หลิงซั่วมองซันโดรเนด้วยดวงตาใสซื่อ สีหน้าไร้เดียงสา
ราวกับกำลังบอกว่า ดูคนคนนี้สิ ใส่ร้ายผมชัด ๆ!
พันทาโลเนคนนี้ถึงกับคิดจะแกล้งเด็กน่ารักขนาดนี้เชียว!
ชั่วขณะหนึ่ง ซันโดรเนรู้สึกเหมือนถูกความน่ารักโจมตีเข้าอย่างจัง
เธอไม่ได้โง่เสียหน่อย จึงไม่ได้ตกหลุมพรางของพันทาโลเน
เธอส่งสายตาตำหนิให้พันทาโลเน ก่อนจะซักถามเขาต่อ
“แล้วครั้งก่อนทำไมถึงไม่อนุมัติคำขอเบิกงบของฉันด้วย!”
“เงินก้อนนั้นให้ด็อกเตอร์ไปแล้ว” พันทาโลเนจิบชาร้อน ก่อนตอบอย่างใจเย็น
“ผมเปรียบเทียบความต้องการของพวกคุณแล้ว เห็นว่าด็อกเตอร์จำเป็นต้องใช้เงินก้อนนี้มากกว่า”
คนที่ไม่ยอมทำรายงานการเงิน ก็อย่าหวังจะมาเอาเงินจากเขา!
ด็อกเตอร์ ผู้บริหารฟาทุยอันดับสอง โดทอร์เร
หลิงซั่วหยิบนมชาออกมาหนึ่งแก้ว แล้วนั่งกินเงียบ ๆ ดูละครฉากนี้
มหาเศรษฐีกับด็อกเตอร์นี่เป็นเพื่อนร่วมงานชายที่รักใคร่กลมเกลียวกันจริง ๆ!
“คราวหน้า ฉันต้องเห็นงบของฉัน!”
“ไม่อย่างนั้น…ฮึ!”
ซันโดรเนทิ้งคำขู่ไว้ประโยคหนึ่ง ก่อนเดินออกไปทันที
เธอโกรธมาก!!!
คราวหน้า ถ้าพันทาโลเนยังไม่อนุมัติงบ เธอจะเริ่มขู่ฟ่อใส่เหมือนแมวแล้ว!
คราวหน้า เงินคงไม่ถูกยกให้ด็อกเตอร์อีกหรอกนะ!
พันทาโลเนขยับแว่น ไม่ได้ใส่ใจซันโดรเนมากนัก แต่หันมามองหลิงซั่วแทน “เด็กน้อย เห็นแล้วใช่ไหมว่างานของฉันยุ่งแค่ไหน”
“เงินลงทุนก้อนนั้นผมจะออกให้เอง พรุ่งนี้จะให้คนเอาไปส่งให้ กลับไปได้แล้ว”
“ขอบคุณครับ งั้นผมขอตัว!”
จากนั้นหลิงซั่วก็กลับไปที่ร้านมี่เสวี่ย แล้วเปิดประตูร้าน
หลังเปิดร้านได้ไม่นาน ก็มีคนเดินผ่านไปมาหลายคนเข้ามาด้วยความสงสัย ทั้งชายหญิง ทั้งเด็กและผู้ใหญ่
เด็กสาวคนหนึ่งอายุราวสิบกว่า ๆ เดินเข้ามาในร้าน
เธอสวมชุดเมด หน้าตาสะสวย สีหน้าเย็นชา รูปร่างสูงโปร่ง มีกลิ่นอายเย็นเยือกจนแทบไม่ต่างจากราชินี
เด็กสาวในชุดเมดเดินมาหยุดตรงหน้าหลิงซั่ว ก่อนโค้งคำนับแล้วพูดเสียงเบา “นายท่าน คุณแม่ของคุณให้ฉันมาช่วยค่ะ”
หลิงซั่วรีบประคองดานิกาไว้ แล้วจับมือเธอ “ได้เลย ขอบคุณนะครับพี่ดานิกา”