นี่คือกลุ่มนักวิจัยที่ติดอยู่ในอาคารสำนักงาน
พวกเขาถูกขังมาเกือบครึ่งปีแล้ว
โชคดีที่อาคารสูงระดับไฮเอนด์แบบนี้มีตู้จำหน่ายสินค้าอัตโนมัติจำนวนมาก ห้องพักน้ำชาภายในบริษัท และร้านสะดวกซื้อตรงชั้นล่าง พวกเขาจึงมีเสบียงอยู่บ้าง
แต่น่าเสียดายที่เสบียงพวกนี้ไม่พอให้พวกเขากินมาหลายเดือนนี้
หลังจากไวรัสซอมบี้แพร่ระบาด พวกเขาก็ติดอยู่ภายในตึก รวบรวมเสบียงทั้งหมดมาไว้ด้วยกัน ทุกคนรัดเข็มขัดประหยัดการกิน แต่อาหารก็หมดลงตั้งแต่หนึ่งอาทิตย์ก่อนแล้ว
ถ้ายังไม่เจอคนมาช่วยเหลือ อีกไม่กี่วันพวกเขาก็ต้องอดตาย!
"ฟิ้ว!"
เงาดำว่องไวเคลื่อนตัวมาตามสลิงบนที่สูง เมื่อเธอลงถึงพื้น ดวงตาทุกคู่ก็เปล่งประกายตื่นเต้น
ความช่วยเหลือมาถึงแล้ว!
ในที่สุดพวกเขาก็รอการช่วยเหลือมาจนได้!
หานชิงเซี่ยเหมือนแมวที่ปราดเปรียว ร่อนลงมาจากฝั่งตรงข้าม เท้าทั้งสองข้างยันไว้ที่ขอบหน้าต่าง มือหนึ่งจับสายสลิง อีกมือเอื้อมไปจับกรอบหน้าต่าง ทันใดนั้นก็มีมือสี่ห้ายื่นมาหาเธอ คนข้างในรีบยื่นมือออกมาคว้าตัวเธอเข้ามาอย่างตื่นเต้น
หานชิงเซี่ยเหยียบขอบหน้าต่างลงถึงพื้น ก็ได้ยินเสียงกระแทกดังสนั่น
"โครม โครม โครม!"
"โครม โครม โครม!"
"โครม โครม โครม!"
"ข้างนอกมีซอมบี้!" ชายวัยกลางคนที่ร่างกายแข็งแรงที่สุดในกลุ่มพูดกับหานชิงเซี่ย เขาชี้ไปที่ประตูห้องทำงานซึ่งถูกโซฟาและตู้ขวางไว้ มองผ่านกระจกฝ้ามัวจะเห็นเงาดำทีละเงา