“ไม่ต้องหรอก ฉันขอเดินดูรอบ ๆ ก่อน เดี๋ยวหัวหน้าหน่วยพวกนายว่างแล้วฉันค่อยไปทักทาย”
“ก็ได้ งั้นผมเดินเป็นเพื่อนนะครับ”
“นายก็ไปยุ่งเถอะ ไม่ต้องสนใจฉัน” หานชิงเซี่ยส่งตัวถังเจี่ยนไป เธอมาที่นี่มีเป้าหมายชัดเจน
จะได้ไม่มีหางน้อยคอยเกาะ
ถังเจี่ยนได้ฟังก็ครุ่นคิดสองวินาที จากนั้นยื่นบัตรประจำตัวกับวิทยุสื่อสารให้หานชิงเซี่ย “พี่สาว นี่คือบัตรประจำตัวของฝ่ายบริหารเรา มีอะไรก็โชว์ตัวได้เลย จะไม่มีใครขวาง หรือใช้วิทยุเรียกพวกผม ปุ่มนี้ติดต่อพวกผม ปุ่มนี้ติดต่อหัวหน้าหน่วยพวกผม”
“อือ” หานชิงเซี่ยเก็บของทั้งหมดที่อีกฝ่ายให้มา ยืนยิ้มพลางมองตามถังเจี่ยนจากไป แล้วเธอก็หันหลังเดินตรงไปยังเขตเพิงพักของฐานที่มั่น K1
ที่นี่คนเยอะชะมัด!
ฟินสุด ๆ
แน่นอนว่าหานชิงเซี่ยไม่ใช่เห็นใครก็เอาไปหมด เธอมีทิศทางคร่าว ๆ คือเฟ้นหาผู้อยู่อาศัยที่มีทักษะหรือความสามารถพิเศษ หากจะให้ดีก็ต้องเจอนักวิชาการด้านการวิจัยสักกลุ่มนั่นแหละถึงจะเยี่ยม
ตอนนั้นเอง หานชิงเซี่ยก็สังเกตเห็นกลุ่มคนกลุ่มหนึ่ง
“พวกขยะพวกนี้ไสหัวไปให้หมด! ทำงานก็อืดอาดเชื่องช้า! ไร้ประโยชน์สิ้นดี!”
“เลิกทำเหอะ เลิกทำ! พวกเราไม่เอาพวกแก พวกแกไปทำงานที่อื่นโน่น!”
“ออกไปจากที่นี่!”
บริเวณก่อสร้างด้านหน้า มีชายร่างผอมโซเจ็ดแปดคนถูกกีดกันออกมา อายุเฉลี่ยของพวกเขาอยู่ในช่วงสามสิบสี่สิบปี คนที่แก่สุดเป็นชายชราวัยหกสิบเจ็ดสิบ ผมหงอกดอกเลา
เขาถูกกรรมกรข้างหน้าถีบเตะลอยละลิ่ว ก่อนจะเซถลาไปสองก้าวแล้วกระแทกพื้นอย่างแรง สีหน้าซีดเผือดทันที