หวังอวิ๋นตัวมีความรู้สึกใกล้ชิดกับหานชิงเซี่ยอย่างเป็นธรรมชาติ
ไม่ว่าใครก็ตามที่ถูกรับเข้ามาในดินแดนของหานชิงเซี่ยก็จะเป็นเช่นนี้!
รวมไปถึงสวีเส้าหยาง นับตั้งแต่เขาตกลงเป็นลูกน้องให้เธอ เขาก็เชื่อใจหานชิงเซี่ยอย่างไม่มีเงื่อนไข!
แถมยังมองเธอผ่านฟิลเตอร์ระดับแปดขั้น พวกเพื่อนทหารที่ว่าหานชิงเซี่ยไม่ดี เขาก็ไม่เข้าใจเอาเสียเลย!
หานชิงเซี่ยเป็นคนที่ทั้งดีทั้งใจบุญขนาดไหนกัน!
"ท่านลอร์ด เมล็ดพันธุ์ที่ท่านให้ข้าช่วยพ่อเพาะไว้เมื่อวาน ข้าให้พ่อไปแล้ว พ่อบอกว่าอีกอาทิตย์นึงก็จะเพาะเสร็จ! ขอท่านโปรดอดทนรอด้วย"
"ดี แล้วของที่บ้านพวกเธอยังไม่หมดใช่หรือเปล่า?"
"ยังไม่หมด! พ่อข้าบอกว่าท่านลอร์ดยังไม่ต้องให้เสบียงพวกเราก่อนก็ได้ บ้านพวกเราไม่มีที่เก็บแล้ว รออีกสักพักค่อยมาแลกกับท่านได้ไหม?"
"อืม"
หานชิงเซี่ยพยักหน้า หันกลับมาตั้งใจจะเรียกสุนัข สุดท้ายมองไปทางชายฉกรรจ์พวกนั้นที่ว่างงานกันอยู่ "พวกแกมาสองคน ส่งนางกลับบ้าน!"
ผู้คน: "......"
ชายสองคนเดินออกมาจากกลุ่มเพื่อไปส่งหวังอวิ๋นตัวกลับบ้านของนาง
หลังจากพวกเขาไป หานชิงเซี่ยมองไปที่คนที่เหลือ "พวกแกเองก็อย่าอยู่ว่าง มาทำงานให้ข้า"
ผู้คน: "......"
ได้กลิ่นหอมสุกี้ไฟของนางแค่สองอึก ก็ต้องทำงานหนักให้!
หานชิงเซี่ยยื่นแผนที่กับป้ายกองหนึ่งให้สวีเส้าหยาง "พาพวกเขาไปขยายอาณาเขต"
"ขยายอาณาเขต?!" ถังเจี่ยนมองหานชิงเซี่ยด้วยความตื่นตะลึง