แผลของเห้อจั้งผิงลึกมาก เพิ่งทายาห้ามเลือดไป
ยิ่งทายิ่งเจ็บ
ในขณะนั้น
ยาที่สวีเส้าหยางเอามาถูกทาลงบนแผล ความเย็นเยือกที่อธิบายไม่ถูกแผ่ซ่าน ลบเลือนความปวดร้าวทั้งหมด
เมื่อแผลเริ่มถูกพันผ้า บริเวณนั้นก็เริ่มอุ่นขึ้น แต่ไม่ถึงกับร้อน
ราวกับทั้งร่างแช่อยู่ในบ่อน้ำพุร้อน สบายอย่างบอกไม่ถูก
เส้นประสาทที่ตึงเครียดค่อยๆ ผ่อนคลาย ใบหน้าที่ซีดเซียวมาตลอดเริ่มดูดีขึ้น
"ยายายมารนั่นใช้ยาอะไรวะ รู้สึกสบายชะมัด?"
"ยังจะเรียกยายมารอีกนะ" สวีเส้าหยางกระชับผ้าพันแผลแรงๆ หนึ่งครั้ง
"ซี่—" เห้อจั้งผิงพลันสงบเสงี่ยมทันที "ผิดแล้วๆ ผมผิดแล้ว เรียกพี่ใหญ่ พี่ใหญ่"
สวีเส้าหยางก็รู้จักความพอดี มือปล่อยออก แล้วพันแผลให้เขาเสร็จ
เขามองดูผงยาที่เหลืออยู่นิดหน่อย จึงพูดกับเพื่อนร่วมรบคนอื่นๆ ว่า "ยังเหลืออีกหน่อย พวกนายใช้กันเถอะ"
สวีเส้าหยางนำผงยาที่เหลือนี้ไปทาตรงแผลที่หนักที่สุดของเพื่อนร่วมรบทุกคน
หลังจากทุกคนได้ทายาของหานชิงเซี่ย ดวงตาของพวกเขาต่างเป็นประกาย
ฉีหมิงถังอุทานด้วยความทึ่ง "ว้าว! ยานี่รู้สึกดีจังเลย!"
หวังเหิงตาเปล่งประกาย "ทายาแล้วไม่เจ็บเลย!"
หลี่หลินเห็นด้วยอย่างยิ่ง "ฉันไม่เคยใช้ยาที่ดีขนาดนี้มาก่อน!"
ถังเจี่ยนเบ้ปาก "ดูท่าว่าอีนางมารนั่น นอกจากนิสัยแย่แล้ว ก็มีของดีอยู่บ้างเหมือนกัน"
"ถังเจี่ยน!" ใบหน้าเย็นชาของสวีเส้าหยางพลันดำคล้ำ