เสียงเครื่องยนต์ดังกึกก้องดังมาจากที่ไกล
หานชิงเซี่ยได้ยินเสียงนี้ หัวใจที่ลอยอยู่ก็สงบลง
ซอมบี้ที่ไต่ขึ้นมาจากด้านล่างไม่รู้จบก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรแล้ว!
อย่างมากก็แค่สิบกว่าวินาที ก็จะรอดแล้ว!
ตอนนั้นเอง เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นข้างหูเธอ “หัวหน้าหน่วยคนสวย หลินซวงนั่นฉันไม่เคยนอนด้วยนะ”
หานชิงเซี่ย “???”
“ยอมไปเปิดห้องกับฉันไหม”
“ไปตายซะ!” หานชิงเซี่ยใช้ศอกกระแทกใส่ท้องเขาอย่างจัง
แต่ที่ทำให้เธอแปลกใจคือ ด้านหลังเธอกลับว่างเปล่า
เชือกที่รัดเอวเธอคลายออก ร่างที่แนบชิดผนังก็ปล่อยเธอเป็นอิสระ
เธอหันไป ฉินเค่อกำลังร่วงลงไปในฝูงซอมบี้ด้านล่าง
หานชิงเซี่ยเห็นดังนั้น “ฉินเค่อ!”
ฉินเค่อตกลงไปท่ามกลางฝูงซอมบี้ที่ไต่ขึ้นมาและฉีกกระชาก แต่ซอมบี้พวกนี้กลับไม่สนใจเขาเลย กลายเป็นเบาะเนื้อให้เขาล้มทับล้มระเนระนาด
เขาพยุงตัวขึ้นจากกองซอมบี้ นวดข้อเท้าตัวเอง เอามือจัดกระดูกจนดังกร๊อบ แล้วโบกมือให้หานชิงเซี่ย “หัวหน้าหน่วยคนสวย ครั้งหน้าถ้าคุณจับผมได้ ผมจะกลับไปกับคุณ!”
หานชิงเซี่ย “!”
“ตูม——”
เวลานั้น รถหุ้มเกราะดุดันคันหนึ่งก็พุ่งออกมาจากหัวมุมตึก แล่นทับซอมบี้ทั้งหมดตลอดทางมาจนถึงตรงหน้าหานชิงเซี่ย
“หัวหน้า!”
สวีเส้าหยางจอดรถตรงตำแหน่งของหานชิงเซี่ยอย่างแม่นยำ ยกบันไดปีนขึ้นมาถึงตัวเธอพอดี
หานชิงเซี่ยได้ที่เหยียบแล้ว เธอปลดสลิงที่พันมือออกอย่างรวดเร็ว ไม่ทันสนใจสิ่งอื่น สิ่งแรกที่ทำคือมองหาฉินเค่อในฝูงซอมบี้