"ไม่ได้!" จางเฉียงแย่งน้ำไป "พวกเรามีตั้งหลายคน! เธอจะดื่มหมดแล้ว พวกเราไม่ต้องดื่มหรือไง!"
"จางเฉียง ฉันอยากดื่ม" หวังผิงแฟนของเขาดึงแขนเสื้อเขา
จางเฉียงคิดแล้วคิดอีก จึงยอมให้น้ำเล็กน้อยนั้นแก่เธอดื่ม
หลังจากหวังผิงดื่มอึกเดียว น้ำครึ่งขวดก็เหลือก้นขวดนิดเดียว
เธอมองคนอื่น "พวกเธอดื่มเถอะ"
หลี่เจี๋ยและกัวเสี่ยวเสี่ยวไม่ค่อยกระหาย พวกเขาจึงไม่ดื่ม
ต่งอี้กระหายมาก แต่เมื่อมองแฟนของตน เขาก็ไม่ดื่ม ยอมให้น้ำสุดท้ายนั้นแก่แฟน
"ลวี่เหมิง เธอดื่มเถอะ"
"อืม" ลวี่เหมิงยกน้ำก้นขวดนั้นขึ้นดื่มจนหมด
"พวกเรารีบไปกันเถอะ ตามเธอให้ทัน"
"ฉันสังเกตว่าเธอเหมือนไม่อยากพาเราไป"
"แล้วอีกอย่างผู้หญิงคนนั้นก็ดูไม่เต็มใจให้เราตามเธอ"
"ฉันมีวิธีแล้ว!" ต่งอี้พูดขึ้นในตอนนั้น เขาก้าวยาว ๆ วิ่งไปทางหานชิงเซี่ย
"พี่สาว พี่สาว!"
หานชิงเซี่ยที่กำลังแบกฉินเค่อไว้บนบ่าไม่หยุดฝีเท้า "ว่าไง"
"ผมรู้แผนที่ของที่นี่ ผมพาคุณออกไปได้!" ต่งอี้พูด
หานชิงเซี่ยกวาดตามองโรงจอดรถใต้ดินที่มองไม่เห็นขอบเขต "เงื่อนไข?"
"คุณพาพวกเราไปด้วยเถอะ!"
หานชิงเซี่ยกวาดตามองฝูงชนที่อยู่ข้างหลังเขากลุ่มหนึ่ง "มากสุดที่ฉันอนุญาตคือให้พวกเธอตามฉันมา ความเป็นความตายรับผิดชอบเอง แล้วก็ห้ามสร้างปัญหาให้ฉัน"
ต่งอี้ได้ยินดังนั้น คิดแล้ว "ได้! คุณให้พวกเราตามมาพอ!"