หานชิงเซี่ยเดินเข้าร้านขายอุปกรณ์กีฬาร้านหนึ่ง
ซื้อไม้เบสบอลที่ทนทานและดีที่สุดมาหลายอัน แล้วก็จัดหาอุปกรณ์สำรวจมาอีกชุดหนึ่งตามโอกาส
พวกไฟฉาย หมวกกันน็อค เสื้อเกราะ อุปกรณ์ป้องกัน เต็นท์ ชุดป้องกัน ชุดลุย...
อุปกรณ์กลางแจ้งพวกนี้จัดมาให้หมด
ทั้งหมดใช้เงินไปสองกว่าหมื่น
นอกจากนี้ในร้านยังมีอุปกรณ์เสริมสำหรับชุดยังชีพฉุกเฉิน เช่น แหนบ คีม พลาสเตอร์ห้ามเลือด ปรอทวัดไข้ นี่ทำให้นางนึกขึ้นได้ว่าต้องไปร้านขายยาอีกแห่ง
หลังจากออกจากร้านอุปกรณ์กลางแจ้ง นางก็ไปเติมของที่ร้านขายยา ยาลดไข้หวัด ยาห้ามเลือด ยาลดไข้ วิตามิน ผ้าพันแผล แอลกอฮอล์ ทิงเจอร์ไอโอดีน และยาสามัญอื่น ๆ
ยาอื่น ๆ ที่เป็นยาควบคุมนั้นนางไม่สนใจเลย
เพราะยังไงก็ไม่ได้ใช้
นางเอาชีวิตรอดในวันสิ้นโลกมาสิบปี คนที่ต้องกินยาหลายขนานทุกวันจะถูกคัดออกตั้งแต่เนิ่น ๆ
ยาฉุกเฉินพวกนี้เตรียมไว้นิดหน่อยก็พอ ไม่ต้องมากด้วยซ้ำ
ในวันสิ้นโลกสภาพร่างกายไม่ดีนั่นคือบาปแต่กำเนิด
หลังจากออกจากร้านขายยา ฟ้าก็มืดค่ำราวห้าหกโมงเย็นแล้ว
แสงนีออนในตัวเมืองส่องประกายแพรวพราว
ตอนนี้สิ่งที่สามารถเตรียมได้นางก็เตรียมครบแล้ว
ของกิน ของดื่ม ที่พัก ของใช้ พื้นฐานที่สุดของชีวิตก็รับประกันได้แล้ว ต่อไปก็คือข้าวของเครื่องใช้ในชีวิตประจำวันที่ยกระดับขึ้น ก็ซื้อเติมไว้ได้บ้าง
นางยังเหลือเงินหนึ่งล้านห้าแสนเจ็ดหมื่น
ไปเดินห้างกันดีกว่า!
ใช้ชีวิตให้สนุก! เห็นอะไรก็ซื้อเติม!
ก่อนวันสิ้นโลกจะมาถึงนี่ขอใช้ชีวิตให้คุ้มในโลกที่เจริญรุ่งเรืองนี้อีกสักครั้ง!
หานชิงเซี่ยเริ่มจากไปกินอาหารที่โรงแรมมิชลินซึ่งเมื่อก่อนนางไม่กล้ากิน!