"วันสิ้นโลกแล้ว เลิกทำเป็นวางมาดได้แล้ว คุณเป็นพี่ชายเธอ ไม่ใช่ศัตรู จะรักน้องก็รักให้ออกนอกหน้า ไม่เห็นน่าอายเลย"
พลันมีกระดาษแผ่นหนึ่งปลิวลงมาจากด้านบน
"นี่คือคลื่นวิทยุของฐานที่มั่นฉัน ถ้าคิดตกแล้วเมื่อไหร่ ติดต่อฉันได้ตลอด ฉันรับคนจากฐานที่มั่นพวกคุณได้อย่างมาก 30 คน"
ถึงเธอจะอยากทำดีก็คงไม่โง่ถึงขั้นนั้น
โครงสร้างคนในฐานที่มั่นพวกนั้น เธอรับไว้ไม่ไหว
ตัวเลขชุดหนึ่งร่วงลงมา จี้เจ๋อที่อยู่ริมหน้าต่างรับไว้ทันที
พอเขารับกระดาษไว้ได้ รถข้าง ๆ ก็สตาร์ทขึ้นอีกครั้ง รถของหานชิงเซี่ยพุ่งทะยานไปบนทางหลวงอีกหน
จี้เจ๋อมองตามรถพวกเธอจนลับหายไปสุดปลายทางหลวง เขากำกระดาษแผ่นนั้นแน่น จี้หยวี่โหรวที่นั่งข้างทำปากยื่นมองออกนอกรถ
เขาเก็บกระดาษอย่างระมัดระวังแล้วหันไปเห็นน้องสาวยังทำหน้าไม่สบอารมณ์อยู่ จึงศอกไปสะกิดแขนเธอเบา ๆ
"พอได้แล้ว! เขาไปกันหมดแล้ว เธอก็ไปไม่ได้หรอก"
"หึ!"
"พี่จะไม่พูดกับเธอแบบนั้นอีกแล้ว โอเคไหม!"
จี้หยวี่โหรวหันมาถลึงตาใส่ "แค่พูดว่าตัวเองผิดสักคำ มันยากมากเลยใช่ไหม!"
"ฉันเป็นพี่ชายเธอนะ! เธอจะลืมฟ้าลืมดินเลยรึ!"
จี้หยวี่โหรวโกรธจนขอบตาแดงก่ำ
ตั้งแต่เด็กยันโตพี่ชายเธอก็เป็นงี้! ไม่เคยเอ่ยคำขอโทษ!
เธอโกรธจนอยากจะลงจากรถเดี๋ยวนั้น แยกทางกับเขาให้รู้แล้วรู้รอด ก็พลันได้ยินประโยคหนึ่ง