“ข้าจะเอาเนื้อแดง 5 ชั่ง สับให้ละเอียดทำเป็นเนื้อสับ ห้ามมีมันปนแม้แต่น้อย”
“เอาเนื้อติดมันอีก 5 ชั่ง สับให้ละเอียดทำเป็นเนื้อสับ ห้ามมีเนื้อแดงปนแม้แต่น้อย”
“สุดท้ายเอากระดูกอ่อน 5 ชั่ง สับให้ละเอียดทำเป็นเนื้อสับ ห้ามมีเนื้อติดมาสักนิด!”
แคว้นเฉียน เมืองชิงซาน หน้าร้านเนื้อสกุลหลี่
บุรุษร่างกำยำ หน้าตาดุร้าย กำลังตะโกนโวยวาย “หากทำไม่ได้ ข้าจะรื้อร้านเนื้อของเจ้าให้ราบ!”
ผู้คนที่มาซื้อเนื้อโดยรอบต่างขมวดคิ้ว พากันหลีกทาง
คนตาดีย่อมดูออกว่าบุรุษผู้นี้จงใจหาเรื่อง!
“ได้ขอรับ ท่านลูกค้าโปรดรอสักครู่!”
แต่ชายหนุ่มชุดดำในร้านเนื้อกลับตอบรับอย่างฉะฉาน
ในดวงตาคู่นั้นไม่เพียงไร้ความหงุดหงิด ยังเปี่ยมด้วยความกระตือรือร้น!
เคร้ง!
จากนั้นเขาก็สะบัดมือ คว้าดาบเชือดหมูบนเขียงขึ้นมา แสงเย็นวาบหนึ่งพลันส่องประกาย ก่อนเริ่มหั่นเนื้อหมู
ฟันดาบ หั่นเนื้อ เลาะกระดูก...ดาบเชือดหมูในมือพลิกขึ้นลง ท่วงท่าต่อเนื่องคล่องแคล่วราวสายน้ำไหล
ทั้งที่เป็นเพียงการหั่นเนื้อหมูอย่างง่าย ๆ กลับทำให้ผู้คนโดยรอบรู้สึกเพลิดเพลินตา
เพียงชั่วครู่ ชายหนุ่มชุดดำก็ห่อเนื้อสับทั้งสามชนิด ชนิดละ 5 ชั่ง ด้วยใบบัวสด แล้วยื่นให้บุรุษร่างกำยำ!
“ท่านลูกค้า นี่คือเนื้อแดงสับ 5 ชั่งที่ไม่มีมัน เนื้อติดมันสับ 5 ชั่งที่ไม่มีเนื้อแดง และกระดูกอ่อนสับ 5 ชั่งที่ไม่มีเนื้อปนขอรับ!”
“ทั้งหมด 368 อีแปะ คิดท่านแค่ 360 อีแปะก็แล้วกัน!”
เมื่อมองห่อเนื้อสับทั้งสามที่ยื่นมา บุรุษร่างกำยำก็มีสีหน้าเหม่อลอย
เห็นได้ชัดว่าเขาไม่คิดเลยว่าฝีมือดาบของชายหนุ่มตรงหน้าจะรวดเร็วและเฉียบคมถึงเพียงนี้
ถ้อยคำเตรียมไว้เป็นพันเป็นหมื่นพลันติดอยู่ในลำคอจนพูดไม่ออก
สุดท้ายจึงได้แต่เอ่ยอย่างกระอักกระอ่วนว่า “เอ่อ วันนี้ข้าไม่ได้พกเงินมา ขอค้าง...”
ปัง!
ยังพูดไม่ทันจบ ชายหนุ่มชุดดำก็ตวัดดาบเชือดหมูฟันลงบนเขียงอย่างแรง
แสงเย็นวาบส่องเข้าตาบุรุษร่างกำยำอย่างดุดัน เขาจึงรีบเปลี่ยนคำพูดทันที
“อา ข้านึกออกแล้ว ข้ามีหยกชิ้นหนึ่ง ใช้แทนค่าเนื้อได้!”
พูดจบก็โยนหยกไว้ แล้วหมุนตัวคิดจะเผ่นหนี ทว่าชายหนุ่มชุดดำกลับตวาดเสียงเข้ม “หยุด!”
บุรุษร่างกำยำหันกลับมาอย่างแข็งทื่ออีกครั้ง ก็เห็นชายหนุ่มชุดดำยิ้มแย้มเต็มใบหน้า “ท่านลูกค้า อย่าลืมเนื้อสับ 15 ชั่งของท่านสิขอรับ!”
“อ้อ ๆ ขอบใจ!”
บุรุษร่างกำยำรีบรับเนื้อสับ 15 ชั่งไป ก่อนเผ่นหนีไปอย่างหงอย ๆ!
ทันทีที่บุรุษร่างกำยำจากไป ผู้คนโดยรอบก็พากันปรบมือร้องชม!
“ลู่เฉิน ทำได้ดีมาก!”
“ไม่นึกเลยว่าแม้แต่เจ้ากร่างอย่างหลู่เอ้อร์ยังกลัวดาบของเจ้า!”
“ดูจากฝีมือดาบของเจ้าแล้ว คงได้รับถ่ายทอดวิชาจากเฒ่าหลี่มาเต็ม ๆ!”
ชายหนุ่มชุดดำที่ถูกเรียกว่าลู่เฉินเพียงยิ้มอย่างถ่อมตน “ฮ่า ๆ ทุกท่านชมเกินไปแล้ว แค่ฝึกฝนจนชำนาญเท่านั้นเอง!”
กล่าวจบ
เขาก็ยัดหยกลงในกล่องเก็บเงิน พลางเรียกแผงหน้าต่างเสมือนจริงขึ้นมา
【ผู้ครอบครอง】ลู่เฉิน
【ขอบเขต】ไม่มี
【วิชายุทธ์】วิชาดาบพื้นฐาน: ขั้นชำนาญเล็กน้อย (480/1000)
“โห แค่สับเนื้อ 15 ชั่ง วิชาดาบพื้นฐานก็เพิ่มความชำนาญตั้ง 30 แต้ม!”
“หลู่เอ้อร์นี่คนดีจริง ๆ!”
ลู่เฉินยิ้มอย่างพึงพอใจ
ครึ่งเดือนก่อน เขาข้ามมิติมายังต่างโลกที่ผู้ฝึกยุทธ์เป็นใหญ่แห่งนี้!
ขณะนั้นเขากำลังสิ้นหวัง ไม่นานก็แทบจะอดตาย โชคดีที่ช่างเชือดหมูหลี่ต้าซานรับเขาไว้ ให้เป็นเด็กฝึกงานในร้านเนื้อหมูสกุลหลี่!
ผลก็คือ ในช่วงเวลานั้นเอง เขาปลุกแผงความชำนาญที่สวรรค์ตอบแทนผู้ขยันขึ้นมาได้
ไม่ว่าจะเป็นทักษะใด ขอเพียงฝึกฝนจนความชำนาญถึงเกณฑ์ก็สามารถยกระดับได้
นี่แหละ!
เพียงครึ่งเดือน วิชาดาบพื้นฐานของเขาก็ใกล้จะฝึกจนถึงขั้นชำนาญใหญ่แล้ว!
“น่าเสียดายจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ได้วิชายุทธ์มาสักวิชา!”
ลู่เฉินลอบถอนหายใจ
แม้โลกนี้จะมีผู้ฝึกยุทธ์ แต่สำหรับคนธรรมดาอย่างเขา พวกเขาก็อยู่ไกลเกินเอื้อมเหลือเกิน!
เขาสอบถามไปทั่วเมืองชิงซานหลายครั้ง แต่ก็ยังไม่ได้ข่าวคราวเกี่ยวกับวิชายุทธ์เลย
“เอาไว้ฝึกวิชาดาบพื้นฐานจนถึงขั้นชำนาญใหญ่ก่อนแล้วค่อยว่ากัน!”
ท้ายที่สุดลู่เฉินก็เลิกคิดฟุ้งซ่าน แล้วเริ่มต้อนรับลูกค้าในร้าน
“ท่านป้าซุน ต้องการเนื้อแดงกี่ชั่งขอรับ?”
“ท่านอู๋ วันนี้ยังเอาเนื้อติดมัน 3 ชั่งเหมือนเดิมใช่หรือไม่?”
“เถ้าแก่ฉีวางใจได้ ข้ากันขาหมูไว้ให้ท่านแล้ว ประเดี๋ยวข้าจะสับให้ขอรับ!”
เห็นได้ว่าระหว่างสนทนาเรื่องสัพเพเหระ ลู่เฉินก็โบกดาบเชือดหมูหั่นเนื้อ เลาะกระดูก และสับเนื้อ ทำงานวุ่นอยู่ตลอดทั้งเช้า!
เมื่อเห็นว่าลูกค้าทยอยกลับกันหมดแล้ว ลู่เฉินจึงยกมือปาดเหงื่อร้อนบนหน้าผาก!
เมื่อมองแผงความชำนาญอีกครั้ง ก็เห็นว่ามีความก้าวหน้าเพิ่มขึ้นไม่น้อย
【วิชาดาบพื้นฐาน: ขั้นชำนาญเล็กน้อย (510/1000)】
“พี่เฉินเหนื่อยแย่เลยสินะ มา ดื่มชาสักหน่อยให้หายกระหายเถิด!”
เวลานี้เอง เสียงอ่อนหวานนุ่มนวลดังขึ้น เมื่อลู่เฉินหันไปมอง ก็เห็นเด็กสาววัยแรกแย้มผู้หนึ่งเดินออกมาจากหลังร้านเนื้อ
นางมัดผมเป็นหางม้าสองข้าง แม้หน้าตาไม่ถึงกับงดงามโดดเด่น แต่ก็สะอาดสะอ้านน่ามอง สวมอาภรณ์สีเขียวมรกต ทั้งร่างเปี่ยมด้วยชีวิตชีวา
ลู่เฉินยิ้มแล้วยื่นมือไปรับถ้วยชาจากเด็กสาวชุดเขียว!
เพียงแต่ตอนรับถ้วย มือของเขาขยับกว้างไปหน่อย จึงเผลอสัมผัสมือเนียนนุ่มของนาง ปลายหูของเด็กสาวพลันขึ้นสีแดงระเรื่อสองแต้ม!
ลู่เฉินไม่ทันสังเกต เพียงเงยหน้าดื่มชาจนหมดในอึกเดียว!
จากนั้นก็ยื่นถ้วยคืนให้ พลางยิ้มกล่าวว่า “ขอบใจนะ เสี่ยวเหลียน!”
“อาจารย์อยู่ที่ไหนหรือ?”
ที่แท้เด็กสาวชุดเขียวก็คือหลี่เสี่ยวเหลียน บุตรสาวของช่างเชือดหมูหลี่ต้าซาน
“แค่ก!”
หลี่เสี่ยวเหลียนยังไม่ทันตอบ ก็มีเสียงไอดังขึ้น!
ต่อมา ม่านด้านหลังร้านเนื้อก็ถูกแหวกออกอีกครั้ง มีคนผู้หนึ่งเดินออกมา เป็นชายวัยห้าสิบกว่า ขมับทั้งสองข้างเริ่มขาว เดินเหินคล้ายมีอาการเจ็บป่วยเก่ากำเริบ คนผู้นี้ก็คือช่างเชือดหมูหลี่ต้าซาน ผู้รับลู่เฉินไว้เป็นเด็กฝึกงาน!
ตามปกติหลี่ต้าซานเป็นคนเคร่งขรึม ไม่ยิ้มไม่แย้ม เวลาพูดก็มักทำหน้าบึ้ง
แต่วันนี้เมื่อเดินมาถึงตรงหน้าลู่เฉิน เขากลับพยักหน้ายิ้มให้
“วันนี้เจ้าทำได้ดี ฝีมือดาบยิ่งฝึกก็ยิ่งชำนาญ!”
“ไม่นึกเลยว่าแม้แต่เจ้าคนพาลหลู่เอ้อร์ก็ยังถูกเจ้าขู่จนหนีไปได้!”
ได้รับคำชม ลู่เฉินย่อมยินดี “ขอบคุณอาจารย์ที่ชมขอรับ!”
แต่ชั่วพริบตาต่อมา
สีหน้าของหลี่ต้าซานก็กลับมาเคร่งขรึมอีกครั้ง “แต่อย่าเพิ่งได้ใจไป!”
“เจ้ามีสิ่งที่ต้องเรียนรู้อีกมาก พรุ่งนี้ตื่นแต่ฟ้ายังไม่สาง!”
“เชือดหมู!”
กล่าวจบ
หลี่ต้าซานสะบัดแขนเสื้อ ก่อนเดินกลับเข้าไปด้านหลังร้านเนื้อ
“พี่เฉิน ในที่สุดท่านพ่อก็จะสอนพี่เชือดหมูแล้ว ต่อไปพี่ก็ไม่ใช่เด็กฝึกงานในร้านเนื้ออีก แต่จะได้เป็นคนงานประจำของบ้านเรา!”
ทันทีที่หลี่ต้าซานจากไป หลี่เสี่ยวเหลียนก็เป็นคนแรกที่แสดงความยินดี ใบหน้าเต็มไปด้วยความสุข
ลู่เฉินเองก็ดีใจเช่นกัน ต้องรู้ว่าการเชือดหมูเป็นทักษะที่หาเรียนได้ยาก!
ตอนนี้เขายังหาวิชายุทธ์ไม่ได้ หากได้เรียนวิชาดาบเชือดหมู แล้วฝึกจนถึงขีดสุด กำลังของเขาย่อมเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล
ไม่นาน ด้วยใจที่เปี่ยมด้วยความคาดหวัง เวลาก็ล่วงเข้าสู่รุ่งสางของวันถัดมา
“การเชือดหมู!”
“การหั่นเนื้อเลาะกระดูกของเจ้าแตกต่างออกไป สิ่งที่ฝึกฝนมีเพียงวิชาดาบพื้นฐาน แต่การเชือดหมูนั้นไม่เหมือนกัน!”
“การเชือดหมูต้องรวดเร็ว แม่นยำ และเด็ดขาด ฟันเพียงดาบเดียวให้สิ้นลม หากฆ่าไม่ตาย เลือดก็ไหลออกไม่หมด หมูก็เสียไปครึ่งหนึ่ง...”
ภายใต้คำสั่งสอนอย่างตั้งอกตั้งใจของหลี่ต้าซาน ไม่นานลู่เฉินก็ถือดาบเชือดหมู ก้าวไปหยุดตรงหน้าหมูอ้วนที่ถูกมัดไว้ตัวหนึ่ง!
“ฮู่...”
ลู่เฉินสูดหายใจเบา ๆ แล้วทำตามคำสอนของหลี่ต้าซาน
เขาแทงดาบลงไป เสียงแจ้งเตือนใหม่ที่ไม่ได้ยินมานานก็ดังขึ้นข้างหูทันที!
【ติ๊ง! ยินดีกับผู้ครอบครองที่ฝึกฝนวิชาดาบเชือดหมูสำเร็จ!】
【ความชำนาญปัจจุบัน: ขั้นเริ่มต้น (10/100)】