สังหารคน!
มันต่างจากการฆ่าหมู!
การฆ่าหมูก็แค่ฆ่าสัตว์เดรัจฉาน เป็นเรื่องสมเหตุสมผลตามครรลองฟ้าดิน แต่การฆ่าคน สำหรับลู่เฉินแล้วเห็นได้ชัดว่าเป็นด่านที่ยากจะก้าวข้าม!
ทว่าลู่เฉินเข้าใจดีว่า ด่านนี้เขาต้องผ่านให้ได้ ไม่ผ่านก็ต้องผ่าน!
เขาไม่มีทางยืนมองโจรปล้นร้านเนื้อหมูสกุลหลี่ไปต่อหน้าต่อตา แถมยังคิดจะฉุดหลี่เสี่ยวเหลียนกลับไปเป็นฮูหยินประจำค่ายบนเขาอีกด้วย!
เห็นหลี่ต้าซานพาลู่เฉินมาด้วย ทั้งสองต่างถือมีดแล่เนื้อคนละเล่ม!
เมื่อมาถึงลานบ้าน ก็เห็นโจรอย่างน้อยสี่ห้าคน กลุ่มหนึ่งกำลังปีนกำแพง ส่วนอีกกลุ่มกำลังงัดประตูร้านเนื้อหมู!
“เฉินน้อย ไปหลบตรงมุมกำแพง พอพวกมันลงมาก็ฟันเลย คนพวกนี้เลวยิ่งกว่าหมูกว่าหมา อย่าได้รู้สึกผิด!”
“ฆ่าหมูอย่างไร ก็ฆ่าพวกมันอย่างนั้น!”
หลี่ต้าซานกำชับอย่างรวดเร็ว ก่อนเอ่ยต่อว่า “ข้าจะไปจัดการพวกที่อยู่ด้านหน้า จำไว้ หากสู้ไม่ไหวจริง ๆ ก็ล่อพวกมันมาทางข้า!”
“ขอรับ ท่านอาจารย์!”
ได้ยินคำตอบแล้ว หลี่ต้าซานก็รีบมุ่งไปยังร้านเนื้อหมูด้านหน้า ส่วนลู่เฉินย่อตัวเดินย่อง ถือมีดมุ่งหน้าไปยังมุมกำแพง
บอกว่าไม่ประหม่า!
นั่นมันโกหก!
แต่หากนับนอกจากความประหม่าแล้ว ลู่เฉินกลับรู้สึกตื่นเต้นมากกว่า!
อุตส่าห์ฝึกวิชาดาบมาหลายวัน ไม่ใช่เพื่อช่วงเวลานี้หรอกหรือ!
ลู่เฉินสูดหายใจเบา ๆ สองครั้ง แล้วข่มอารมณ์ทั้งหมดในใจลง ก่อนตั้งสติให้สงบ หนึ่งลมหายใจ สองลมหายใจ สามลมหายใจ...
ปัง!
ยังไม่ทันครบสามลมหายใจ เงาดำสายหนึ่งก็พุ่งลงมาจากกำแพง อาศัยแสงจันทร์สลัว ๆ มองเห็นได้ว่าคนผู้นั้นใช้ผ้าดำปิดหน้า ในมือถือดาบยาววาววับเล่มหนึ่ง
ฟึ่บ!
ทันทีที่เห็นเงาดำ ลู่เฉินก็ไม่ลังเลแม้แต่น้อย ฟันมีดแล่เนื้อเข้าใส่อีกฝ่ายจากเงามืดทันที
ประกายเย็นวาบวาบขึ้น เงาดำฝั่งตรงข้ามเห็นได้ชัดว่ารู้ตัวแล้ว
“อ๊าก!”
อีกฝ่ายร้องลั่น ยกดาบขึ้นปัดป้อง ขณะที่มีดแล่เนื้อกำลังจะถูกปัดออก!
ข้อมือลู่เฉินกลับสะบัดเล็กน้อย ปลายมีดเปลี่ยนทิศทางในพริบตา หลบคมดาบที่อีกฝ่ายยกขึ้นปัด แล้วแทงตรงเข้ากลางอก!
ฉึก!
ดาบนี้มีนามว่าวิชาดาบเชือดหมู!
ฟันลงไปทีเดียว หมูอ้วนหนักสามถึงสี่ร้อยจินยังต้องตาย แล้วนับประสาอะไรกับคน!
เลือดทะลัก หัวใจหยุดเต้น ใบหน้าใต้ผ้าปิดหน้าของเงาดำเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและไม่อยากเชื่อ เห็นได้ชัดว่าไม่คาดคิดเลยว่าตนเพิ่งกระโดดลงมา ก็จะถูกคนฟันตายเสียแล้ว!
“หึ การฆ่าคนก็แค่นี้เอง ไม่เห็นยากเท่าฆ่าหมูเลย!”
บางทีอาจเพราะฆ่าหมูจนชิน ลู่เฉินจึงไม่ได้รู้สึกว่ายากอะไร!
“พี่แปด!!”
ขณะที่เขากำลังคิดเช่นนี้ ก็ได้ยินเสียงตวาดด้วยความโกรธจากโจรข้างกาย
โจรอีกคนกระโดดเข้ามา เมื่อเห็นภาพสหายถูกฆ่า ดวงตาที่เต็มไปด้วยจิตสังหารก็จับจ้องลู่เฉินทันที เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง ฟันดาบเข้าใส่ใบหน้าของลู่เฉิน!
เคร้ง!
ลู่เฉินยกมีดแล่เนื้อขึ้นรับ ได้ยินเสียงโลหะปะทะดังสนั่น!
ลู่เฉินรู้สึกถึงแรงมหาศาลจากดาบของอีกฝ่าย แรงนั้นกระแทกเขาถอยหลังไปถึงห้าหกก้าว!
เมื่อหยุดลง ก็รู้สึกชาที่ง่ามมือและปวดล้าต้นแขน!
“บ้าจริง!”
“โจรพวกนี้ทำไมแรงเยอะขนาดนี้!”
ใจของลู่เฉินหนักอึ้ง
ตอนนี้เองเขาจึงเข้าใจว่าเหตุใดเมื่อครู่ตนถึงสังหารโจรคนแรกได้อย่างรวดเร็ว เห็นได้ชัดว่าอาศัยการลอบโจมตี และความเร็ว ความแม่นยำ กับความเด็ดขาดของวิชาดาบเชือดหมู!
หากสู้กันซึ่งหน้า พละกำลังของโจรพวกนี้มากพอจะบดขยี้เขาได้!
แต่โชคดีที่แม้พละกำลังของเขาจะด้อยกว่าอีกฝ่าย ทว่าก็ยังมีข้อได้เปรียบอยู่ข้อหนึ่ง นั่นก็คือดาบของเขา—เร็วกว่า!
เคร้ง เคร้ง เคร้ง!
ดั่งคำกล่าวที่ว่า ใช้มีดคมตัดปมยุ่งยาก เมื่อลู่เฉินใช้วิชาดาบพื้นฐานออกมา มีดแล่เนื้อในมือก็วูบไหวราวผีเสื้อเงินใต้รัตติกาล!
คมมีดฟันเข้าใส่อีกฝ่ายต่อเนื่องทีละดาบ แม้อีกฝ่ายจะมีพละกำลังเหนือกว่า แต่ก็เป็นเพียงกายเนื้อ ย่อมไม่กล้าปล่อยให้คมมีดแล่เนื้อฟันถูก จึงทำได้เพียงยกดาบปัดป้องและหลบหลีกไม่หยุด!
“มือดาบฉับไว!!”
ลู่เฉินรู้ดีว่าหยุดไม่ได้ หากหยุดบุกแล้วอีกฝ่ายโต้กลับ เขาคงรับมือไม่ไหว จึงเร่งใช้พรสวรรค์มือดาบฉับไวอย่างเต็มกำลัง!
ฟึ่บ!
ทันทีที่เปิดใช้พรสวรรค์มือดาบฉับไว ความเร็วในการโจมตีของเขาก็เพิ่มขึ้น 30% จากเดิมอย่างฉับพลัน
ชั่วพริบตานั้น มีดแล่เนื้อกรีดผ่านรัตติกาลจนเกิดเงาซ้อนเป็นสาย!
ฉึก ฉึก ฉึก~
เพียงชั่วพริบตา มีดห้าหกครั้งก็ฟันถูกอีกฝ่ายด้วยความเร็วประหนึ่งสายฟ้า!
แผงอกถูกฟันจนเละ เขาคุกเข่าลงกับพื้น พลางกระอักเลือด!
ดวงตาคู่นั้นจ้องลู่เฉินเขม็ง ก่อนเอ่ยอย่างไม่อยากเชื่อว่า
“เดี๋ยวนี้ช่างเชือดหมูเก่งกาจถึงเพียงนี้เชียวหรือ?”
ตุบ!
ท้ายที่สุด ศพก็ล้มลงอย่างไม่ยินยอม!
ฟู่~
ลู่เฉินพ่นลมหายใจขุ่นออกมาอย่างหนักหน่วงทันที เขารู้ดีว่าหากไม่มีพรสวรรค์มือดาบฉับไว การต่อสู้ครั้งนี้เขาคงฆ่าอีกฝ่ายไม่ได้จริง ๆ!
“จริงสิ ท่านอาจารย์!”
ลู่เฉินไม่มีเวลามัวคิดอะไร รีบถือมีดแล่เนื้อวิ่งไปยังร้านเนื้อหมูด้านหน้า
พอเข้าไปในร้าน ก็เห็นเลือดนองเต็มพื้น
มีศพนอนอยู่บนพื้นถึงสามร่าง ส่วนท่านอาจารย์หลี่ต้าซานกลับทรุดอยู่บนเก้าอี้หวาย มือกุมหน้าอก สีหน้าเจ็บปวด!
ลู่เฉินร้อนใจ รีบเข้าไปถามว่า “ท่านอาจารย์เป็นอย่างไรบ้าง บาดเจ็บตรงไหนหรือไม่?”
“ข้าไม่เป็นไร แค่จู่ ๆ ต้องออกแรงใช้ดาบ โรคเก่ากำเริบขึ้นมาเล็กน้อย!”
หลี่ต้าซานส่ายหน้าด้วยใบหน้าซีดขาว จากนั้นย้อนถามว่า “แล้วเจ้าล่ะ ข้าเดิมทีคิดว่าจะพักสักครู่แล้วค่อยไปช่วยเจ้า ไม่คิดเลยว่าเจ้าจะมาถึงทางนี้เร็วถึงเพียงนี้?”
“หรือว่าโจรทางฝั่งเจ้าจะได้ยินเสียงแล้วหนีไป?”
ลู่เฉินโล่งอกก่อน แล้วตอบอย่างตื่นเต้นว่า “ไม่ขอรับ มา 2 คน ถูกข้าฆ่าทิ้งเหมือนฆ่าหมูไปหมดแล้ว!”
“เจ้าฆ่าคน 2 คนได้เร็วถึงเพียงนี้ด้วยตัวคนเดียว? โจรพวกนี้ไม่ใช่คนธรรมดา เห็นดาบในมือพวกมันหรือไม่!”
“นั่นเป็นดาบทหารมาตรฐานของแคว้นเฉียน คนพวกนี้น่าจะเป็นทหารหนีทัพที่พ่ายแพ้จากชายแดนชนเผ่าเป่ยหมาน อย่างน้อยก็เป็นผู้ฝึกยุทธ์ขั้นปราณโลหิต!”
หลี่ต้าซานมีสีหน้าตื่นตะลึงอย่างยิ่ง
ลู่เฉินกระจ่างแจ้งขึ้นมา คราวนี้เองเขาจึงเข้าใจว่าเหตุใดโจรเมื่อครู่ถึงมีพละกำลังมหาศาล ที่แท้ล้วนเป็นผู้ฝึกยุทธ์ตัวจริง!
ยังดีที่เขามีพรสวรรค์มือดาบฉับไว ไม่เช่นนั้นคงรับมือไม่ไหวจริง ๆ!
“จริงสิ หลู่เอ้อร์ล่ะ ไอ้เวรนั่นกล้าสมคบกับโจร ข้าจะฟันมันให้เป็นแปดเสี่ยง!”
ลู่เฉินถาม หลี่ต้าซานกลับส่ายหน้า “เจ้าหมอนั่นคอยดูต้นทางอยู่ข้างนอก พอได้ยินเสียงร้องโหยหวนก็หนีไปทันที!”
“บัดซบ วันนี้ปล่อยมันได้ประโยชน์ไปก่อน วันหน้าถ้าอย่าให้ข้าเจอมันอีกก็แล้วกัน!”
ลู่เฉินจดบัญชีแค้นของหลู่เอ้อร์ไว้แล้ว หากมีโอกาสเมื่อไร เขาจะต้องชำระแค้นแน่!
“ท่านพ่อ! พี่เฉิน!”
“เกิดอะไรขึ้น เหตุใดบ้านเราถึงมีศพมากมายเพียงนี้!”
ระหว่างที่หลี่ต้าซานกับลู่เฉินกำลังคุยกัน หลี่เสี่ยวเหลียนก็วิ่งเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก เห็นได้ชัดว่านางถูกเสียงต่อสู้และเสียงร้องโหยหวนปลุกให้ตื่น!
“น้องเสี่ยวเหลียนอย่าตกใจ พวกนี้เป็นโจร ถูกข้ากับท่านอาจารย์ฆ่าหมดแล้ว!”
ลู่เฉินรีบเข้าไปปลอบใจ อารมณ์ของหลี่เสี่ยวเหลียนจึงค่อย ๆ สงบลงเล็กน้อย ก่อนอดเอ่ยชมไม่ได้ว่า “พี่เฉินเก่งกาจจริง ๆ!”
เวลานี้หลี่ต้าซานกำชับว่า “เสี่ยวเหลียน เป็นสตรีอย่าได้เข้ามายุ่งกับเรื่องชวนปวดหัวพวกนี้ กลับไปนอนเสีย!”
“เฉินน้อย เจ้าอยู่ดูทางนี้ที่บ้าน ข้าจะไปเรียกคนมาแจ้งทางการ ได้ยินว่าที่ว่าการอำเภอให้สินบนนำหัวโจรมาส่งถึง 10 ตำลึงเงินเชียว มีค่ากว่าหมูตัวหนึ่งเสียอีก!”
“ขอรับ ท่านอาจารย์!”
ลู่เฉินอยู่บ้านคอยดูแลหลี่เสี่ยวเหลียน ส่วนหลี่ต้าซานก็ไปเรียกคนมาแจ้งทางการ!
ฟ้าเพิ่งเริ่มสาง ผู้คนก็พากันมามุงอยู่หน้าร้านเนื้อหมูสกุลหลี่จนแน่น เห็นได้ชัดว่าเรื่องที่ร้านถูกโจรบุกปล้นเมื่อคืนแพร่สะพัดไปแล้ว!
เรื่องนี้
ลู่เฉินกับหลี่ต้าซานไม่ได้ใส่ใจ รอจนกระทั่งฟ้าสว่างเต็มที่!
จากนั้นจึงเห็นกลุ่มมือปราบกองปราบชั้นเร็วบุกมาถึงอย่างเอิกเกริก!!