"แม่!"
บนบันได เมิ่งผิงทนไม่ไหวเอ่ยปากขึ้นมาในที่สุด
เดิมทีนางไม่อยากเข้าไปยุ่ง ภาพตรงหน้าวันนี้น่ากลัวเกินไป แม่ของนางเหมือนเปลี่ยนเป็นคนละคน นางอยากจะหลบไปให้ไกล ๆ
แต่เมื่อเห็นเอ๋อร์หาวถูกตี นางก็นั่งไม่ติดแล้ว
"แกก็ไอ้พวกเลือดเย็นเห็นแก่ตัวเหมือนกัน"
เมิ่งผิงทำหน้าอย่างกับเห็นผี แม่เป็นอะไรไป?
"ไง แม่ด่าแก แกไม่ยอมหรือไง?"
"แม่ แม่เป็นบ้าไปแล้วเหรอ?" เมิ่งผิงเดินลงมาจากบันได น้ำเสียงเต็มไปด้วยความรำคาญ "เพื่ออีผิงนั่น แม่ตีเอ๋อร์เจี๋ย ตีพี่ชาย? แม่รู้ตัวไหมว่าแม่กำลังทำอะไร?"
หวังเสวี่ยฉินหมุนตัวกลับมา กวาดสายตาเย็นเยือกไปทางนั้น
เมิ่งผิงถูกสายตานั้นมองจนขนหัวลุก แต่คำพูดก็หลุดออกไปแล้ว ได้แต่ทำใจแข็งพูดต่อ:
"อีผิงสมควรโดนแล้ว! ถ้านางว่าง่าย พ่อจะตีนางไหม? ทุกครั้งที่นางมาก็ต้องก่อเรื่องใหญ่ บ้านทั้งบ้านปั่นป่วน—"
"เพี้ยะ!"
หวังเสวี่ยฉินก้าวเข้าไปสองก้าว ตบอีกฉาด
เมิ่งผิงกุมแก้ม น้ำตาร่วงพรวด: "แม่! แม่ตีหนู?"
"ตีแล้วเป็นไง?" เสียงหวังเสวี่ยฉินเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง "บอกแกไว้นะลู่เมิ่งผิง ถ้าแกกล้าพูดว่าอีผิงอีกสักคำ ข้าจะฉีกปากแก!"
"ที่หนูพูดไม่จริงหรือ?" เมิ่งผิงทั้งน้อยใจทั้งโกรธ น้ำตาไหลพราก "ก่อนหน้านี้ไม่ใช่แม่เองที่บอกว่าอีผิงเป็นตัวซวย เป็นเด็กบ้านนอกหรือ? ตอนนี้แม่กลับเข้าข้างนาง? แม่ไปเอาอะไรมาติดสมองกันแน่?"
มือของหวังเสวี่ยฉินก็สั่นอีกแล้ว
นางนึกถึงชาติก่อน—เมิ่งผิงเอาแต่ใจตัวเอง ไม่เคยเก็บคำพูดของนางใส่ใจ สุดท้ายลงเอยยังไง?
ลู่เจิ้นหวายังโทษนางว่าละเลยเมิ่งผิง
ชาติที่แล้ว นางแย่งชิงมาตลอด นางยอมรับว่าให้เอ๋อร์หาวกับเอ๋อร์เจี๋ยมาก่อน แต่สำหรับเมิ่งผิงกับหรูผิง นางก็ไม่เคยลำเอียง แค่เมิ่งผิงคนเดียว นางไม่รู้ว่าทุ่มเทความคิดไปเท่าไหร่กับลูกสาวคนนี้
นางซื้อเสื้อผ้าดีที่สุดให้เมิ่งผิง ออกเงินส่งเข้าโรงเรียนดีที่สุด ช่วยดูหนุ่มที่วิเศษที่สุดในเซี่ยงไฮ้ไว้ให้ สุดท้ายได้อะไร?
ลูกสาวคนนี้ดื้อรั้น ยังแอบคบกับพวกนักเลงหัวไม้ ดื่มเหล้าหาคู่
สุดท้าย พวกนางได้รับข่าวการตายของนาง แต่ไม่มีใครไปเก็บกระดูกนางเลย หวังเสวี่ยฉินวางแผนเพื่อพวกนางมาตลอดชีวิต ตายแล้วแม้แต่หลุมเสื้อผ้ากระดูกยังไม่มี ปล่อยให้เป็นผีเร่ร่อน
"เมื่อก่อนข้าพูดผิด" เสียงหวังเสวี่ยฉินทุ้มลงกะทันหัน เบาจนมีแค่เมิ่งผิงได้ยิน "ตอนนี้ ข้าไม่ให้ใครพูดถึงนางอีกสักคำ"
"ทำไม?" เมิ่งผิงไม่ยอม จ้องนางอย่างไม่พอใจ
"เพราะข้าเป็นแม่แก!"
หวังเสวี่ยฉินสะบัดมือขึ้น เมิ่งผิงนึกว่าต้องโดนตีอีก ตกใจจนหลับตาพรึ่บ
แต่ถูกเอ๋อร์หาวดึงออกไป
"แม่เป็นบ้าแล้ว อยู่ห่าง ๆ" ลู่เอ๋อร์หาวกุมแก้มที่บวมเป่ง เอ่ยอย่างไม่พอใจ
"ไปให้พ้น" หวังเสวี่ยฉินตะเบ็งเสียงคำราม "ไปให้พ้นกันให้หมด"
"พ่อ! พ่อรีบใช้แส้เฆี่ยนนางให้ตายเร็ว!"
เสียงกรีดร้องแหลมปรี๊ดของเอ๋อร์เจี๋ยดังก้องทั้งห้องนั่งเล่น
เขาโผล่หัวออกมาจากด้านหลังลู่เจิ้นหวา ใบหน้าน้อย ๆ ร้องไห้จนแดงก่ำ น้ำมูกน้ำตาเลอะเต็มหน้า ตาเต็มไปด้วยความกลัวและความชิงชัง
"นางไม่ใช่แม่ผม! นางเป็นคนบ้า! พ่อรีบตีนางให้ตาย!"
เด็กไร้เดียงสาพูดไม่คิด
แต่กลับทิ่มแทงใจที่สุด
หวังเสวี่ยฉินมองลูกชายคนเล็กที่นางทะนุถนอมดั่งดวงใจในชาติก่อน แม้แต่ดาวก็ยังงมให้ เสียงหัวเราะแหบแห้งน่าขนลุกเป็นพิเศษในคืนฝนฟ้าคะนอง
"ดี ดีจริง ๆ" นางพึมพำ น้ำตาร่วงลงมาในที่สุด "ลูกดีของข้า ให้พ่อใช้แส้เฆี่ยนข้าตาย"
"ปัง!" เสียงลู่เจิ้นหวาทุบโต๊ะ
หรูผิงเห็นดังนั้นก็ทนไม่ไหวในที่สุด
นางยืนอยู่ในมุมเงียบมาตลอด มองดูสิ่งที่เกิดขึ้น—แม่ตีเอ๋อร์เจี๋ย ตีพี่ชาย ตีเมิ่งผิง ทำให้บ้านปั่นป่วนไปหมด
นางกลัว แต่ก็สงสารมากกว่า
สงสารเอ๋อร์เจี๋ย สงสารพี่ชาย สงสารเมิ่งผิง แล้วก็สงสาร...แม่
พ่อของนางสีหน้าปรวนแปร นี่เป็นลางว่าจะระเบิดอารมณ์
"แม่!" หรูผิงพุ่งเข้าไป คว้าแขนหวังเสวี่ยฉินไว้แน่น ขอบตาแดงก่ำ "แม่รีบไปขอโทษพ่อเถอะ! วันนี้แม่เป็นอะไรไปคะ? เพื่ออีผิง แม่มันคุ้มหรือ?"
หวังเสวี่ยฉินก้มลงมองมือหรูผิงที่จับแขนตัวเอง
มือนี้นางจูงมากว่าสิบปี
หน้านี้นางมองมากว่าสิบปี
ลูกสาวคนนี้นางตามใจมากว่าสิบปี
แต่สุดท้ายแล้ว นี่กลับเป็นลูกสาวของฟู่เหวินเพ่ย
นางทุ่มเทเลือดเนื้อ เงินทอง ความรักทั้งชีวิต ให้กับลูกสาวของศัตรู
ส่วนลูกสาวแท้ ๆ ของนาง ต้องอดอยากหิวโหยอยู่ข้างนอก ถูกนางด่า ถูกนางตี ถูกนางไล่ออกจากบ้าน
หลังจากนั้นเพราะนังแพศยาฟู่เหวินเพ่ยผลาญเงินจนเกลี้ยง ต้องไปร้องเพลงขายตัวในหอขับร้อง
"ขอโทษ?" หวังเสวี่ยฉินพึมพำซ้ำ ราวกับได้ยินเรื่องตลกอะไรสักอย่าง
"ใช่ ขอโทษ" หรูผิงนึกว่านางยอมฟัง จึงรีบพูด "แม่บอกพ่อว่าแม่พลั้งไปชั่ววูบวันนี้ ไม่ได้ตั้งใจ พ่อไม่โกรธแม่หรอก—"
"ลู่หรูผิง"
หวังเสวี่ยฉินตัดบทนาง น้ำเสียงนิ่งสงบจนน่าขนลุก
หรูผิงชะงักไป: "แม่ มีอะไรหรือ?"
"แกคิดว่าข้าทำผิด?"
หรูผิงอ้าปากค้าง มองสีหน้าลู่เจิ้นหวา แล้วมองเอ๋อร์หาวกับเมิ่งผิง เอ่ยอย่างระมัดระวัง: "แม่ หนูไม่ได้ว่าแม่ผิด...แต่วันนี้แม่หุนหันไปจริง ๆ นะคะ เรื่องอีผิง แม่จะไปทำไมกับนาง..."
"ไปทำไม?" หวังเสวี่ยฉินสะบัดมือหรูผิงออกแรงจนนางเซถลาแทบล้ม "ข้าบอกแกนะลู่หรูผิง วันนี้ทุกอย่างที่ข้าทำ ไม่มีอะไรผิด!"
"แต่แม่—"
"เพี้ยะ!" หรูผิงก็ถูกตบอีกคน กุมแก้มน้ำตาคลอมองหวังเสวี่ยฉิน
"แกรู้อะไร?" เสียงหวังเสวี่ยฉินสูงขึ้นอย่างกะทันหัน เล็บสีแดงจ่อเกือบถึงปลายจมูกหรูผิง "แกใส่กี่เพ้า สวมกำไล อยู่บ้านหลังใหญ่ แกคิดว่าของพวกนี้มาจากไหน?"
หรูผิงตกใจจนถอยหลังไปก้าวหนึ่ง น้ำตาเอ่อคลอขอบตา: "แม่..."
"ข้าหวังเสวี่ยฉินเอาเงินมาซื้อให้แก!" หวังเสวี่ยฉินกระชากข้อมือหรูผิงขึ้น เผยให้เห็นกำไลเงินเจ็ดวงที่วิจิตรบนข้อมือนาง "เป็นข้าหวังเสวี่ยฉินหาเงินมาซื้อเอง กำไลนี่ ยี่สิบเหรียญนะ! แกไม่เคยหาได้สักอัฐสักเบี้ย วันนี้แกมาเล่นเป็นลูกคุณหนูต่อหน้าอีผิงทำไม?"
"แม่! แม่ทำหนูเจ็บแล้ว—" หรูผิงเจ็บจนน้ำตาไหลพรากๆ ดิ้นรนอยากดึงมือกลับ
"เจ็บ? แกก็รู้จักเจ็บด้วยหรือ" หวังเสวี่ยฉินกำแน่นไม่ปล่อย "ตอนอีผิงยืนตากฝนหิวโหยอยู่ข้างนอก แกเคยเจ็บไหม? ตอนอีผิงถูกพ่อแกเฆี่ยนด้วยแส้ แกเคยสงสารไหม?"
"หนู..." หรูผิงร้องไห้จนสะอึกสะอื้น "แม่ เมื่อก่อนแม่ไม่ใช่แบบนี้นะ...เมื่อก่อนแม่เกลียดอีผิงที่สุด..."
"เมื่อก่อนก็คือเมื่อก่อน ตอนนี้ก็คือตอนนี้!"
หวังเสวี่ยฉินกระชากมือออกแรง หรูผิงเซถลาชนผนัง กุมข้อมือที่ถูกบีบจนแดง ร้องไห้จนพูดไม่ออก
หวังเสวี่ยฉินมองนาง หัวอกกระเพื่อมแรง
นางรู้ หรูผิงไม่ได้ผิดอะไร
หรูผิงไม่รู้เรื่องอะไรเลย หรูผิงไม่รู้ชาติกำเนิดของตัวเอง ไม่รู้ว่าหวังเสวี่ยฉินไม่ใช่แม่แท้ๆ ของนาง ไม่รู้ว่าทั้งหมดนี้เป็นเรื่องผิดพลาดที่ไร้สาระ
แต่หวังเสวี่ยฉินควบคุมตัวเองไม่ได้
นางมองหรูผิง ก็อดคิดถึงความโง่เขลาของตัวเองในชาติก่อนไม่ได้—เอาลูกคนอื่นมาเป็นสมบัติ เอาลูกตัวเองเป็นศัตรู
"ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป" หวังเสวี่ยฉินเอ่ยทีละคำ เสียงแหบ แต่แฝงอำนาจเด็ดขาด "ใครกล้าพูดว่าอีผิงอีกสักคำ อย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจ"