ราวกับสังเกตเห็นว่าโอเดตตายังไม่จากไป ซินญอราก็พลันทำท่าปากแข็งขึ้นมา แล้วรีบเปลี่ยนคำพูดว่า “เธอเตะจนหล่อนบาดเจ็บ แล้วฉันจะไปหาลูกน้องที่มีพรสวรรค์ขนาดนี้จากที่ไหนอีก!”
พูดจบ ซินญอราก็กดเท้าลงบนตัวครูฝึก
ด้านนอก
“เป็นแค่...ลูกน้องเหรอคะ?” แววตาของโอเดตตาค่อย ๆ หม่นลง
เป็นอย่างที่คิด ท่านซินญอราแค่ใช้ประโยชน์จากเธอจริง ๆ ด้วย
หลิงซั่วถึงกับพูดไม่ออกอีกแล้ว
นี่มันความสัมพันธ์แม่ลูกแบบปากไม่ตรงกับใจสไตล์จีนหรือไงกัน?
ในฐานะผู้ว่าจ้างของซินญอรา หลิงซั่วทำหน้าที่อย่างเต็มที่
“ไปกันเถอะ ฉันจะพาเธอไปทำแผลก่อน” พูดพลางอุ้มเธอขึ้นมาในท่าเจ้าหญิง
โอเดตตาชะงักไป แต่ไม่ได้ขัดขืน
เพราะเธอเหนื่อยเกินไปจริง ๆ
ทั้งสองคนมาถึงห้องพยาบาลของทหารใหม่ด้วยกัน
หลิงซั่วหยิบชุดปฐมพยาบาลออกมา แล้วค่อย ๆ ทำแผลให้โอเดตตาอย่างระมัดระวัง
มือทั้งสองข้างและแขนของโอเดตตาเปื้อนคราบเลือดที่แห้งกรัง ส่วนต้นขาและหัวเข่าก็มีแผลถลอกเล็กบ้างใหญ่บ้าง
“อาจจะเจ็บหน่อยนะ อดทนไว้ก่อน” หลิงซั่วส่งยิ้มอ่อนโยน
“ไม่ต้องช่วยหรอก ฉันทำเองได้” โอเดตตาพยายามแย่งผ้าพันแผลจากมือหลิงซั่ว
หลิงซั่วกดโอเดตตาให้นอนลงบนเตียง “ไม่ได้ ฉันรับปากท่านซินญอราแล้วว่าจะดูแลเธอ จะผิดคำพูดไม่ได้”
“แต่...นั่นไม่ใช่การเฝ้าจับตาดูเหรอคะ?” โอเดตตาถอนหายใจ
“เธอเป็นคนปากแข็งใจอ่อน เดี๋ยวเธอก็เข้าใจเอง”
หลิงซั่วตอบไปพลางใช้ผ้าพันแผลเช็ดเลือดที่ต้นขาของโอเดตตาอย่างเบามือ “เจ็บไหม?”
โอเดตตาไม่ตอบ
ผ่านการฝึกมานานขนาดนี้ เธอชินชาไปหมดแล้ว ทั้งความหนาวเย็นและความเจ็บปวดทำให้ประสาทรับความรู้สึกของเธอเสื่อมลง...
สำหรับเด็กอายุแค่ 8 ขวบ เรื่องนี้ช่างโหดร้ายเหลือเกิน!
มองเด็กสาวที่แสร้งทำเป็นเข้มแข็ง หลิงซั่วก็อดเห็นใจไม่ได้ “ถ้าเธออยากออกจากฟาทุย แล้วหางานอื่นทำ ก็สมัครเป็นพนักงานร้านเล็ก ๆ ของฉันได้นะ ฉันจ่ายเงินเดือนให้เท่ากับฟาทุยเลย”
“ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณ” โอเดตตาส่ายหน้าอย่างหนักแน่น
“ท่านซินญอราให้โอกาสฉันทำงาน ฉันเป็นหนี้บุญคุณท่าน จะทรยศท่านไม่ได้”
“ในฐานะทหารใหม่ที่ท่านคาดหวังมากที่สุด ฉันต้องทำให้สมกับความคาดหวังนั้น”
“ฉันต้องแข็งแกร่งขึ้น!”
หลิงซั่วเผยรอยยิ้มอบอุ่น แล้วลูบศีรษะโอเดตตาอย่างอ่อนโยนราวกับพี่ชายคนโต
“ฉันเคารพการตัดสินใจของเธอ ถ้าวันไหนฝึกจนเหนื่อย หรือรู้สึกเศร้าเสียใจ ก็แวะมาดื่มชานมที่ร้านฉันได้นะ”
“อ้อ ร้านฉันชื่อมี่เสวี่ยนะ แม้แต่ฝ่าบาทราชินียังชอบดื่มเลย”
“สักวันหนึ่ง ฉันจะทำให้ฝ่าบาทราชินีมาเป็นพรีเซนเตอร์ให้มี่เสวี่ย แล้วเปิดสาขาให้ทั่วทั้งทวีปเทย์วัตเลย!”
หลิงซั่วหัวเราะคิกคักในใจ เขาตัดสินใจแล้วว่าพอกลับไป จะให้ท่านแม่มาเป็นพรีเซนเตอร์ให้มี่เสวี่ย!
“ว่าแต่ เงินเดือนของฟาทุยเท่าไรนะ?” หลิงซั่วถามไปอย่างไม่ใส่ใจ
“ช่วงทดลองงาน เดือนละ 500,000 โมรา พอผ่านทดลองงานแล้วก็ได้สองเท่าค่ะ” โอเดตตาตอบตามตรง
“เท่าไรนะ? พูดว่าเท่าไรนะ!”
“ห้าแสนค่ะ!!!”
หลิงซั่วกำหมัดแน่น
แม่ครับ แม่ไม่ใช่คนเลยนะ งกกับลูกชายตัวเองเกินไปแล้ว!
ชั่วขณะนั้น หลิงซั่วก็นึกถึงมี่เสวี่ยปิงเสินขึ้นมา
เอาละ เอาแบบนี้แหละ ใช้ภาพลักษณ์นี้ให้ยัยแก่คนนั้นมาเป็นพรีเซนเตอร์ รับรองดังระเบิดแน่!
เงินทองจะไหลเข้ากระเป๋าเขาราวกับสายน้ำ
พักได้ไม่กี่นาที โอเดตตาก็ดิ้นรนลุกขึ้นมา
“อย่าเพิ่งขยับ ร่างกายเธอฝืนจนเกินขีดจำกัดแล้ว ต้องพักผ่อนนะ” หลิงซั่วกดไหล่โอเดตตาให้กลับลงไปนอน
โอเดตตาเป็นพวกหัวแข็ง “ไม่ได้ค่ะ การทดสอบทหารใหม่รุ่นนี้กำลังจะเริ่มแล้ว ถ้าฉันไม่พยายามตอนนี้ก็จะถูกคัดออก”
ตอนนั้นเอง ซินญอราก็เปิดประตูห้องพยาบาลเข้ามา “ไม่เลวเลย โอเดตตา เธอมีความมุ่งมั่นสูงมาก น่าเสียดายที่ความมุ่งมั่นของเธอยังไม่สมกับฝีมือ”
“ค่ะ ท่านซินญอรา ฉันจะไปฝึกเดี๋ยวนี้”
พูดจบ โอเดตตาก็รีบลุกจากเตียง
แต่ซินญอรากลับโบกมืออย่างรำคาญ “พอแล้ว ฟ้ามืดแล้ว ไปพักเถอะ อย่าฝึกจนตายคาที่ล่ะ”
“ค่ะ” โอเดตตาเหนื่อยมากจริง ๆ หลังกล่าวขอบคุณหลิงซั่วแล้วก็ออกจากห้องพยาบาลไป
หลิงซั่วพลันอยากฉีกปากเหม็น ๆ ของซินญอราทิ้ง
จากนั้นซินญอราก็โยนโมรา 10,000 เหรียญให้หลิงซั่ว “เอาละ เงินกับของก็เรียบร้อยแล้ว”
ใครจะรู้ว่าในวินาทีถัดมา ซินญอราจะหยิบถุงโมราอีกถุงออกมา “เจ้าหนู เธอแข็งแกร่งมาก มีคุณสมบัติพอจะเป็นทหารเต็มตัวของฟาทุยแน่นอน สนใจทำข้อตกลงกับฉันอีกสักข้อไหม?”
“ข้อตกลงอะไร?”
ซินญอราดูอึดอัดไปทั้งตัว “ฉันอยากให้เธอช่วยคุ้มครองโอเดตตาในการทดสอบทหารใหม่อีกหนึ่งเดือนข้างหน้า ฉันเชื่อว่าด้วยความสามารถของเธอ โอเดตตาผ่านรอบคัดออกได้แน่ แต่...”
“แต่คุณกลัวเธอบาดเจ็บ แล้วก็กลัวว่าเธอจะพลาดการทดสอบเพราะอุบัติเหตุอะไรสักอย่าง” หลิงซั่วพูดต่อ
“เปล่าสักหน่อย ฉันแค่มาชวนเธอเข้าฟาทุย การคุ้มครองโอเดตตาก็แค่ข้ออ้าง!” ซินญอราส่งเสียงฮึดฮัด
“อ๋อ~ ข้ออ้าง~” หลิงซั่วกดเครื่องบันทึกเสียงในกระเป๋า
บทสนทนาเมื่อครู่ถูกหลิงซั่วอัดไว้ทั้งหมด
ซินญอราทั้งโมโหทั้งอับอาย เด็กหกขวบคนนี้ทำไมถึงฉลาดขนาดนี้ มองความคิดของเธอออกหมดเลย
“เธอก็แค่เด็กน่าสงสารที่ฉันเก็บกลับมา เชื่อฟังฉันเป็นหน้าที่ของเธอ!”
หลิงซั่ว:...
เห็นว่าหลิงซั่วไม่ยอมอ่อนข้อให้ทั้งไม้อ่อนและไม้แข็ง ซินญอราก็งัดไพ่ตายออกมา “เข้าฟาทุย เงินเดือนเดือนละ 500,000 โมรา ถ้าโอเดตตาผ่านการทดสอบ ฉันจะให้เพิ่มอีก 5,000,000!”
หลิงซั่ว:...
“ฉันดูเหมือนคนที่ขัดสนเงินมากนักเหรอ?”
ซินญอรามองหลิงซั่วด้วยสีหน้าประมาณว่า ‘ยังจะถามอีกเหรอ?’
หลิงซั่วกุมขมับอย่างจนใจ ดูเหมือนในสายตาซินญอรา เขาคงเป็นเด็กน่าสงสารตัวจ้อยที่ยากจนข้นแค้น
“พอดีเลย ฉันเองก็อยากเห็นเหมือนกันว่าผู้บริหารฟาทุยในตำนานเป็นยังไง”
เขาต้องเตรียมตัวล่วงหน้าสักหน่อยแล้ว!
ต้องรู้ก่อนว่าทวีปเทย์วัตมีปัญหารอบด้าน ทั้งภายในและภายนอก ศัตรูจากแดนเหวลึกจ้องตะครุบอยู่ภายนอก ส่วนภายในก็ใจไม่เป็นหนึ่งเดียวกัน
วิถีแห่งสวรรค์ยังหลับสนิทอยู่เลย
ผู้ปกครองทั้งสี่ใต้บัญชาวิถีแห่งสวรรค์ คนหนึ่งหายตัวไป คนหนึ่งเอาแต่วางมือ อีกคนถูกกลืนกิน
ส่วนคนสุดท้าย ตั้งใจทำงานอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ยิ่งทำมากก็ยิ่งผิดมาก
ไม่ว่าเขากับวิถีแห่งสวรรค์จะเป็นศัตรูกันหรือไม่ อย่างไรเสีย ตัวร้ายใหญ่สุดท้ายก็คือแดนเหวลึกอย่างแน่นอน
ถ้าวิถีแห่งสวรรค์จัดการแดนเหวลึกไม่ไหว งั้นก็ต้องเป็นเขาที่จัดการเอง!
ขอแค่มีเวลาเติบโต เขาก็สู้กับแดนเหวลึกไหว!
เพื่อมอบอนาคตใหม่ให้โลกใบนี้ เขาไม่เพียงต้องมีพลังที่แข็งแกร่งพอจะกวาดล้างทุกสิ่ง แต่ยังต้องมีลูกน้องและเงินทุนของตัวเองด้วย
ลูกน้องก็ไปดึงตัวจากฟาทุยได้ ถ้าเป็นไปได้ เขาอยากดึงผู้ปกครองทั้งสี่แห่งความเป็นตายและกาลอวกาศมาอยู่ฝ่ายตัวเองด้วยซ้ำ
ส่วนเรื่องเงินทุน เขากำลังลองเปิดร้านอยู่
งั้นก็เริ่มจากฟาทุยกับมี่เสวี่ยเลยแล้วกัน!
แน่นอนว่าตอนนี้เขาไม่มีความคิดทรยศแม้แต่น้อย ไม่คิดจะทำอะไรอย่างยกทัพปราบกบฏในนามสวรรค์ แล้วเชิญฝ่าบาทราชินีสละบัลลังก์ให้ผู้มีความสามารถหรอก
เขาซื่อสัตย์ต่อฝ่าบาทราชินีสุดหัวใจเลยนะ!
“งั้นเธอก็โชคดีแล้ว ช่วงนี้ผู้บริหารฟาทุยหลายคนอยู่ที่แดนสเนซนายา พวกเขาอาจมาคัดเลือกลูกน้องด้วยตัวเองในการทดสอบทหารใหม่เดือนหน้า” ซินญอรายิ้มอย่างพอใจ
“ไม่รู้เหมือนกันว่าคนโชคร้ายคนไหนจะเลือกเธอไป” ซินญอราใช้นิ้วแตะหน้าผากหลิงซั่วเบา ๆ
หลิงซั่วส่งเสียงฮึดฮัด “มีแต่ฉันที่เลือกคนอื่น ไม่มีใครเลือกฉันได้หรอก”
“ฮึ เจ้าหนูปากดี” ซินญอราบีบแก้มหลิงซั่วเบา ๆ
เธอตัดสินใจแล้ว หลิงซั่วเป็นของเธอ โอเดตตาก็เป็นของเธอเหมือนกัน!
เด็กคนนี้พรสวรรค์เป็นเลิศ แถมยังแข็งแกร่ง การหลอกล่อเด็กคนนี้เข้าฟาทุยเป็นการตัดสินใจที่ดีจริง ๆ!
หลิงซั่วสะบัดมือเหล็กไร้หัวใจของซินญอราออก “ก่อนถึงวันทดสอบทหารใหม่ อย่าบังคับให้ฉันต้องมารายงานตัวทุกวันก็พอ ฉันต้องการอิสระอย่างเต็มที่”
“วันทดสอบทหารใหม่ ฉันจะไปที่สนามสอบเอง”
“แล้วแต่เธอ เรื่องนี้ฉันจัดการให้” ซินญอราโบกมือ
จากนั้นหลิงซั่วก็ออกไป
วันนี้เขาได้ผลตอบแทนไม่น้อย ได้รับความเอ็นดูจากผู้บริหารคนหนึ่ง ปูพื้นฐานไว้สำหรับชิงอำนาจในวันหน้า (ขีดฆ่า) สำหรับเป็นผู้นำฟาทุยในวันหน้า
ฟ้าเริ่มมืดแล้ว ต่อไปก็ถึงเวลาที่เขาต้องกลับบ้าน
แค่คิดถึงแม่ที่ชอบควบคุมทุกอย่างของตัวเอง หลิงซั่วก็ปวดหัวแล้ว
เรื่องนี้เขาต้องรายงานให้แม่รู้ด้วย