“โครม!”
“เพล้ง——”
ในตอนนั้นเอง กระจกทรงกลมบนประตูไม้บานใหญ่ก็ถูกซอมบี้ตัวหนึ่งพุ่งชนจนแตก
เศษกระจกกระเด็นกระจาย หัวของซอมบี้โผล่พรวดเข้ามาจากช่องหน้าต่าง
หน้าผากมันกระแทกจนเนื้อเละปนเลือด เศษกระจกเล็กๆ นับไม่ถ้วนทิ่มตำอยู่บนใบหน้า มันไม่รู้สึกเจ็บปวดแม้แต่น้อย มีก็เพียงแต่…ความตื่นเต้นอันไร้สิ้นสุด
หานชิงเซี่ยพลิกตัวแบกฉินเค่อไว้บนหลัง บิดตัวหลบ หลีกหนีเศษกระจกที่กระเด็นเข้ามา
ในจังหวะที่เธอเบี่ยงตัวหลบ แรงดันที่ต้านประตูไว้ก็หายไป ประตูบานใหญ่ถูกคลื่นซอมบี้ที่อัดแน่นอยู่ด้านนอกดันเปิดออกทันที
ซอมบี้ร่างผอมบางตัวหนึ่งเบียดตัวเข้ามาในช่องประตูได้เกือบครึ่งร่างแล้ว
หานชิงเซี่ยชักดาบออกมาอย่างไม่ลังเล แสงดาบถังเย็นวาบวาดผ่าน คมดาบตวัดเฉือนซอมบี้ทั้งหมดที่กำลังกรูกันเข้ามาทางช่องประตูนั้น
“ตึง!”
เธอกระแทกเท้าอย่างหนักหน่วงเข้าใส่ตู้ งัดประตูบานใหญ่ให้ปิดลงอีกครั้ง
และในขณะนั้น ซอมบี้ที่โผล่หัวเข้ามาจากช่องหน้าต่าง ก็กำลังรืบคลานเข้ามาทางหน้าต่างอย่างสุดกำลัง
เศษกระจกปลายแหลมที่ยังหลงเหลืออยู่บนกรอบหน้าต่าง กรีดไล่ลงมาจากหัวถึงลำคอ และลงไปถึงหน้าอก เลือดหนองสีแดงดำไหลเยิ้มไปตามกรอบหน้าต่างไม้ มันอ้าปากกว้าง ฟันเหลืองดำสั่นระริกด้วยความตื่นเต้น ส่งเสียงคำราม “อู้ว อู๊ว” งับๆ เข้าใส่คนตรงหน้า ดวงตาซอมบี้ขุ่นมัวสีเทาจับจ้องเขม็งไปที่คนด้านใน
ภาพที่เห็นนี้ถ้าเทียบกับซาดาโกะแล้ว ซาดาโกะยังดูมีศิลปะมากกว่า
มองดูซอมบี้ที่ยอมตายถวายชีวิตพุ่งเข้ามา หานชิงเซี่ยตวัดดาบผ่าเข้าใส่ขวางหนึ่งที