คำพูดของหานชิงเซี่ยจบลง เหล่าชายฉกรรจ์ที่รวมกันแล้วเกือบห้าร้อยกิโลกรัมก็แข็งทื่อราวกับกลายเป็นหินอยู่กับที่
บ้าจริง พวกเขามองหานชิงเซี่ย 'หญิงอ่อนแอ' แต่ละคนเหมือนหนูเห็นแมว ตอนนี้ถ้ามีที่ไหนให้หลบได้ พวกเขาคงมุดเข้าไปแล้ว
"เป็นไง หิวหรือ?"
หานชิงเซี่ยเดินไปที่หม้อสุกี้ไฟของตัวเองทีละก้าว กวาดตามองไอ้พวกนกกระทาเหล่านี้
"พวกเราเปล่านะ!" ถังเจี่ยนลุกขึ้นเป็นคนแรก ใบหน้าอ่อนเยาว์มองหานชิงเซี่ย
เขาเป็นคนที่อายุน้อยที่สุดในกลุ่ม ปีนี้เพิ่งยี่สิบ
แต่เวลาอยู่ในกองทัพไม่น้อยเลย เขาเข้าเป็นทหารตอนสิบหก ผลงานโดดเด่นมาตลอด เลยได้เข้าเป็นหน่วยรบพิเศษในทีมของลู่ฉีเหยียน
ถึงความสามารถส่วนตัวจะดี แต่อายุยังน้อย ประสบการณ์ก็น้อย ยิ่งไม่เคยเจอผู้หญิงเลือดเย็นไร้หัวใจแบบหานชิงเซี่ย
ไม่งั้นก็คงไม่เกือบถูกเธอทำให้โกรธจนร้องไห้
"พวกแกไม่ได้แดก แล้วมาทำอะไรแถวนี้?"
"เราก็นั่งแถวนี้สูดกลิ่นเฉยๆ ไม่ได้รึไง!"
"ไม่ได้อยู่แล้ว!" หานชิงเซี่ยพูดอย่างเกียจคร้าน "ของพวกนี้เป็นของฉันทั้งนั้น! ใครอนุญาตให้แกสูดกลิ่นของของฉัน!"
ถังเจี่ยน: "!!!"
"แกรู้ไหมว่าตอนน้ำซุปเดือด มันจะระเหยไอน้ำมันออกมาเยอะ ไอน้ำพวกนั้นมีพลังงานทั้งนั้น มันคือส่วนหนึ่งของอาหารฉัน แกแอบสูดกลิ่นหอมของสุกี้ไฟฉันก็คือการขโมยอาหารของฉัน! แกจะแก้ตัวอะไรได้อีก!"
"ฉัน... ฉันไปก็ได้!"