สวีเส้าหยางจ้องมองลู่ฉีเหยียนด้วยแววตาแน่วแน่
เช่นเดียวกัน ลู่ฉีเหยียนก็มองเขาด้วยสายตาเช่นนั้น
ความผูกพันของสมาชิกในหน่วยปฏิบัติการพิเศษของพวกเขาล้วนลึกซึ้งไม่ธรรมดา
ก่อนวันสิ้นโลกจะมาเยือน พวกเขาเป็นหน่วยรบชั้นยอดของเขตสงครามมาโดยตลอด ปฏิบัติภารกิจพิเศษที่ยากที่สุด สงครามปกป้องชายแดน ภารกิจกู้ภัยโพ้นทะเล การบุกโจมตีกะทันหัน...
ลู่ฉีเหยียนเป็นหัวหน้าหน่วยของพวกเขา พาพวกเขาฝ่าความเป็นความตายนับครั้งไม่ถ้วน ปกป้องบ้านเกิดและประเทศชาติ และพาพวกเขาทั้งหมดก้าวสู่จุดสูงสุดแห่งเกียรติยศ
ทุกคนต่างยกให้ลู่ฉีเหยียนเป็นร่มไม้ใหญ่ที่น่าเชื่อถือที่สุด เทิดทูน ไว้วางใจ และติดตามเขาอย่างไม่มีเงื่อนไข ส่วนเขาเองไม่ว่าจะเจอเรื่องใดก็ตาม จะไม่มีวันทอดทิ้งสมาชิกคนใดเลย
เพียงแต่ตอนนี้...
“คิดดีแล้วจริง ๆ หรือ?” หลังจากเผชิญหน้ากัน ลู่ฉีเหยียนเอ่ย
“ครับ! หัวหน้าหน่วยลู่!”
ลู่ฉีเหยียนไม่พูดอะไรอีก เขารับตราสัญลักษณ์บนฝ่ามือของสวีเส้าหยางมา “ฉันเก็บไว้ให้ชั่วคราว อยากกลับมาเมื่อไหร่ก็ได้ทุกเมื่อ”
แววตาของสวีเส้าหยางสะท้อนอารมณ์วูบหนึ่ง แต่สุดท้ายก็ยังแน่วแน่ “หัวหน้าหน่วยลู่ รักษาตัวด้วย!”
หานชิงเซี่ยมองดูพวกเขาจากลากันตั้งแต่ต้นจนจบ
นางเม้มปาก ก่อนเปิดประตูใหญ่อย่างขี้เกียจให้พวกเขาไป
ระหว่างเดินจากไป คนเหล่านี้เข้ามาสวมกอดสวีเส้าหยางทีละคน ราวกับจะต้องพรากจากกันชั่วชีวิต