สวีเส้าหยางรู้ว่าหานชิงเซี่ยทำดีที่สุดแล้ว
นางไม่ใช่หมอมืออาชีพ ตอนนั้นที่รับปากเขาก็แค่ช่วยชีวิตเขาไว้ แต่ไม่เคยรับประกันเรื่องอื่นใด
ไม่ว่าผลจะออกมาเช่นไร พวกเขาก็ต้องขอบคุณหานชิงเซี่ย
เขาถือหมูหนัก 20 ชั่งและมันฝรั่ง 10 ชั่งออกไปก่อน
หานชิงเซี่ยมองคนที่นอนอยู่บนพื้นแล้วเดินตามออกไป
ตอนที่นางหันหลังเดินจากไป ชายที่นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นขยับนิ้วมือนิดหนึ่ง
ด้านนอก ถังเจี่ยนและคนอื่น ๆ ตื่นเต้นกันราวกับฉลองตรุษ
ทุกคนช่วยกันขนของลงจากรถบรรทุกสี่คัน
ขนพัสดุออกมาได้ราวสองพันกว่ากล่อง!
มีทั้งกล่องใหญ่กล่องเล็ก กองไว้บนลานโล่งตามขนาดให้นาง
พวกเขาเห็นสวีเส้าหยางขนวัตถุดิบอาหารออกมาจึงกรูเข้าไปช่วย ล้างผักบ้าง ขัดหม้อบ้าง จัดโต๊ะบ้าง
หานชิงเซี่ยเดินไปที่กองพัสดุแล้วเริ่มแกะ
นางเรียกสวีเส้าหยางมาช่วย
พออาหารฝั่งนั้นเสร็จ พัสดุฝั่งนี้ก็แกะออกจนเกือบหมด
ไม่เคยแกะพัสดุเซอร์ไพรส์ที่มันสะใจเบอร์นี้มาก่อน
ของกินทั้งหมดมีราวหกร้อยกว่าชิ้น ส่วนใหญ่เป็นขนมขบเคี้ยว มีทั้งขนมกรุบกรอบ ขนมปังกรอบ เค้ก น้ำดื่ม ลูกอม
สารพัดชนิดที่หานชิงเซี่ยคิดไม่ถึงแต่ก็มีให้แกะ หานชิงเซี่ยได้โค้กกับสไปรท์มากว่าสิบลัง นางใจกว้างหยิบแจกทุกคนตรงนั้นคนละขวด
แน่นอนว่ามีพวกอาหารอายุสั้นที่หมดอายุหรือเน่าเสียแล้วจำนวนไม่น้อย อย่างพวกของสดแช่เย็นล้วนเน่าเสียจนใช้ไม่ได้