สร้างบ้านข้างนอกสักสองสามหลัง สวีเส้าหยางจะได้อยู่ด้านนอกหลุมหลบภัย และยังเป็นป้อมยามคอยสอดส่องความปลอดภัยทั่วทั้งฐานที่มั่นได้
หลังจากมอบหมายงานข้างนอกเสร็จ นางก็กลับเข้าไปนอนในฐานที่มั่น
ตอนนี้ฉีหมิงถังเอ่ยถามขึ้น "พี่สาว หัวหน้าพวกเราเป็นยังไงบ้าง"
"ยังหลับอยู่" ก่อนหานชิงเซี่ยจะออกมา ลู่ฉีเหยียนก็ยังหลับไม่ได้สติ
แม้นางจะรู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง
หมอนี่ทำไมไม่ยอมตื่นสักที
แต่นางตรวจดูบาดแผลและการหายใจของเขาแล้ว
บาดแผลภายนอกหายดีเกินครึ่ง อัตราการหายใจก็ปกติ ดูเหมือนเขาอยู่ในสภาพหลับใหล
"งั้นให้หัวหน้าพวกเราอยู่ข้างนอก ให้พวกเราดูแลเถอะ"
"ไม่ได้" หานชิงเซี่ยปฏิเสธทันที
ไอ้ลู่ฉีเหยียนนั่นเป็นตัวประกันของนาง
คนกลุ่มนี้ไม่ใช่ลูกน้องนาง แต่อยู่ในอาณาเขตของนาง นางจะไว้ใจพวกเขาเต็มร้อยไม่ได้เด็ดขาด
อย่างที่พวกเขาพูดกันก่อนหน้านี้ หากพวกเขาคิดหนี แล้วฉวยโอกาสพาตัวสวีเส้าหยางไปด้วยจะทำยังไง
สายสัมพันธ์ของคนพวกนี้ดูเหนียวแน่น ภักดีต่อไอ้ลู่ฉีเหยียนสุดหัวใจ ขนาดตอนที่เขาหมดสติ นางพยายามแย่งตัวก็ยังไม่สำเร็จ มีความเป็นไปได้สูงว่าพอลู่ฉีเหยียนตื่นขึ้นมา จะหลอกล่อพาสวีเส้าหยางไป
ต้องป้องกันไว้ก่อน
หานชิงเซี่ยไม่คิดว่านี่เป็นการทดสอบสวีเส้าหยาง
การทดสอบคือเซอร์ไพรส์ในสถานการณ์สิ้นหวัง ไม่ใช่การเปิดโอกาสให้คนอื่นด้วยความประมาทของตัวเอง