คนที่เหลืออีกสองสามคนมองดูหานชิงเซี่ยขนของในโกดังขนาดหกสิบกว่าตารางเมตรจนว่างเปล่า แล้วก็ค่อยๆ ตาสว่างขึ้นมา
พวกเขาจ้องมองผู้ชายที่หานชิงเซี่ยแบกไว้ ซึ่งบอกว่าแบกแต่ความจริงคือหิ้วอยู่ ฉินเค่อถูกมัดมือสองข้างกับเท้าสองข้างเข้าด้วยกัน ด้วยเงื่อนแบบมัดหมู เหมือนเป้สะพายหลังใบใหญ่ที่พาดเฉียงอยู่บนบ่าของหานชิงเซี่ย หัวของเขาพิงอยู่บนไหล่เธอ ที่คอของเขามีของคล้องไว้เป็นครั้งคราว ใช้เป็นตะขอแขวน
ตอนที่ผู้ชายคนนี้ปรากฏตัวที่พวกเขา ตอนนั้นเขาแบกเป้ใบหนึ่งที่พองตึงอยู่บนหลัง
ในเป้ของเขาดูเหมือนมีเสบียงออกมาตลอดเวลา ที่แท้ มันคือพลังพิเศษมิติส่วนตัว!
“แล้วทำไมพวกเราไม่มี!” เด็กผู้หญิงคนหนึ่งเอ่ยถาม
หานชิงเซี่ยหันไปมองทางบันไดแคบๆ “พวกเธออายุเท่าไหร่?”
“พวกเราเป็นเด็กสอบเอ็นทรานซ์ปีที่แล้ว เตรียมเข้ามหาวิทยาลัยปีหนึ่ง!”
หานชิงเซี่ยฟังแล้ว ก็จริงด้วยเป็นเด็กในหอคอยงาช้างกลุ่มหนึ่ง
ในเวลานั้น จากด้านบนของบันไดแคบๆ ก็มีเสียงกระจกแตกดังเคร้งคร้างขึ้นมา แล้วตามด้วยเด็กผู้หญิงคนหนึ่งกรีดร้องขึ้นมา
หลังจากเสียงกรีดร้องนั้นดังขึ้น นักเรียนหลายคนที่ยืนอยู่บนบันไดแคบๆ กลิ้งคลานกันเข้ามาอย่างโกลาหล
“ช่วยด้วย!”
“ซอมบี้!”
“ซอมบี้มาแล้ว!”
หานชิงเซี่ยที่แบกฉินเค่ออยู่กวาดไฟฉายไปทางนั้น วินาทีต่อมา เธอก็พุ่งไปที่ปากบันไดแคบๆ
เธอเพิ่งไปถึงที่นั่น ซอมบี้แก่รูปร่างผอมแห้งตัวหนึ่งก็ปรากฏตรงหน้าเธอ