ซันโดรเนเป็นสิ่งประดิษฐ์จักรกลที่สร้างขึ้นโดยอาลัน ช่างกลอัจฉริยะจากฟงแตน เธอมีพลังประมวลผลและไอคิวสูงลิ่ว
นิสัยของเธอทั้งปากไม่ตรงกับใจและเอาแต่ใจเหมือนแมวตุ๊กตา
เธอมีงานอดิเรกหลากหลาย ทั้งรักดอกไม้ รักเสียงดนตรี และชื่นชอบขนมชิ้นเล็กแสนประณีต
ดังนั้นบ่ายวันนี้ ซันโดรเนจึงจัดขนมที่เตรียมไว้ขึ้นโต๊ะ พร้อมชาร้อนหนึ่งถ้วย
“ไม่มีใครมารบกวน ดูท่าว่าบ่ายนี้จะสงบดีนะ”
ซันโดรเนจิบชาร้อน แต่ในใจก็ยังหงุดหงิดอยู่ไม่น้อย
งานเลี้ยงน้ำชาของเธอเริ่มมานานขนาดนี้แล้ว ทำไมพวกน่ารำคาญนั่นยังไม่มากันอีก!
ฮึ! เธอไม่มีวันยอมรับหรอกว่าอยากให้โคลัมบินากับโรซาลินมาดื่มชาด้วยกัน
จังหวะนั้นเอง เสียงเพลงคุ้นหูก็ดังเข้ามา
โคลัมบินา!
สีหน้าของซันโดรเนพลันสดใส อารมณ์ดีขึ้นมากในพริบตา
วินาทีถัดมา เธอก็แค่นเสียงขึ้นจมูก ทำเป็นไม่ได้ยิน แล้วจิบชาต่อไป
วันนี้โคลัมบินามาช้าขนาดนี้ แปลว่าคงไม่รักกันแล้วสินะ!
ด้านนอกประตู
โคลัมบินาดูผิดหวังเล็กน้อย เสียงเพลงแว่วหวานยังคงบรรเลงต่อไป หวังปลุกจิตสำนึกของซันโดรเน
หลิงซั่วยกนิ้วขึ้นส่ายไปมา ทำทีวางมาดลึกล้ำ “พี่โคลัมบินา ทำแบบนี้เรียกใครออกมาไม่ได้หรอกครับ”
“แล้วฉันควรทำยังไงล่ะ?” โคลัมบินาถามอย่างสงสัย
หลิงซั่วหัวเราะคิกคัก ก่อนหยิบปี่ขึ้นมาหนึ่งอัน
เสียงปี่ดังที เงินทองกองเป็นภูเขา!
“พี่โคลัมบินาร้องเพลงไป ส่วนผมเป่าคลอเอง พวกเราก็...”