คำพูดของลู่ฉีเหยียนทำให้ทุกคนรอบข้างหันมามองหานชิงเซี่ย
200 ตันนะ!
ให้เปล่า!
ในตอนนี้ สายตาของผู้คนยิ่งดูแคลนหนักขึ้น
แต่ละคนที่มองหานชิงเซี่ยเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม
ยังต้องพูดอีกหรือ!
สิ่งที่เรียกว่าผู้จัดการของฐานที่มั่นเซิ่งเซี่ยก็คือภรรยาลับๆ ของลู่ฉีเหยียนน่ะสิ!
โดนเขาพาหอบหิ้วปกป้องมาตลอดทาง ไม่ได้ทำอะไรเลย ยังจะให้อีก 200 ตัน!
ผู้หญิงนี่นะ...
"เฮ้อ! จี้หยวี่โหรว เธอเห็นไหม" ตอนนั้น ลูกทีมร่างสูงผอมของฐานที่มั่นซิงหั่วที่เดินรั้งท้ายปากเสียเอ่ยพลางถอนใจ "ก็จริงนะ ผู้หญิงสวยถึงน่าทะนุถนอม เป็นผู้หญิงเหมือนกัน แต่เธอกับเขาช่างต่างกันลิบลับ! ไม่มีใครส่งเสบียงให้เธอบ้างเลย!"
"หลัวหู่! นายพูดอะไรเพ้อเจ้อ!" จี้หยวี่โหรวหน้าดำคร่ำเครียดทันที
เธอไม่ใช่ไม่พอใจที่หลัวหู่ด่าเธอ แต่ที่เขากำลังด่าหานชิงเซี่ย
เธอมั่นใจว่า หานชิงเซี่ยไม่ใช่คนแบบนั้น!
"หัวหน้าจี้ นายก็ดูแลน้องสาวนายด้วย ให้เธอแต่งตัวดีๆ หน่อย อาจจะพอมีเสน่ห์ขึ้นมาบ้างก็ไปเกาะผู้มีอำนาจได้ แล้วต่อไปฐานที่มั่นซิงหั่วของเราก็สบาย!"
"หุบปาก! น้องสาวฉัน นายมีสิทธิ์อะไรมาว่า!"
"ก็ได้ ข้าถึงรู้ว่าไม่ว่าก่อนวันสิ้นโลกหรือหลังวันสิ้นโลก เป็นผู้หญิงยังไงก็ดีกว่า"
"หลัวหู่! นายหาเรื่อง!"
จี้หยวี่โหรวยกมือขึ้นก็เป็นลูกไฟ ในจังหวะที่เปลวไฟสว่างวาบกลางราตรี จู่ๆ เธอก็มองเห็นบนยอดยุ้งฉางเหนือหัว มีสิ่งมีชีวิตรูปร่างมนุษย์ราวแปดเก้าตัวเหมือนค้างคาวเกาะห้อยหัวอยู่