“อ๊าก——”
เด็กหนุ่มรูปร่างผอมคนหนึ่งลื่นล้มขณะเข็นชั้นวางของ กระแทกเข้ากับประตูกระจกบานใหญ่
มือซอมบี้ตวัดคว้าขาอ่อนของเขา
“หลิวหมิง!”
เพื่อนร่วมชั้นไม่กี่คนที่อยู่ใกล้รีบดึงตัวเขากลับมา
แฟนสาวของเขาก็วิ่งเข้ามาตอนนี้ “เป็นยังไงบ้าง”
“ปะ เปล่า ไม่เป็นไร” หลิวหมิงมีเหงื่อเย็นเฉอะหน้าผาก
ทันใดนั้น เสียงเย็นชาก็ดังขึ้นจากชั้นสอง “ดูว่ามีแผลไหม!”
ทุกคนหันมองชั้นสองอีกครั้ง
“เร็วเข้า ใครถูกซอมบี้ข่วนจะกลายเป็นซอมบี้หมด พวกเธอไม่รู้หรือไง!”
เมื่อทุกคนได้ยินดังนั้น ก็มองไปที่หลิวหมิงทันที
หลิวหมิงหน้าซีดจนซีดกว่าเดิมอีก “ฉะ ฉันไม่มีแผล!”
เขารั้งขากางเกงตัวเองขึ้นถึงเข่า “ไม่มี!”
“เมื่อกี้ซอมบี้คว้าตรงนี้ ไม่มีแผล!”
หานชิงเซี่ยยืนอยู่บนขั้นบันได กวาดตามองเขาด้วยแววตาเย็นชา “ถอดให้หมด!”
คนอื่นแสดงสีหน้าไม่พอใจออกมา
แต่ด้วยความหวาดกลัวความรุนแรงเบ็ดเสร็จของหานชิงเซี่ยเมื่อครู่ จึงไม่มีใครกล้าพูดอะไร หลิวหมิงจำใจกัดฟันถอดกางเกงตัวนอกออกจนหมด เหลือแต่กางเกงในบ็อกเซอร์
หานชิงเซี่ยไล่สายตาสำรวจขาเขา “ถอดต่อ!”
คราวนี้ กลุ่มคนด้านล่างก็ไม่พอใจ
“ไม่ขนาดนั้นก็ได้!”
“นั่นน่ะสิ”
“คิดว่าตัวเองเป็นใคร!”
“พวกเราทำไมต้องฟังเธอ!”