ไม่กี่นาทีต่อมา พวกเขาทั้งหมดก็ตกตะลึงเมื่อรู้ว่าหานชิงเซี่ยคือผู้ดูแลฐานที่มั่นอีกแห่ง
หานชิงเซี่ยให้คำมั่นกับพวกเขาว่า หากทุกคนกลับไปกับนาง จะได้กินข้าวสามมื้อต่อวัน มีเนื้อกินทุกมื้อ ไม่ต้องทำงานอื่นนอกจากวิจัย และนางจะจัดหาเครื่องมือวิจัยมาให้พวกเขา
เมื่อฟังจบ ทุกคนก็มองหน้ากันไปมา ก่อนจะหันไปหาศาสตราจารย์หวัง
ศาสตราจารย์หวังนิ่งคิดอยู่นาน ก่อนเอ่ยว่า "หัวหน้าหน่วยหาน พวกเรายังมีครอบครัวด้วย"
"ครอบครัวของพวกคุณมีกี่คน แล้วเป็นใครบ้าง"
ศาสตราจารย์หวังพาหานชิงเซี่ยมายังที่พักของพวกตน ภายในมีหญิงวัยกลางคนหกคน เด็กอายุราวแปดเก้าขวบสามคน และคนชราอายุหกสิบกว่าเจ็ดสิบอีกหนึ่งคน
พวกนางกำลังทำงานฝีมือ ปรับเปลี่ยนเสื้อผ้าเก่า ซ่อมปะเป้สะพาย ดูเหมือนจะหาเงินจากการนี้
หานชิงเซี่ยมองดูแล้วพยักหน้า "ข้ารับทั้งหมดได้ แต่เมื่อไปถึงฐานที่มั่นของข้า พวกนางก็ต้องทำงานเช่นกัน ข้าไม่รับคนที่ไม่มีผลผลิต"
ศาสตราจารย์หวังพยักหน้าอย่างเห็นด้วย "แต่ครอบครัวของเราทำงานอะไรได้บ้าง"
"มากมายนัก ข้ามีที่ให้เพาะปลูก เลี้ยงหมู งานมีหลากหลายชนิด พวกคุณขอแค่ยอมทำงาน อะไรก็มีทั้งนั้น และข้าขอรับรองว่า ถ้าตั้งใจทำงาน ทุกมื้อจะมีข้าวขาวหม้อใหญ่ เนื้อหมู ขนมกินเล่น และเสื้อผ้าใหม่ครบครัน"
ศาสตราจารย์หวังได้ยิน ดวงตาขุ่นมัวก็เปล่งประกาย
ส่วนคนอื่นๆ ต่างก็มองหานชิงเซี่ยด้วยความไม่อยากเชื่อ
ข้าวขาวทุกมื้อ เนื้อหมูทุกมื้อ