ดานิกาถอนหายใจ องค์ชายตัวน้อยนี่กำลังหลอกใครกันเนี่ย!
โมรา 3,000 โมรา ซื้อหมาสักตัวยังแทบไม่พอ แต่กลับหลอกเจ้าหน้าที่บริหารคนหนึ่งมาได้
สุดยอดไปเลย!
ทันใดนั้น สายตายิ้มพราวของหลิงซั่วก็จับจ้องมาที่ดานิกา ทำเอาเธอรู้สึกเย็นวาบในใจ
เป็นไปตามที่ดานิกาคาดไว้ไม่มีผิด หลิงซั่วยิ้มเจ้าเล่ห์แล้วพูดว่า “พี่ดานิกาด้วยนะครับ ผมอยากให้พี่แต่งเป็นตัวการ์ตูนสักตัว”
“ตัวอะไรเหรอ?” เหนือศีรษะดานิกาค่อย ๆ มีเครื่องหมายคำถามสามตัวผุดขึ้นมา
หลิงซั่วหัวเราะคิกคัก ก่อนจะหยิบชุดมาสคอตที่เตรียมไว้ตั้งนานแล้วออกมา จากนั้นก็รีบสวมส่วนหัวกลม ๆ ของมาสคอตให้ดานิกา
ดานิการับชุดมาสคอตมา ภายใต้สายตาของหลิงซั่ว เธอถอนหายใจแล้วสวมมันอย่างจำยอม
สู้เขานะ ดานิกา! เล่นพ่อแม่ลูกกับเด็กหกขวบ เธอมีประสบการณ์อยู่แล้ว!
มาสคอตตัวน้อยมีลำตัวกลมป้อม สีขาวราวหิมะ สวมส่วนหัวกลม ๆ น่ารักจุ๋มจิ๋ม
แต่หน้าตาของมาสคอตตัวนี้กลับดูคุ้น ๆ อยู่หน่อย
ผมสีฟ้าน้ำแข็ง ดวงตาลายเกล็ดหิมะ สวมมงกุฎ มือถือคทาที่มีสิ่งสีขาวรูปร่างเหมือนอึติดอยู่
โคลัมบินาจำได้แล้ว นี่มันองค์ราชินีไม่ใช่เหรอ!
องค์ราชินีฉบับจิบิ!
องค์ราชินีที่ไม่มีขา ไม่มีเอว ไม่มีคอ!
โคลัมบินารู้สึกได้ทันทีว่าบารมีขององค์ราชินีแตกกระจายไม่มีชิ้นดี
ยังไม่ทันที่โคลัมบินาจะได้ทำอะไร หลิงซั่วก็หัวเราะออกมาเสียก่อน “ฮ่า ๆ ๆ...”
โคลัมบินาเองก็กลั้นขำสุดชีวิต