“ดี!”
หานชิงเซี่ยอารมณ์ดีมากในตอนนี้
นางนำคนของตนและฝูงสุนัขเดินตามหลังหน่วยของพวกเขา
“ติ๊ด——”
บัตรของหวังเมิ่งเวยถูกแตะที่เครื่องสแกนประตู บานประตูที่ปิดสนิทตรงหน้าก็เปิดออก
หานชิงเซี่ยได้เห็นสถานที่นี้อย่างเป็นทางการ
เพิ่งมาถึงตอนนี้เองที่นางค้นพบว่า ชั้นใต้ดินสองนี้กว้างใหญ่กว่าที่นางคิดไว้มาก!
ด้านหน้าตรงเป็นโถงกว้างใหญ่ ด้านซ้ายและขวาของโถงต่างฝ่ายต่างเป็นเขตสำนักงาน
เขตสำนักงานแต่ละฝั่งล้วนเป็นห้องทำงานกระจกที่เรียงเป็นแถวอย่างเป็นระเบียบ
ทั้งชั้นใต้ดินสอง เมื่อประเมินด้วยสายตา อย่างน้อยที่สุดก็มีห้องทำงานเป็นร้อยห้อง!
กว้างใหญ่กว่าพื้นที่ต่อชั้นของตึกด้านบนมาก!
ดูเหมือนว่าที่นี่ต่างหากคือพื้นที่หลักที่แท้จริงของโรงงานวิจัยและพัฒนายาแห่งนี้!
หานชิงเซี่ยรู้สึกอีกครั้งว่าการตัดสินใจของตนนั้นถูกต้อง
จำต้องตามลู่ฉีเหยียนกับพวก!
“ซ้ายหรือขวา?” ลู่ฉีเหยียนมองไปทางหวังเมิ่งเวย
หวังเมิ่งเวยในตอนนี้ใบหน้ายังคงซีดขาว หลังถูกหานชิงเซี่ยข่มขวัญยกใหญ่ นางก็ลดความกร้าวร้าวไปมาก น้ำเสียงพลอยดีขึ้น “ข้าไม่ทราบ ข้อมูลแค่แสดงว่าอยู่ที่นี่ หาไปทีละห้องเถิด”
ลู่ฉีเหยียนรู้สึกว่าตนพาเพื่อนร่วมทีมที่โง่งมมา การเตรียมงานทำได้เพียงเท่านี้ ถึงกับกล้าพาพวกเขาบุกเข้ามาโดยตรง
ยามนี้ลู่ฉีเหยียนอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองหานชิงเซี่ยที่เดินตามหลังพลางสำรวจตรวจตรารอบด้าน
หากเป็นหานชิงเซี่ย คงไม่เคยบุ่มบ่ามและโง่เขลาเช่นนี้เป็นแน่
“กลุ่มละสองคน แยกย้าย! ตรวจค้นด้านซ้ายก่อน!”