เจ้าบ่าวที่สวมชุดแต่งงานเดินไปมาหลายรอบ จนในที่สุดเบื้องหน้าของเฮ่อซีก็มีสิ่งของวางเรียงรายอย่างเป็นระเบียบเป็นกองหนา
โฉนดที่ดินที่เริ่มเหลืองซีด โฉนดบ้านของเรือนที่ติดถนน ใบฝากเงินที่สะสมมาหลายปี เอกสารทะเบียนบ้านและสัญญาเป็นคน หนังสือรับรองสุขภาพแข็งแรงที่หมอในเมืองเขียนด้วยลายมือตนเอง หมึกยังสดใหม่...
เจ้าบ่าวหายใจหอบถี่ กุมแก้วเหล้ายื่นไปตรงหน้าเฮ่อซี พูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ "ของที่เจ้าจะดูทั้งหมดวางอยู่ตรงนี้แล้ว ทีนี้เจ้าดื่มเหล้าคู่ได้หรือยัง!"
เฮ่อซีพูดอย่างตะลึง "ยังไม่ได้"
มือที่กุมแก้วเหล้าของเจ้าบ่าวออกแรง เกิดรอยแตกขึ้นบนแก้ว
สีหน้าของเขาบิดเบี้ยว ราวกับกำลังคิดว่าจะบุกเข้าไปกรอกเข้าปากนางโดยตรงหรือไม่ แต่ถ้าทำเช่นนั้น ความหวาดกลัวจะทำลายความอร่อยในวิญญาณของนางแน่นอน
แต่ในเวลานี้ เฮ่อซีก็ยังเอ่ยปากอย่างโง่เขลาอีกครั้ง "บิดาข้าบอกว่า ยังต้องดูสิ่งสุดท้ายอีกอย่างหนึ่ง"
ความเกรี้ยวกราดที่แทบจะระเบิดออกจากกายของเจ้าบ่าวสงบลงชั่วคราว เขาใช้ความอดทนสุดท้ายที่เหลืออยู่ถามว่า "สิ่งสุดท้าย คือสิ่งใด?"
"หนังสือสัญญาที่เจ้าจะเขียน"
"หนังสือสัญญาอะไร?"
"หลังจากแต่งงาน ข้าวเจ้าหุง เสื้อผ้าเจ้าซัก เงินเจ้าหา ลูกเจ้าดูแล ภรรยาด่าว่าไม่โต้ตอบ ถูกทำร้ายไม่ตอบโต้"
หนังตาของเจ้าบ่าวกระตุก
บิดาของนางสอนลูกสาวเช่นนี้ แต่งออกไปได้จริงหรือ!?
เขารีบร้อนที่จะลิ้มรสอาหารอันโอชะเช่นนี้เหลือเกิน แต่เมื่อคิดว่าเดินทางมาหลายรอบแล้ว เตรียมของไว้มากมายขนาดนี้ หากยอมแพ้ในก้าวสุดท้ายนี้ ทำลายความอร่อยของอาหารเสีย ก็จะไม่คุ้มค่า
ในฐานะนักกินผู้ช่ำชอง เขาจำต้องกดความเร่งร้อนในใจลงก่อน ฝืนยิ้มออกมา "ได้ ข้าไปเขียนหนังสือสัญญาให้ เจ้ารอข้าครู่หนึ่ง"
เขาก้าวออกจากห้องไป รอบข้างก็เงียบสงัดลงทันที
เฮ่อซีกระพริบตา รีบถอดมงกุฎหงส์อันหนักอึ้งบนศีรษะลง นางยืนขึ้น มองดูของบนโต๊ะอีกครั้ง แล้วหยิบโฉนดบ้าน โฉนดที่ดิน และใบฝากเงินทั้งหมดติดตัว จากนั้นผลักหน้าต่างออก ปีนออกไปทั้งมือทั้งเท้า