หานชิงเซี่ยมองดูคนกลุ่มนี้ ก่อนจะโบกมือเรียกให้พวกเขาทั้งหมดเข้ามาใกล้
"ถ้าพวกเราเข้าร่วมกับคุณ จะมีเนื้อกินทุกวันไหม?"
ทุกคนทำหน้าจริงจัง ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วส่ายหัว
"ถ้าพวกเราเข้าร่วมกับคุณ จะไปไหนมาไหนได้ตามใจ ใช้ชีวิตอิสระทุกวันได้ไหม?"
ทุกคนส่ายหัวอีกครั้ง
"ถ้าพวกเราเข้าร่วมกับคุณ แล้วเจอเรื่องไม่พอใจหรือคนไม่ถูกชะตา จะฆ่าทิ้งได้เลยไหม!"
หัวของทุกคนสั่นราวกับลูกกระพรวน
หานชิงเซี่ยมองพวกเขาด้วยรอยยิ้ม "อย่างนั้นฉันจะไปเข้าร่วมกับพวกคุณทำไม?"
ทุกคนถึงกับอึ้ง พูดไม่ออกไปชั่วขณะ
"เพื่อเกียรติยศ!" ตอนนั้นเอง ถังเจี่ยนลุกขึ้นยืน พูดด้วยน้ำเสียงภาคภูมิ
"เกียรติบ้าอะไรของแก!" หานชิงเซี่ยถีบเขาลอยกระเด็นไปหนึ่งที "เกียรติยศก็คือการที่พวกแกออกไปสู้ตายอยู่ข้างนอกอย่างกับไอ้โง่ สุดท้ายกระทั่งหน่วยกู้ภัยก็ไม่มีมาช่วย!"
"เกียรติยศก็คือการที่พวกแกทำตัวเหมือนหมาจนตรอก มาคุกเข่าต่อหน้าฉัน อ้อนวอนขอให้ฉันเก็บไว้?"
"เกียรติยศก็คือการที่พวกแกไม่มีอะไรเลยสักอย่าง แต่ต้องเป็นพวกแรกที่ถูกส่งไปบุกเข้าโจมตี?"
"ฉันจะบอกพวกแกให้ เกียรติยศของพวกแกพังทลายไปนานแล้ว ระเบียบสังคมล่มสลายลงเมื่อไหร่ ก็ไม่มีวันกลับไปเหมือนเดิม ต่อไปการแบ่งเขตปกครองของฐานที่มั่นต่างๆ จะยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ และสิ่งที่พวกแกภักดีอยู่ตอนนี้ก็เป็นแค่ฐานที่มั่น K1 ที่ไม่สามารถให้อะไรหรือรับประกันอะไรแก่พวกแกได้เลย"
หานชิงเซี่ยเล่าถึงความเปลี่ยนแปลงในช่วงสิบปีในชาติก่อนที่เธอเคยผ่านมา ด้วยน้ำเสียงเย็นชา