“เฮ้ ในที่สุดก็มีวิชาดาบใหม่ให้ฝึกเสียที คราวนี้มีอะไรให้ลุยต่อแล้ว!”
เมื่อเห็นวิชาดาบเชือดหมูปรากฏขึ้นบนหน้าต่างความชำนาญ!
ลู่เฉินก็รู้สึกตื่นเต้นเป็นอย่างยิ่ง เพราะเขาเพิ่งลงมือเชือดเป็นครั้งแรก วิชาดาบยังอยู่แค่ขั้นเริ่มต้น จึงเห็นได้ชัดว่ายังไม่อาจปลิดชีพหมูอ้วนได้
มันเริ่มร้องโหยหวน ขณะเลือดสาดกระเซ็นออกจากบาดแผล!
“อย่ามือสั่น อย่าใจลน แล้วก็...”
หลี่ต้าซานดูเหมือนจะคาดการณ์ไว้ก่อนแล้ว จึงกำลังจะชี้แนะ!
แต่กลับเห็นลู่เฉินชักมีดออกมาอย่างไม่ลังเล แล้วแทงซ้ำด้วยความเร็วสูงยิ่ง
【ติ๊ง ความชำนาญวิชาดาบเชือดหมู +10!】
ฉึก!
พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ดังข้างหู หมูอ้วนที่กำลังร้องโหยหวนก็หยุดเสียงกะทันหัน หัวหมูห้อยลงอย่างหนักหน่วง เห็นได้ชัดว่ามันสิ้นใจแล้ว!
“จุ๊ ๆ เชือดหมูครั้งแรกก็ใช้แค่สองมีดเอง สมัยข้านั้นต้องแทงตั้งสี่มีดกว่าจะปลิดชีพมันได้!”
“เจ้าหนูนี่เกิดมาเพื่อเป็นคนเชือดหมูจริง ๆ!”
หลี่ต้าซานพึมพำสองสามคำ จากนั้นก็ทำหน้าขรึมขึ้นอีกครั้งแล้วกล่าวว่า “ไม่เลว เมื่อเทียบกับข้าในสมัยนั้นก็ด้อยกว่าอยู่หน่อยเดียว!”
“เอาละ ไปพักข้าง ๆ สักครู่เถิด ตัวต่อไปข้าจะเชือดเอง!”
หลี่ต้าซานรู้ดีว่าการเชือดหมูครั้งแรกย่อมส่งผลกระทบต่อจิตใจอยู่บ้าง
สมัยนั้นเขาเองยังต้องพักไปครึ่งค่อนวัน ใครจะคิดว่าลู่เฉินกลับทำราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น แถมในส่วนลึกของดวงตายังฉายแววตื่นเต้นผิดปกติ “ท่านอาจารย์ ข้าอยากเชือดอีกตัว จะได้คุ้นมือยิ่งขึ้น!”
“หา? อ้อ ๆ เช่นนั้นเจ้าก็ทำต่อเถิด” หลี่ต้าซานมีสีหน้าประหลาดพิกล
“เจ้าหมูเฒ่า จงรับความตาย!”
ฉึก!
เมื่อลู่เฉินเดินมาถึงหน้าหมูอ้วนตัวที่สองซึ่งถูกมัดไว้ เขาก็ไม่ลังเลแม้แต่น้อย แทงมีดเข้าไปตรงลำคอจนทะลุถึงหัวใจในคราวเดียว!
หมูอ้วนตัวที่สองยังไม่ทันได้ร้อง ก็สิ้นใจตายทันที!
“เจ้าหนู ครั้งนี้ถึงกับใช้มีดเดียวก็ปลิดชีพมันได้แล้ว!”
“ฝีมือระดับนี้ในวงการเชือดหมู นับเป็นยอดอัจฉริยะได้เลยกระมัง!”
หลี่ต้าซานพึมพำ มองลู่เฉินด้วยแววชื่นชมและยกย่อง!
เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นข้างหูลู่เฉินแล้ว【ติ๊ง! ความชำนาญวิชาดาบเชือดหมู +20!】
เห็นได้ชัดว่าการปลิดชีพในมีดเดียวเพิ่มความชำนาญได้มากพอ ๆ กับการแทงสองมีด!
ตอนนี้ความชำนาญรวมของวิชาดาบเชือดหมูเพิ่มถึง 40 แต้มแล้ว!
“ท่านอาจารย์ ยังมีอีกไหม? เอามาให้ข้าเชือดอีกสักหลายตัวเถิด!”
ท้ายที่สุด ลู่เฉินก็ถามอย่างตื่นเต้น
เขารู้ดีว่าหากเชือดอีกสักหลายตัว วิชาดาบเชือดหมูของเขาต้องบรรลุขั้นเล็กสำเร็จแน่!
“เจ้าหนู ติดใจเชือดหมูเข้าแล้วหรือ? ร้านเนื้อของเราขายหมูได้มากที่สุดวันละสองตัว เชือดอีกแล้วจะเอาไปขายให้ใคร!”
“ไป ๆ หลังจากนี้ยังมีโอกาสอีกมาก ตอนนี้ไปแล่เนื้อเลาะกระดูก เตรียมเปิดร้านได้แล้ว!”
หลี่ต้าซานแอบด่าเจ้าตัวประหลาดอยู่ในใจ ก่อนจะหันหลังเดินจากไปด้วยความพอใจ!
“ก็ได้!”
ลู่เฉินจำต้องยอมแพ้อย่างจนใจ แล้วไปจัดการหมูสองตัวที่เพิ่งเชือด
ยังดีที่งานแล่เนื้อเลาะกระดูกพวกนี้ไม่ได้ทำไปเปล่า ๆ เขายังฝึกความชำนาญวิชาดาบพื้นฐานต่อได้
หลังจากนั้น ลู่เฉินก็รอจนถึงเวลาเชือดหมูตอนรุ่งสางติดต่อกันสองวัน ทุกครั้งเขาก็ลงมีดอย่างฉับไว สะอาดหมดจด
【ติ๊ง! ความชำนาญวิชาดาบเชือดหมู +40!】
【ติ๊ง! ความชำนาญวิชาดาบเชือดหมู +40!】
【ติ๊ง! วิชาดาบเชือดหมู: ขั้นเล็ก (120/2000)】
เห็นได้ชัดว่าผ่านไปสองวัน วิชาดาบเชือดหมูของเขาก็บรรลุขั้นเล็กแล้ว
ขณะเดียวกันนั้นเอง
ลู่เฉินสังเกตว่าวิชาดาบเชือดหมูลึกล้ำกว่าวิชาดาบพื้นฐานอย่างเห็นได้ชัด ความชำนาญที่ต้องใช้เพื่อบรรลุขั้นใหญ่สูงถึงสองเท่าของวิชาดาบพื้นฐานเลยทีเดียว!
ทว่าสิ่งนี้ไม่ได้ทำให้ความกระตือรือร้นของลู่เฉินลดลง กลับยิ่งทำให้เขาตื่นเต้นและตั้งตารอมากกว่าเดิม
จากนั้นช่วงเวลาต่อมา ลู่เฉินเชือดหมูตอนรุ่งสางและขายเนื้อในตอนกลางวัน เรี่ยวแรงของเขาในแต่ละวันราวกับไม่มีวันหมด!
บางครั้งหลี่เสี่ยวเหลียนเห็นเข้า ก็ถึงกับแก้มแดงระเรื่อและรู้สึกมึนงง
พริบตาเดียว เวลาผ่านไปอีกครึ่งเดือน
ฟึ่บ!
【ผู้สืบทอด】ลู่เฉิน
【ขอบเขต】ไม่มี
【วิชายุทธ์】
วิชาดาบพื้นฐาน: ขั้นเล็ก (970/1000)
วิชาดาบเชือดหมู: ขั้นเล็ก (600/2000)
ตลอดครึ่งเดือนที่ผ่านมา ลู่เฉินเชือดหมูวันละสองตัวอย่างไม่เคยขาด วิชาดาบเชือดหมูของเขาจึงก้าวหน้าไปมาก!
ส่วนวิชาดาบพื้นฐานก็เหลืออีกเพียงนิดเดียวจะบรรลุขั้นใหญ่!
ทั้งที่วิชาดาบทั้งสองแขนงกำลังพัฒนาอย่างมั่นคง ลู่เฉินยังไม่ทันได้ดีใจ กิจการของร้านเนื้อสกุลหลี่กลับตกต่ำลงอย่างกะทันหัน
“สองสามวันนี้เกิดอะไรขึ้น? ทำไมไม่มีใครมาซื้อเนื้อเลย?”
ลู่เฉินสงสัย
หลี่เสี่ยวเหลียนที่อยู่ข้าง ๆ เอ่ยเสียงขรึมว่า “พี่เฉิน ท่านยังไม่รู้หรือ? ช่วงนี้อำเภอฉางชิงมีโจรป่าก่อความวุ่นวาย!”
“ได้ยินว่ามีกลุ่มคนร้ายที่หนีมาจากทางเหนือ ตั้งค่ายโจรชื่อค่ายพยัคฆ์ทมิฬอยู่ในเทือกเขาฉางชิง!”
“หลายวันมานี้พวกมันปล้นทั้งพรานล่าสัตว์และขบวนคุ้มกันสินค้า ผู้คนต่างหวาดผวากันไปหมด ใครจะยังมีแก่ใจซื้อเนื้อกินอีกเล่า!”
“โจรป่า?”
ลู่เฉินขมวดคิ้ว จากนั้นก็ถามอย่างไม่เข้าใจว่า “แล้วที่ว่าการอำเภอฉางชิงไม่ปราบโจรหรือ? นายอำเภอฉางชิงมัวทำอะไรอยู่?”
“ปราบโจรหรือ?”
หลี่เสี่ยวเหลียนยังไม่ทันได้ตอบ หลี่ต้าซานก็เดินเข้ามาที่หน้าร้านเนื้อ สีหน้าเคร่งขรึมแล้วกล่าวว่า “โจวกว่างหยวน นายอำเภอฉางชิงได้ฉายาว่าโจวปอกหนังมานานแล้ว ทั้งยังฉ้อราษฎร์บังหลวง เขาจะยอมปราบโจรง่าย ๆ ได้อย่างไร?”
“ข้าได้ข่าวมาว่าที่ว่าการอำเภอเตรียมอ้างว่าคลังอำเภอว่างเปล่าจนไม่อาจปราบโจรได้ แล้วจะเก็บภาษีปราบโจรในอัตราสูงจากคนทั้งอำเภอ!”
“อะไรนะ? โจรป่าปล้นชิงก็ว่าแย่แล้ว ขุนนางยังจะขูดรีดผู้คนอย่างนี้อีก นี่มันยุคสมัยบ้าบออะไรกัน!”
“บัดซบ! สักวันข้าจะใช้มีดแล่เนื้อสับพวกสารเลวนั่นให้หมด!”
ลู่เฉินกล่าวด้วยความเดือดดาล
ท้ายที่สุด เมื่อทั้งทางการทั้งโจรป่าก่อเรื่องเช่นนี้ เนื้อหมูก็ขายยากขึ้น พอขายเนื้อหมูยาก แล้วเขาจะฝึกวิชาดาบต่อได้อย่างไร!
ใครก็ตามที่ขัดขวางไม่ให้เขาฝึกวิชาดาบ ก็คือศัตรูของเขา!
ถึงจะพูดอย่างนั้น แต่ลู่เฉินก็ไม่มีทางไปสับโจรป่าหรือฆ่าขุนนางทุจริตจริง ๆ!
ตอนนี้เขายังไม่มีความสามารถถึงขั้นนั้น ทำได้เพียงเฝ้าร้านเนื้อสกุลหลี่และตั้งใจฝึกวิชาดาบของตนต่อไป!
ในที่สุด หลายวันก็ผ่านไปอีกครั้ง
ค่ำคืนนี้ แสงจันทร์กระจ่าง ดาวพร่างพราย แม้วิชาดาบเชือดหมูจะไม่ค่อยก้าวหน้า
แต่เมื่อลู่เฉินแล่เนื้อหมูไม่กี่ชิ้นสุดท้ายที่เหลืออยู่ในร้านเสร็จ เสียงแจ้งเตือนก็ดังขึ้นข้างหูทันที【ติ๊ง! วิชาดาบพื้นฐานบรรลุขั้นใหญ่ ปลุกพรสวรรค์—มือดาบฉับไว!】
【มือดาบฉับไว: เมื่อเปิดใช้พรสวรรค์ ความเร็วในการโจมตีเพิ่มขึ้น 30%!】
“อืม!”
“ไม่คิดเลยว่าเมื่อวิชายุทธ์บรรลุขั้นใหญ่ จะปลุกพรสวรรค์ที่สอดคล้องกันได้ด้วย!”
ดวงตาลู่เฉินเป็นประกาย นี่เป็นข่าวดีที่สุดที่เขาได้รับในช่วงนี้
ต้องรู้ก่อนว่า
เดิมทีมีดของเขาก็รวดเร็วอยู่แล้ว หากเปิดใช้พรสวรรค์มือดาบฉับไวอีก
เขาเชื่อว่าแม้แต่หลี่ต้าซาน คนเชือดหมูเฒ่าผู้นี้ ก็ยังช้ากว่าเขาอยู่หนึ่งช่วงตัว
ในหลายครั้ง การลงมือได้เร็วกว่าเพียงก้าวเดียวก็หมายถึงชัยชนะ!
“ไม่รู้ว่าวิชาดาบเชือดหมูจะปลุกพรสวรรค์อะไรได้ในภายหลัง?”
ลู่เฉินตั้งตารอจนกลางดึกก็ยังนอนไม่หลับ พอรู้ว่าวันนี้เป็นวันเชือดหมู จึงตัดสินใจลุกขึ้นมาเชือดหมูล่วงหน้า ถือเป็นการฉลองไปด้วย
แต่แล้ว
ทันทีที่เขาลุกจากเตียง ก็ได้ยินเสียงลับ ๆ ล่อ ๆ ดังมาจากนอกกำแพง
“หลู่เอ้อร์ เจ้ารับรองได้หรือว่าร้านเนื้อสกุลหลี่แห่งนี้มีทรัพย์สินอยู่ไม่น้อย?”
“นายท่านทั้งหลาย ข้าอยู่เมืองชิงซานมาหลายสิบปีแล้ว จะหลอกพวกท่านได้อย่างไร ร้านเนื้อแห่งนี้กิจการดี มีของมีเงินแน่นอน ที่สำคัญยังมีลูกสาวอยู่คนหนึ่ง งดงามชดช้อยยิ่งนัก พาขึ้นไปบนค่ายเป็นฮูหยินกดค่ายได้พอดี...”
“ฮ่า ๆ ดี ดีมาก! รอให้พวกเราปล้นสำเร็จแล้ว ย่อมมีส่วนแบ่งให้เจ้าไม่น้อย!”
แย่แล้ว!
โจรป่า!
ลู่เฉินสะดุ้งเฮือก ความเย็นเยียบสายหนึ่งพลันแผ่คลุมอยู่ในใจ!
หลายวันมานี้โจรค่ายพยัคฆ์ทมิฬก่อความวุ่นวายในอำเภอฉางชิงจนผู้คนพูดถึงกันไม่ขาดปาก
เขาไม่เคยคิดเลยว่าอีกฝ่ายจะหมายตาพวกเขาเข้าให้แล้ว!
“ท่านอาจารย์ แย่แล้ว!”
ลู่เฉินไม่รอช้า รีบไปเรียกหลี่ต้าซานในห้อง!
ทันทีที่ได้ยิน หลี่ต้าซานก็ผุดลุกขึ้นนั่งบนเตียง ร่างกายแผ่กลิ่นอายสังหารที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน
“ไอ้พวกสารเลวนั่น กล้ามาหาเรื่องพวกเราถึงที่!”
“ลู่เฉิน หยิบมีดแล่เนื้อของเจ้ามา คืนนี้อาจารย์จะสอนวิชาสุดท้ายให้เจ้า—สังหารคน!”