“จะไปไหนกับคุณเหรอ?” หลิงซั่วถามอย่างสงสัย
ผู้บริหารฟาทุยคงไม่คิดลักพาตัวเด็กหรอกนะ!
“มากับฉัน แล้วเข้าร่วมฟาทุย ฉันให้ค่าตอบแทนอย่างงามได้ มากพอให้เธอเลี้ยงครอบครัวได้เลย” น้ำเสียงของโรซาลินแข็งกร้าวขึ้น
เมื่อมองหลิงซั่ว เด็กตัวเล็ก ๆ ที่สวมเสื้อผ้าถูกแสนถูก แถมยังเปิดร้านโทรม ๆ อีกแห่งหนึ่ง เธอก็รู้สึกสงสารจับใจ!
เธออดนึกถึงเด็กที่ชื่อโอเดตตาไม่ได้
พ่อของโอเดตตาตายในหน้าที่ให้ฟาทุย ส่วนแม่ก็เป็นอัมพาต ช่างน่าสงสารและไร้ที่พึ่งเหลือเกิน
เพื่อเลี้ยงครอบครัว โอเดตตาจึงเลือกเข้าร่วมฟาทุย แลกกับค่าตอบแทนอันงาม
เธอคิดจะรับโอเดตตาเป็นศิษย์มานานแล้ว แต่ไม่รู้ทำไม เด็กคนนั้นถึงได้เกลียดเธอนัก
เด็กคนนี้คงเจอเรื่องเลวร้ายยิ่งกว่าโอเดตตาเสียอีก
โรซาลินยิ่งแน่วแน่ที่จะไปสั่งสอนพ่อแม่ของหลิงซั่วให้รู้สำนึก
พอรู้ว่าพ่อแม่ของหลิงซั่วเป็นใคร เธอจะจับไอ้สารเลวสองคนนั่นไปแขวนต้นไม้แล้วเฆี่ยนให้เข็ด!
ลูกชายของจักรพรรดินีเนี่ยนะ จะเข้าฟาทุย?
พอได้สติ หลิงซั่วก็รีบโบกมือปฏิเสธ “พี่สาว ผมไม่ต้องเลี้ยงครอบครัวหรอก คุณเข้าใจผิดแล้ว”
โรซาลินยังคงจินตนาการไปเอง คิดว่าหลิงซั่วไม่มีครอบครัวแล้ว พ่อแม่คงตายหมด เหลืออยู่คนเดียวในบ้าน
แต่น้ำเสียงของเธอก็ยังไม่เป็นมิตร “ค่าตอบแทนจากการเข้าฟาทุยสูงกว่ารายได้จากร้านโทรม ๆ ของเธอเยอะ”
หลิงซั่วถอนหายใจอย่างจนปัญญา “พี่สาว คุณเข้าใจผิดจริง ๆ บ้านผมไม่ได้ขัดสนเรื่องเงิน”
ระหว่างพูด หลิงซั่วก็ชงชานมแก้วสุดท้ายเสร็จพอดี
คราวนี้เขาเปิดร้านกะทันหันเกินไป ป้ายร้านก็เขียนขึ้นมาเองแบบลวก ๆ ส่วนการตกแต่งร้านก็ทำเสร็จภายในวันเดียว วัตถุดิบที่เตรียมไว้ก็มีไม่มาก ชงได้แค่ 20 แก้วก็หมดแล้ว
“พี่สาว ทั้งหมด 2,000 โมรา” หลิงซั่วยิ้มพลางยื่นมือออกมา
โรซาลินยังไม่เชื่อ เธอโยนโมรา 3,000 เหรียญลงบนเคาน์เตอร์ทันที “เอาล่ะ ไม่ต้องทอนหรอก เธอคงต้องการเงินสงเคราะห์พวกนี้มาก”
หลิงซั่ว: …
ในที่สุดหลิงซั่วก็เข้าใจแล้วว่าทำไมโอเดตตาถึงเกลียดโรซาลิน
สวยเสียเปล่า ดันมีปากแบบนี้
“เงินส่วนเกินผมไม่เอา” หลิงซั่วหยิบโมราที่ตัวเองควรได้ไปเท่านั้น ส่วนที่เหลือคืนให้ทั้งหมดด้วยท่าทีหนักแน่น
“โมราที่โยนทิ้งไปแล้วสกปรกจะตาย อยากได้ก็เอาไป ฉันไม่รับคืนหรอก” โรซาลินทำหน้าเหมือนรังเกียจสุดขีด
หลิงซั่วกุมขมับอย่างจนใจ สุดท้ายจึงหาทางประนีประนอม “พี่สาว ผมรู้ว่าคุณเป็นคนดีปากแข็งใจอ่อน คำพูดเผ็ดร้อนก็แค่เกราะกำบังของคุณ”
“ถ้าอย่างนั้น ให้ผมไปส่งอาหารตอบแทนน้ำใจของคุณไหม?”
พอดีหลิงซั่วก็อยากไปดูฟาทุยเหมือนกัน ว่าฐานที่มั่นในอนาคตของตัวเองเป็นยังไงบ้าง
แววตาของหลิงซั่วตอนพูดนั้นจริงใจ น้ำเสียงก็จริงจัง จังหวะนั้นโรซาลินรู้สึกสะเทือนใจขึ้นมา
ต้องรู้ก่อนว่าไม่เคยมีใครชมโรซาลินแบบนี้เลย ทุกคนที่เห็นเธอต่างทำท่าเหมือนเห็นผี
แม้แต่เด็กที่เธอถูกใจคนนั้นก็ยังเกลียดเธอ
แต่วันนี้กลับมีเด็กอายุ 6 ขวบมองทะลุเกราะกำบังของเธอได้
ทันใดนั้นเธอก็เกิดสนใจหลิงซั่วอย่างมาก
เด็กคนนี้ต้องเข้าร่วมฟาทุยให้ได้!
เธอตอบตกลงอย่างยินดี “ได้ เงินโมราที่เหลือถือเป็นทิปค่าส่งอาหารของเธอแล้วกัน”
เธอตั้งใจพาเด็กคนนี้ไปดูฟาทุย ขอแค่เห็นสวัสดิการอันดีเลิศของฟาทุย เธอไม่เชื่อหรอกว่าเด็กคนนี้จะไม่ยอมเข้าร่วม!
หลิงซั่วหยิบถุงสานออกมา จัดการใส่ชานมลงไปอย่างคล่องแคล่ว จากนั้นก็ยกขึ้นอย่างสบาย ๆ แล้วเดินไปอยู่ตรงหน้าโรซาลิน
โรซาลินแอบตกใจเล็กน้อย เด็กตัวแค่นี้กลับยกของหนักขนาดนั้นได้อย่างสบาย
ดูท่าเด็กคนนี้จะมีพรสวรรค์ด้านการเป็นนักรบมาก!
ไม่นาน ทั้งสองก็เข้าไปในค่ายฝึกทหารใหม่ของฟาทุย
ห้องฝึก
ตอนนี้ครูฝึกประจำค่ายกำลังฝึกทหารใต้บังคับบัญชาของตัวเอง
เป็นการฝึกประเภทที่ว่า ตราบใดที่ยังไม่ตายก็ฝึกต่อไปให้ตายกันไปข้าง
กลางห้องฝึก ครูฝึกคนหนึ่งมองทหารใหม่ตรงหน้าอย่างเย็นชา “ลุกขึ้น ฝึกต่อ!”
ทหารหญิงกัดฟันแน่น ฝืนลุกขึ้นยืนอย่างยากลำบาก ตามร่างกายมีรอยช้ำม่วงอยู่หลายแห่ง แค่ขยับข้อต่อแต่ละครั้งก็เหมือนถูกทรมาน
ถ้าล้มลงตอนนี้ เธอจะได้พักหรือเปล่านะ…
แต่แล้วทหารหญิงก็ได้สติทันที
ไม่ได้นะ โอเดตตา เธอล้มไม่ได้ เธอยังต้องเลี้ยงแม่!
เธอจะเสียโอกาสเข้าร่วมฟาทุยไปไม่ได้!
โอเดตตาจ้องครูฝึกด้วยแววตามุ่งมั่น
ครูฝึกไม่แสดงความเห็นใจ เขารวบรวมแรง ยกขาขึ้นแล้วเตะใส่โอเดตตาอย่างไม่ปรานี
หลิงซั่วที่เพิ่งเดินเข้าประตูมาก็เห็นภาพนี้พอดี
เกินไปแล้ว!
“หยุดนะ!”
หลิงซั่วขมวดคิ้ว ออกแรงถีบพื้น พุ่งไปอยู่ตรงหน้าครูฝึกราวกับจรวด
ตูม—
หลิงซั่วใช้มือข้างเดียวคว้าขาของครูฝึกที่เตะมาอย่างเต็มแรงไว้ได้
ถ้าคนธรรมดาโดนเตะแบบนี้ โอกาสรอดคงมีไม่ถึงสิบส่วน!
แต่หลิงซั่วกลับยืนเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น มือข้างหนึ่งจับขาครูฝึกไว้ ส่วนอีกข้างโอบไหล่เล็ก ๆ ของโอเดตตา
หลิงซั่วมองครูฝึกแล้วพูดเรียบ ๆ “เธอถึงขีดจำกัดแล้ว เธอต้องพัก!”
“ฝึกหนักเกินไปมีแต่จะให้ผลตรงกันข้าม!”
ทำไม…ถึงไม่เจ็บล่ะ?
โอเดตตาเตรียมใจไว้แล้วว่าจะต้องบาดเจ็บสาหัส แต่พอเงยหน้าขึ้นกลับเห็นเด็กชายคนหนึ่งราวกับเทพสวรรค์จุติลงมา ยืนขวางอยู่ตรงหน้าเธอ
จังหวะนั้นเธอสัมผัสได้ถึงความรู้สึกปลอดภัยที่ห่างหายไปนาน
ความรู้สึกปลอดภัยงั้นเหรอ?
หลังพ่อของโอเดตตาตาย เธอก็เหมือนผักลอยน้ำไร้ราก ไม่เหลือบ้าน ไม่เหลือความปลอดภัย มีเพียงอันตรายจากฝูงหมาป่าที่จ้องจะขย้ำอยู่รอบตัว
เธอมองเด็กชายตรงหน้าด้วยความรู้สึกหลากหลายปะปนกัน
เธอซาบซึ้งที่หลิงซั่วช่วยไว้ แต่ถึงจะขวางครั้งนี้ได้แล้วจะยังไงต่อ?
ถ้าเธอไม่แข็งแกร่งพอ ก็ยังต้องฝึกนรกต่อไปอยู่ดี!
ครูฝึกตกใจอยู่ในใจ เขากวาดตามองเด็กที่ดูแล้วอายุแค่ 6 ขวบคนนี้
แรงของเด็กคนนี้เกินมาตรฐานไปหรือเปล่า ขนาดเขายังขยับไม่ได้เลย!
ตอนนั้นเอง เสียงเย็นเยียบก็ดังขึ้นจากหน้าประตู
“ไร้ประโยชน์ แค่เด็ก 6 ขวบยังสู้ไม่ได้ ฟาทุยเลี้ยงแกไว้ให้กินแรงหรือไง!”
เสียงส้นรองเท้าดังกึกก้อง—
ซินญอราเดินฉับ ๆ ด้วยฝีเท้าเปี่ยมโทสะมาหาทั้งสามคน
สายตาของเธอคมกริบราวกับใบมีด กวาดมองหลิงซั่ว โอเดตตา และสุดท้ายก็หยุดที่ครูฝึก
โดยเฉพาะครูฝึก สายตาสังหารของเธอจับจ้องเขาอยู่นานที่สุด
ไม่มีใครสังเกตเห็นว่า ตอนที่ซินญอรามองบาดแผลบนตัวโอเดตตา แววตาของเธอมีความเจ็บปวดแวบผ่าน
แต่เธอจะรู้สึกสงสารไม่ได้!
การทดสอบทหารใหม่ของฟาทุยใกล้จะเริ่มแล้ว โอเดตตาเพิ่งเข้าร่วมได้ไม่นาน ถ้าไม่ฝึกให้หนักจนแทบตาย ก็ไม่มีทางผ่านการทดสอบ
ถ้าไม่ผ่านการทดสอบก็จะไม่ได้งานนี้ แล้วจะเลี้ยงครอบครัวได้ยังไง!
เมื่อนึกถึงตรงนี้ น้ำเสียงของโรซาลินก็ยิ่งเย็นชา “โอเดตตา ลงไปทำแผลก่อน แล้วกลับมาฝึกต่อ”
แววตาของโอเดตตามีน้ำตาคลอ แต่เธอก็ยังเข้มแข็งลุกขึ้นยืน “ค่ะ”
จากนั้นโรซาลินก็หันไปมองหลิงซั่ว พูดเรียบ ๆ ว่า “ไปกับเธอ คอยดูเธอไว้ ฉันให้ 10,000 โมรา”
นี่คือการจับตาดูงั้นเหรอ?
สีหน้าของโอเดตตายิ่งแย่ลง เธอเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามอง
หลิงซั่ว: …
ที่จริงกลัวว่าเธอจะเป็นอะไรจนหมดสติไปมากกว่าละมั้ง
พูดดี ๆ หน่อยไม่ได้หรือไง!
“ท่านซินญอรา ปากของคุณนี่หวานเหมือนชโลมน้ำผึ้งมาเลยนะครับ” น้ำเสียงของหลิงซั่วเจือแววประชด
พูดจบ หลิงซั่วก็เผ่นหนีไปอย่างรวดเร็ว
ทันทีที่ออกจากห้องฝึก หลิงซั่วก็คว้ามือนุ่มนิ่มของโอเดตตาไว้ “เดี๋ยวก่อน พี่โอเดตตา อย่าเพิ่งรีบไป”
มีแรงมหาศาลส่งมาจากด้านหลัง โอเดตตาเสียหลักโดยไม่ทันระวัง ร่างจึงเอนหงายไปด้านหลัง
หลิงซั่วไม่ทันคิดอะไร ยื่นมือขวาออกไปโอบเอวคอดของโอเดตตาไว้
นุ่มจัง
ตอนนี้โอเดตตาดูอายุราว 8 ขวบ ร่างกายเริ่มเติบโตงดงาม ดูแล้วเป็นสาวงามในอนาคต ยิ่งมีบาดแผลตามตัวก็ยิ่งชวนให้คนสงสาร
แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็อายุมากกว่าหลิงซั่วถึง 2 ปี ด้วยส่วนสูงและอายุที่ต่างกัน ศีรษะของโอเดตตาจึงกระแทกลงบนหัวหลิงซั่วเต็ม ๆ
“หนักชะมัด!” หลิงซั่วลูบปลายจมูกที่ถูกชนจนแดง
“อย่าตามฉันมา!” ดวงตาของโอเดตตามีน้ำตาเอ่อคลอ
ตอนนั้นเองก็มีเสียงผิดปกติดังมาจากในห้องฝึก
“นี่คือการฝึกนะ จะเตะเธอให้ตายเลยหรือไง!” เสียงโกรธเกรี้ยวของซินญอราทะลุผ่านกำแพงเข้ามาถึงหูโอเดตตา
โอเดตตาชะงักงันไปทันที
เธอไม่ได้หูฝาดไปใช่ไหม? ท่านซินญอรากำลังเป็นห่วงเธออยู่เหรอ?