"คุณหนู! ขอเพียงคุณช่วยชีวิตหัวหน้าหน่วยของพวกเราได้ คุณต้องการอะไร ผมจะทำทุกอย่างที่ทำได้ให้กับคุณ!" สวีเส้าหยางพูดด้วยสีหน้าจริงจัง น้ำเสียงหนักแน่นอย่างยิ่ง
หานชิงเซี่ยยกยิ้มมุมปากขึ้น เรื่องที่รอนั่นแหละมาถึงแล้ว "ง่ายมาก ข้าต้องการตัวเจ้า"
สวีเส้าหยาง: "......"
ใบหน้าเย็นชาของเขาพลันแดงก่ำตั้งแต่คอไปจนถึงใบหู เขาถึงกับพูดไม่ออก
ส่วนเหล่าสหายร่วมรบคนอื่นๆ ที่มองสวีเส้าหยาง ดวงตาก็บอกอะไรยากจะอธิบาย
นี่ นี่ นี่มันอะไรกัน......
อันที่จริงก็เป็นเพราะสวีเส้าหยางหน้าตาดี ถูกแม่มดร้ายนี่ปิ๊งเข้าตั้งแต่แรกเห็น คิดจะเก็บไว้เป็นสามีเฝ้าฐานสินะ......
ทุกคนพากันไม่รู้ว่าควรเห็นใจสวีเส้าหยาง หรืออิจฉาสวีเส้าหยางดี
"คุณหนู ผมเป็นคนนะครับ" สวีเส้าหยางสูดลมหายใจลึก มองหานชิงเซี่ย "คุณต้องการให้ผมทำอะไร?"
"ข้าต้องการให้เจ้าอยู่ต่อ เป็นลูกน้องของข้า ต่อไปใช้ชีวิตเพื่อข้าเพียงคนเดียว!"
"ไม่ได้! ผมต้องกลับไปที่หน่วยกับทุกคนด้วย!"
หานชิงเซี่ยลุกขึ้นอย่างเกียจคร้าน "เช่นนั้นเจ้าก็ค่อยๆ คิดดูเถิด อยากช่วยเขา ก็ต้องอยู่ต่อ"
มองแผ่นหลังที่แสนไม่ใส่ใจของหานชิงเซี่ย หมัดของสวีเส้าหยางก็กำแน่นขึ้นทันใด "คุณหนู! คุณช่วยชีวิตหัวหน้าหน่วยผมได้จริงหรือ?"
"แน่นอน ขอแค่มีลมหายใจ ข้ารับประกันว่าเขาไม่ตาย!" หานชิงเซี่ยตอบด้วยความมั่นใจอย่างยิ่ง
มียาเม็ดปฐมพยาบาลของระบบอยู่ในมือ ก็มั่นใจได้เลย!
สวีเส้าหยางได้ยินดังนั้น นิ่งเงียบไปสามวินาที แล้วตอบอย่างจริงจัง "ตกลง! ถ้าคุณช่วยหัวหน้าหน่วยผมได้ ต่อไปชีวิตของผมสวีเส้าหยางก็เป็นของคุณ!"