หยวนจือจือคิดว่าต่อให้ใช้หนึ่งร้อยคะแนนนี้หมดไปก็ไม่เป็นไรนัก นางยังสามารถเข้าใกล้เพ่ยเยี่ยน หาคะแนนเพิ่มเพื่อแลกของแฟนซีได้อีก แต่ถึงนางจะติดตามเขาเหมือนพลาสเตอร์ปิดแผลมาหลายวันแล้ว เพ่ยเยี่ยนก็ยังคงรักษาระยะห่างจากนางเสมอ
จะว่าไปแล้ว นับประสาอะไรกับการเข้าใกล้เขา แม้แต่โอกาสเพิ่มค่าความชอบก็ยังไม่มี
หยวนจือจือนึกถึงว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา ค่าความชอบที่เพ่ยเยี่ยนมีต่อนางติดลบเสมอ ก็รู้สึกท้อแท้ขึ้นมา
จากในป่าก็มีเสียงหอนของหมาป่าลอยมา
หยวนจือจือตกใจจนตัวสั่น
เฮ่อซียิ่งขยับเข้าใกล้เพ่ยเยี่ยนมากขึ้นอีกหน่อย สายตากังวลมองไปรอบ ๆ
เพ่ยเยี่ยนลูบศีรษะนางเบา ๆ "อย่ากลัว ที่นี่มีเพียงสัตว์ร้ายขั้นต่ำบางตัวที่ได้กลิ่นของคนเป็น จึงกระวนกระวายอยากจะเคลื่อนไหวเท่านั้น"
เฮ่อซียังคงเป็นกังวล "ท่านเพิ่งฆ่าสัตว์ร้ายไปมากมาย แถมยังได้รับบาดเจ็บ หากมีสัตว์ร้ายพุ่งเข้ามาอีก ข้าจะเป็นห่วงว่ากายของท่านจะทนไม่ไหว"
เพ่ยเยี่ยน: "ข้าไม่มีปัญหา"
แต่แท้จริงแล้ว เขาไม่อยากให้สัตว์ร้ายปรากฏต่อหน้าเฮ่อซีอีกแล้ว มิเช่นนั้นเขาจะอธิบายได้อย่างไรว่าทำไมตนเองที่บาดเจ็บจึงรับมือกับการโจมตีของสัตว์ร้ายมากมายได้อย่างสบาย ๆ
เพ่ยเยี่ยนหันหน้ากลับมาอย่างไม่สบอารมณ์ "หากไม่อยากตาย ก็รีบเดินหน่อย"
สัตว์ร้ายขั้นต่ำเหล่านั้นอาจไม่กล้าแตะต้องเขาและเฮ่อซีที่อยู่ใต้ปีกของเขา แต่ก็ยากที่จะรับประกันว่ามันจะไม่ฉวยจับหยวนจือจือที่อยู่เพียงลำพัง หากกลิ่นคาวเลือดของนางแพร่กระจายออกไป สัตว์ร้ายที่ละโมบเหล่านั้นจะแห่กันออกมาอย่างแน่นอนเพราะสัญชาตญาณกระหายเลือด