หานชิงเซี่ยนั่งเหยียดกาย มองเด็กหนุ่มสองคนที่เดินเข้ามาตรงหน้า ข้างหลังพวกเขายังมีเด็กสาวอีกสี่คน
ต่างพากันเดินเข้ามา จ้องมองเธอเหมือนเห็นสัตว์ประหลาด
หานชิงเซี่ยมองพวกเด็กโง่กลุ่มนี้ ไม่อยากแม้แต่จะตอบคำพูดของอีกฝ่าย หลี่เจี๋ยที่อยู่ตรงข้ามก็ทนไม่ไหว เขาพูดต่อว่า "คุณเอาของพวกเราไป ต้องปกป้องความปลอดภัยให้พวกเราด้วย!"
"ใช่ ต้องคอยปกป้องพวกเราอยู่ที่นี่!" เด็กสาวคนอื่นๆ ก็พูดแบบเดียวกัน
ต่งอี้ไม่พูดอะไร ในมือเขาถือยาอยู่ มองหานชิงเซี่ย
หานชิงเซี่ยแย่งยาจากมือเขา มาแขวนไว้ที่คอฉินเค่อ "ทนไปอีกสักสิบนึงสิบห้าวัน พวกคุณก็มีหวังว่าจะมีคนมาช่วย"
ฉินเค่อ: "..."
ต่งเวยได้ยินดังนั้น ดวงตาก็เปล่งประกาย
แต่คนอื่นกลับเหมือนเด็กขี้สงสัย ยังถามต่อว่า "ใครจะมาช่วยพวกเรา?"
"ทำไมต้องสิบนึงสิบห้าวัน?"
"ถ้าสิบนึงสิบห้าวันแล้วไม่มีใครมาล่ะ?"
"ถ้าพวกเราทนไม่ไหวล่ะ?"
"ที่นี่ก็ไม่มีอาหารแล้ว พวกเรากินจนหมด จะอดตายรึเปล่า?"
หานชิงเซี่ยไม่สนใจตอบ "ทำไงนะ? ตาย!"
นางแบกฉินเค่อขึ้นหลัง นำยาทั้งหมดออกไป
กลุ่มนักเรียนไม่อยากให้นางไป แต่พวกเขาก็ไม่กล้าขวาง
หานชิงเซี่ยเพิ่งฆ่าคนไปต่อหน้าต่อตา มีดนั่นฟันลงไปทีเดียว ทำเอาพวกเขาตกใจจนสมองยังรู้สึกตึงเครียดอยู่เลย