่ยงด้วย
"ทำไมคุณมาอยู่ที่นี่คะ?" เซี่ยงหว่านเยว่เบิกตากลมโตสวย ถามด้วยความสงสัย
เจียงเฉียวยกกาแฟขึ้นมาจิบคำหนึ่ง "เดินเล่นน่ะ แล้วคุณล่ะ?"
"ฉันมาหาแฟนฉันไง" เซี่ยงหว่านเยว่เอียงคอ พูดด้วยความเขินอาย
สง่างาม อ่อนหวาน มีความรู้ ละมุนละไม อารมณ์เขินอายที่ถูกเติมแต่งด้วยความรัก ทำให้เธอเพิ่มความสดใสเป็นธรรมชาติเหมือนเด็กสาวขึ้นมาหลายส่วน