ขณะที่หานชิงเซี่ยเดินชมต่อไปเรื่อย ๆ จู่ ๆ เธอก็เหลือบเห็นร่างที่คุ้นเคยสองร่าง
ชายหนุ่มคนหนึ่งเดินประคองหญิงตั้งครรภ์อยู่ข้างหน้า
นั่นไม่ใช่หานอิงกับเมียของเขาที่โดนหานชิงเซี่ยเล่นงานไปยกใหญ่หรอกหรือ!
“เมียจ๋า ใจเย็น ๆ วันนี้อยากได้อะไรก็ซื้อเลย! ยกโทษให้ผมนะ อย่าโมโห เดี๋ยวกระทบเด็กในท้อง!”
“หานอิง! นายมันหลอกฉันตลอดเลยใช่ไหม! บ้านนายไม่มีคฤหาสน์นั่นหรอก! ตั้งใจหลอกฉัน!”
“หลังนั้นเป็นของครอบครัวผมจริง ๆ”
“แล้วพวกนั้นที่มาเมื่อกี้เรื่องอะไรกัน! ทวงหนี้มาถึงหน้าประตูบ้านนาย! บอกว่าบ้านเป็นของพวกเขา! ทำเอาปู่กับย่าของนายช็อคเข้าโรงพยาบาล!”
“เมียจ๋า ผมก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น บ้านหลังนั้นแม่ผมซื้อมาจากหานชิงเซี่ยในราคาสองล้านจริง ๆ นะ หาตัวหล่อนเจอเมื่อไหร่ก็โอนกรรมสิทธิ์ได้ทันที!”
“ไม่จริง! เมื่อก่อนแม่นายบอกว่าบ้านนั่นยังเป็นของหานชิงเซี่ยไม่ใช่เหรอ! เป็นหล่อนยกให้พวกนายอยู่ฟรี ถึงได้ใส่ชื่อฉันเพิ่มไม่ได้ แล้วทำไมตอนนี้ถึงเป็นพวกนายซื้อมา แล้วยังโอนกรรมสิทธิ์ได้อีก!”
“เมียจ๋า เฮ้อ ยังไงบ้านหลังนี้ต่อไปก็เป็นของเรา ครอบครัวผมมีผมเป็นลูกชายคนเดียว ต่อไปอะไรก็เป็นของผม! ของผมก็คือของเธอ! เธอเชื่อใจผมก็พอ!”
“หานอิง! จะให้ฉันเชื่อนายได้ยังไง! ก่อนหน้านี้นายบอกว่าตกแต่งแล้ว ยกกระเป๋าเข้าอยู่ได้เลย แต่สุดท้ายก็คือห้องเปล่า บอกว่าเป็นกรรมสิทธิ์ของครอบครัวนาย ตอนนี้ดันมีบริษัททวงหนี้โผล่มา! ฉันตาสว่างแล้ว ครอบครัวนายมันหลอกฉัน! เด็กคนนี้ฉันไม่เอาแน่! เดี๋ยวไปเอามันออกเลย!”