สวีเส้าหยางยืนอยู่ด้านข้าง มองหานชิงเซี่ยด้วยความตึงเครียด
เขาก็เห็นเธอป้อนยาสีขาวขวดหนึ่งให้หัวหน้าหน่วยของเขาแล้ว จากนั้นก็เริ่มทำความสะอาดบาดแผลตามร่างกาย
ขูดสิ่งสกปรกและเนื้อเน่าตายออกจากบาดแผล แล้วรีบโรยผงยาขวดหนึ่งลงไป
ดูเหมือนจะเป็นยาห้ามเลือด
หลังจากโรยผงยาลงไปแล้ว เธอก็ใช้ผ้าพันแผลพันปิดบาดแผลของเขาไว้
เมื่อหานชิงเซี่ยจัดการบาดแผลส่วนใหญ่เสร็จ เขาก็เห็นขนตาของหัวหน้าหน่วยตัวเองกระตุกวาบ จากนั้นก็ไอออกมาและฟื้นขึ้นมาจริง ๆ
สวีเส้าหยาง: "!!!"
"หัวหน้า!"
"ให้เขาพักสักครู่ก่อน" หานชิงเซี่ยโบกมือให้เขา บอกเป็นนัยว่าอย่าเพิ่งเข้าไปใกล้
สวีเส้าหยางหยุดฝีเท้าทันที แล้วพยักหน้าอย่างจริงจัง
"รอให้เขาฟื้นขึ้นมา น่าจะไม่มีปัญหาอะไรแล้ว" หานชิงเซี่ยลุกขึ้นยืน
สวีเส้าหยางมองเด็กสาวตรงหน้า ก่อนที่เสียงตุ้บจะดังขึ้น เขาคุกเข่าลงตรงหน้าเธอ
"คุณหนู หลังจากนี้ชีวิตของสวีเส้าหยางคือของคุณ"
"ดีมาก"
หานชิงเซี่ยมองชายหนุ่มตรงหน้าอย่างพึงพอใจ
สวีเส้าหยางคือลูกน้องที่ภักดีที่สุดของเธอในชาติก่อน ถึงแม้เธอจะรู้ว่าชะตาได้ผันแปรไป เขาไม่อาจเป็นเหมือนชาติก่อนเป๊ะ ๆ ได้ แต่สิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าคนนั้น สันดานเดิมมันเปลี่ยนไม่ได้
เธอเข้าใจนิสัยเขาดีมาก คำพูดนี้ออกมาจากปากเขาได้ นั่นคือคำมั่นสัญญาชั่วชีวิต
"ฉันชื่อหานชิงเซี่ย ต่อไปเรียกฉันว่าหัวหน้าก็พอ"
สวีเส้าหยางลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดอย่างเด็ดเดี่ยวว่า "ครับ หัวหน้า!"